Αξιούμε!!!

Κάνε δική σου τη σελίδα μας.

Κύρια Σελίδα.

Εμείς...
Χάρτης
Ομιλίες
Έγραψαν...

Τα Σχολεία μας

Εκπαίδευση
Ενημέρωση
Δημοτικό & Νηπιαγωγείο
Γυμνάσιο
Τα παιδιά μας γράφουν

Δημογραφικά Στοιχεία
Κάτοικοι, Κοινοτικό Συμβούλιο, Σχολική Εφορεία

Μαθητές
Ιστορία
Ασχολίες Κατοίκων

Καταστροφή Πολιτιστικής μας κληρονομιάς

Οι "Δικοί" μας Άγιοι
Χερσόνησος Αγίων

Απόστολος Ανδρέας (1)
Απόστολος Ανδρέας (2)

Άγιος Φίλωνας (1)
Άγιος Φίλων (2)
Άγιος Συνέσιος (1)
Αγ. Συνέσιος (2)
Αγία Φωτεινή
Μονή και Θαύματα του Απ. Ανδρέα
H Eπισκοπή Καρπασίας

Εγκλωβισμένοι
Το δράμα των εγκλωβισμένων
Οι εγκλωβισμένοι μας
Δολοφονίες, Ξυλοδαρμοί, Κλοπές
ΚΑΡΠΑΣΙΑ: Οι τελευταίοι των Ευρωπαίων εγκλωβισμένων
Μηνύματα Εγκλωβισμένων
Στο ευρωπαϊκό δικαστήριο οδήγησαν οι Ριζοκαρπασίτες τους Τούρκους

Τα δικά μας
Ριζοκαρπασίτικες Συνταγές
Συντυχάννετε (ομιλείτε) ριζοκαρπασίτικα;
Το χωρκόν μου
Ο καιρός στο Ριζοκάρπασον

Το Ριζοκάρπασον στη μνήμη μας
Σωματεία

Ιστορία
Γεωγραφία
Τοπωνυμία
Παραλίες
Μνήμες

Πρόσωπα
Οι Ριζοκαρπασίτες γράφουν
Χερσόνησος Ηρώων
Αγνοούμενοι
Γιάννης Μανιταράς

Το Μαρίν
Νάσα Παταπίου
Πάρις Αθανασιάδης
Γιάννης/Μαρία


Φωτογραφίες
Φωτογραφίες του χθες  (1)
Νέες ανέκδοτες μαθητικές φωτογραφίες  (2)
Νέες Ανέκδοτες φωτογραφίες  (3)
Ανέκδοτες φωτογραφίες  (4)
Νέες Φωτογραφίες  (5)
Νέες μαθητικές φωτογραφίες  (6)
Φωτογραφίες σήμερα (7)
Φωτογραφίες σήμερα (8)

Μαθητικές (9)

Εφημερίδα Ριζοκαρπάσου
Τεύχος 1
Τεύχος 2
Τεύχος 3

Τεύχος 4
Τεύχος 5

Τεύχος 6
Τεύχος 7
Τεύχος 8

Τεύχος 9


Άλλες ενδιαφέρουσες σελίδες
Τα κατεχόμενα μνημεία μας

Υπουργείο Παιδείας
Κώμα Γιαλού
Νέτα
Επισκοπή Καρπασίας
Lobby for Cyprus
Cypriot Federation

Nepomak
Rizokarpasso fc
Κατωκοπιά



Τηλεφωνικοί κατάλογοι:

ΑΤΗΚ (Κύπρου)

Ο.Τ.Ε (Ελλάδας)

Αρχείο

 

Καλοστημένο σχέδιο «τρώει» την Καρπασία
Πέραν των 100 σπιτιών κατεδαφίστηκαν στο Ριζοκάρπασον

Τίποτα δεν είναι τυχαίο, ή απλά ένα μεμονωμένο γεγονός. Αποτελούν όλα κομμάτια που συνθέτουν το μωσαϊκό της καταστροφής. Ένα καλά οργανωμένο σχέδιο, που πίσω από αυτό, κρύβονται ποικίλα και πολυδιάστατα κίνητρα. Όποια ερμηνεία κι αν δοθεί και όποια προσέγγιση κι αν ακολουθηθεί από τη δική μας πλευρά, η ουσία είναι μία. Το γκρέμισμα των σπιτιών στο Ριζοκάρπασον, η τουριστική ανάπτυξη της, με την εκμετάλλευση των ελληνοκυπριακών περιουσιών, συνθέτουν ένα σκηνικό, όχι άγνωστο μεν, που οι διαστάσεις του δε, όμως, δείχνουν να έχουν ξεφύγει παντελώς. Η χερσόνησος της ακραίας Καρπασίας, έχει μια ουσιαστική διαφορά, σε σχέση με τις υπόλοιπες κατεχόμενες περιοχές. Τους ανθρώπους της, οι οποίοι, αρνήθηκαν να την εγκαταλείψουν, κάτω από τη δίνη των οποιοδήποτε μαρτυρίων έχουν υποστεί. Παρέμειναν εκεί, προσδοκώντας ότι, πέραν όλων των άλλων, ότι κάποια μέρα, η παρουσία τους εκεί, θα ήταν καθοριστική για την παραπέρα πορεία τούτου του τόπου. Ότι, τουλάχιστον, η παρουσία τους, θα αποτελούσε τροχοπέδη σε κάποια σχέδια του κατοχικού καθεστώτος και της Άγκυρας. Και το πέτυχαν όλα αυτά τα χρόνια. Κάτι όμως, φαίνεται ότι έχει αλλάξει. Γίνονται και αυτοί θύματα των νέων δεδομένων και της νέας κατάστασης που επικρατεί πλέον στο κατεχόμενο μέρος της Κύπρου. Σύμφωνα με πληροφορίες από εγκλωβισμένους, έχουν γκρεμιστεί γύρω στα 100 σπίτια. Οι εγκλωβισμένοι παρακολουθούν την καταστροφή και προσπαθούν να βρουν απαντήσεις. Επίσημα, από τις κατοχικές αρχές, δεν μπορούν να βγάλουν επαρκή συμπεράσματα. Η απάντηση που τους δίνουν είναι ότι είναι ένα σχέδιο του «δημάρχου» του κατεχόμενου Τρικώμου, για αναβάθμιση της περιοχής. Παλιά σπίτια της περιοχής, σημαδεύονται με κόκκινη μπογιά, με ένα «χι», ως επικίνδυνα και ετοιμόρροπα. Οι μπουλντόζες των κατοχικών αρχών, δεν μένουν όμως μόνο μέχρι τα σημαδεμένα σπίτια, αλλά γκρεμίζουν και πολλά άλλα. Το σχέδιο, σύμφωνα με τις πληροφορίες, είναι «για στέγαση νέων ζευγαριών». Ουσιαστικά δηλαδή, για τον περαιτέρω εποικισμό της περιοχής. Το οποίο όμως, συνδυάζεται με το γεγονός ότι την περιοχή άγγιξε ο λεγόμενος οικοδομικός οργασμός, φαινόμενο το οποίο είναι σε έξαρση από το άνοιγμα των οδοφραγμάτων. Όπως μαρτυρούν εγκλωβισμένοι, το Ριζοκάρπασο έχει γίνει αγνώριστο. Παράλληλα, σύμφωνα πάντα με τις ίδιες πληροφορίες, οι κατοχικές αρχές, προχωρούν στο διαχωρισμό οικοπέδων, τα οποία ασφαλώς είναι ιδιοκτησία ελληνοκυπρίων, με απώτερο και πάλι σκοπό την μεταφορά και τη στέγαση κυρίως εποίκων, που έχουν μεταφερθεί στην περιοχή. Αυτό, βέβαια, δεν είναι άσχετο, με το αίτημα που είχαν εκφράσει, πριν από κάποιο χρονικό διάστημα, πρώην εγκλωβισμένοι, για επανεγκατάσταση τους στο Ριζοκάρπασο, κάτι το οποίο ασφαλώς, απορρίφθηκε από το καθεστώς Ταλάτ. Σε αυτά, έρχεται να προστεθεί το γεγονός ότι, ξεκινά στη Γιαλούσα ένας ηλεκτροπαραγωγικός σταθμός. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των εγκλωβισμένων, έχουν τεθεί τα θεμέλια του έργου, και σκοπός είναι η αυτόνομη ηλεκτροδότηση της περιοχής της Καρπασίας. Κάτι το οποίο δείχνει ότι το σχέδιο είναι οργανωμένο και καλά μελετημένο και πρέπει να βλέπεται σφαιρικά, απ' όλες τις πτυχές του. Παράλληλα με αυτά, είναι και η ανάπτυξη τουριστικών και ξενοδοχειακών μονάδων στην ευρύτερη περιοχής της Καρπασίας. Ήδη στην περιοχής της Γιαλούσας έχουν ολοκληρωθεί, διάφορα τουριστικά έργα υποδομής. Ενώ μία σημαντική πτυχή, που φέρνουν στην επιφάνεια μαρτυρίες των εγκλωβισμένων, αλλά και ανθρώπων που έχουν σχέση με την περιοχή, είναι το έργο της Μονής του Αποστόλου Ανδρέα. Όπως μαρτυρούν, τίποτε δεν έχει γίνει ακόμα, όσον αφορά τα έργα στο μοναστήρι του Απ. Ανδρέα. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι κατοχικές αρχές, δεν δίνουν καμία απάντηση και αφήνουν το θέμα να περάσει έτσι. Καμία έγκριση δεν έχει δοθεί μέχρι στιγμής, για τη διενέργεια οποιοδήποτε έργων. Σκοπός βέβαια των κατοχικών αρχών, όπως εκτιμάται, είναι η αξιοποίηση και αναβάθμιση του μοναστηριού, με βάση δικά τους σχέδια, στο πλαίσιο του γενικότερου δικού τους σχεδίου, για την τουριστική ανάπτυξη της περιοχής, εντός των γενικότερων έργων που ετοιμάζουν στην περιοχή. Επιπρόσθετα, σύμφωνα πάντα με τις ίδιες πηγές, υπάρχουν σχέδια για τη δημιουργία παράνομου πανεπιστημίου, το οποίο θα συνδέεται με το πολυτεχνικό πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης και θα εντάσσεται και αυτό στο πλαίσιο της ευρύτερης ανάπτυξης της περιοχής. Σε συνδυασμό με το γεγονός ότι, ο λεγόμενος οικονομικός οργασμός, έχει φτάσει μέχρι τα πρόθυρα της περιοχής της Καρπασίας, τα γεγονότα συνηγορούν στο ότι υπάρχει ένα οργανωμένο σχέδιο από πλευρά των κατοχικών αρχών, για τουριστική ανάπτυξη της περιοχής, με σκοπό την αποκόμιση οικονομικών οφελών. Όλα αυτά βέβαια, εις βάρος των ελληνοκυπριακών περιουσιών. Χερσόνησος με ιστορία αιώνων Από τα βάθη των αιώνων ξεπροβάλει η ακραία Καρπασία Η ακραία Καρπασία, δηλαδή, Ριζοκάρπασον, Γιαλούσα και Αγία Τριάδα, χωριά στα οποία παραμένει ζωντανή η παρουσία των Ελληνοκυπρίων στις κατεχόμενες περιοχές, είναι κτισμένα πάνω σε ελληνικούς πολιτισμούς χιλιετιών, όπως εξηγεί ο ιστορικός και καταγόμενος από τη Γιαλούσα, Γιάννης Σπανός. «Ο πολιτισμός εκεί, αναμεμειγμένος με την Ορθοδοξία, είχε λαμπρή εξέλιξη σε όλες τις φάσεις της ζωής. Η Ορθοδοξία στο χώρο, μαρτυρείται από χιλιόχρονες εκκλησίες, όπως είναι η εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στη Γιαλούσα, η βασιλική εκκλησία της Αγίας Τριάδος με ψηφιδωτό δάπεδο, ο Άγιος Φείλων στο Ριζοκάρπασον και γενικότερα οι περιοχές εκεί, είναι κοιτίδες αγίων. Για παράδειγμα, ο Άγιος Φίλων ήταν Επίσκοπος Καρπαθέων, ο Άγιος Θύρσος Επίσκοπος Καρπαθέων, ο Άγιος Συνέσιος, η Αγία Φωτεινή, ήταν ντόπιες μορφές και είναι άγιοι της Ορθοδοξίας. Είχαν επίγνωση οι άνθρωποι εκεί, των αρχαίων ελληνικών τους καταβολών. Στην περιοχή Γιαλούσας, Αγίας Τριάδας, Αγίου Θύρσου, άκμασε περισσότερο το Ιωνικό στοιχείο, από τους Ίωνες που έφθαναν από τη Μ. Ασία, ενώ στο Ριζοκάρπασο, περισσότερο είναι το Αχαϊκό στοιχείο. Επίσης στις περιοχές εκεί, έγιναν σφοδρές συγκρούσεις με Σαρακηνούς πειρατές, εξ ου και οι περιοχές Μαύρος, Μνήματα των Σαρακηνών στην περιοχή της Γιαλλούσας». Οι περιοχές εκεί, επίσης, σύμφωνα με τον κ. Σπανό, φημίζονταν για την αγωνιστικότητά τους. Διαρκούντως του αγώνα της ΕΟΚΑ, είχαν εκπληκτική προσφορά. Το Ριζοκάρπασον έχει δώσει στην πατρίδα τον Πετράκη Γιάλλουρο και τον Παναγιώτη Κάσπη που έπεσαν μαχόμενοι. Η Γιαλούσα έδωσε το Σταύρο Στυλιανίδη. Χαρακτηριστικά των κατοίκων Το κάθε σπίτι, στην περιοχή της Καρπασίας, σύμφωνα με τον κ. Σπανό, χαρακτηριζόταν για την αυτάρκεια του. «Δεν υπήρχε περίπτωση δηλαδή, ένας κάτοικος της περιοχής, να πεινάσει. Ήταν από την μια, η θάλασσα κοντά, από την άλλη, το κάθε σπίτι, είχε τον κήπο του, έβγαζε όλα τα λαχανικά, ενώ είχε και κοτόπουλα, τα κουνέλια, τα γουρούνια, τα πάντα. Υπήρχε δηλαδή, η πλήρης αυτάρκεια, για το κάθε σπίτι». «Η πίστη τους στα εθνικά ιδεώδη, είναι αδιαμφισβήτητη. Είναι ο ακρωγωνιαίος λίθος του ελληνισμού της ακραίας Καρπασίας, είναι η πίστη στον ελληνισμό και την Ορθοδοξία. Για παράδειγμα στη Γιαλούσα που ήταν το κέντρο της Καρπασίας, έγινε η μεγαλύτερη έκρηξη του αγώνα, τον Οκτώβριο του 1958 και 4 χιλιάδες άνθρωποι γνώριζαν ότι θα γίνει αυτή η έκρηξη και δεν ξέφυγε από χείλη, οποιαδήποτε πληροφορία». Υπήρξαν επίσης μεγάλα συλλαλητήρια των κατοίκων από τα χρόνια της Αγγλοκρατίας, ενώ υπήρξε συμμετοχή και στους Βαλκανικούς Πολέμους και στον ά Παγκόσμιο Πόλεμο. Επίσης, με του Τ/κ της περιοχής, ήταν στενά συνδεδεμένοι φίλοι, αλλά μόνο διαρκούσης της ημέρας. Αυτό, όχι γιατί είχε να κάνει με διαφορές μεταξύ των κατοίκων κατά τη διάρκεια της νύκτας, αλλά λόγο του Αρχάγγελου. Σύμφωνα με την παράδοση, μόλις πήγαινε να πέσει ο ήλιος, οι Τ/κ που ερχόντουσαν στη Γιαλούσα για εμπορικές υποθέσεις, έφευγαν αμέσως, διότι φοβούνταν το Αρχάγγελο. Ένας θρύλος, ο οποίος, όπως αναφέρει, ο κ. Σπανός, πιθανόν να ξεκινά από τα χρόνια των επιδρομών των Σαρακηνών. Θυμάται επίσης ότι σε περιόδους ανομβρίας, γινόταν πομπή με τις εικόνες του Αρχαγγέλου και της Αγίας Μαρίνας. Πήγαιναν οι γιαλουσίτες μέχρι την Γαληνόπορνη και εκεί τους περίμεναν οι Τ/κ κάτοικοί της και όλοι μαζί, πήγαιναν πομπή στην Ελεούσα και βάφτισαν τις εικόνες για να βρέξει και αυτό γινόταν μέχρι τη δεκαετία του 50. Ο πληθυσμός της Γιαλούσας, μαζί με την Αγία Τριάδα, ήταν γύρω στις πέντε χιλιάδες, ενώ του Ριζοκαρπάσου ήταν γύρω στις 4χιλιάδες. Υπήρχαν πολλοί κάτοικοι της περιοχής, οι οποίοι ήταν μετανάστες, αφού στις περιοχές της ακραίας Καρπασίας, υπήρχε μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα. Αρχιτεκτονική σπιτιών Η αρχιτεκτονική στα παλιά τουλάχιστον σπίτια, ήταν παραδοσιακή. Υπήρχε ένα σπίτι, στο οποίο λαμβανόταν μέριμνα, να υπάρχει «ποταμός αέρα». Μία πόρτα στο βορρά και μία πόρτα στον νότο. Ο βοριάς εκεί ήταν πολύ άγριος. Φυσούσε ο βοριάς από τη θάλασσα, έμπαινε μέσα στο σπίτι και έβγαινε από τη νότια είσοδο. Εξαιτίας αυτών των ανέμων, στην περιοχή της Ελεούσας, έχουν μία κλίση, εξαιτίας, αυτών των ανέμων που έρχονταν από την περιοχή του Ταύρου και του Αντίταυρου και έμεινε η παράδοση ότι τα δέντρα γονατούν στη χάρη της Παναγίας της Ελεούσας.

ΤΟΥ ΦΡΙΞΟΥ ΔΑΛΙΤΗ
Κυριακάτικος Φιλελεύθερος 27/5/2007

_____________________________________________________________________________________________

Έτσι θα γίνει ο Απόστολος Ανδρέας

Επιτακτική κρίνεται η ανάγκη να γίνουν εργασίες αποκατάστασης στο ναό του Αποστόλου Ανδρέα στην κατεχόμενη Καρπασία, με τρόπο που θα εξυπηρετήσει τη λειτουργία του ως χώρου προσκυνήματος. Κάποιες εργασίες έχουν γίνει ήδη από τη UNOPS σε πέντε περιφερειακά κτίρια, ώστε να εξυπηρετηθούν ορισμένες πρώτες ανάγκες. Χθες έγινε η παρουσίαση των σχεδίων για την αποκατάσταση του κεντρικού μοναστηριακού συγκροτήματος από καθηγητές του Τμήματος Αρχιτεκτόνων του Πανεπιστημίου Πατρών, που ανέλαβαν με εντολή της Διαχειριστικής Επιτροπής της Μονής. Οι προτάσεις κινούνται σε τέσσερα επίπεδα. Παρουσιάστηκαν από τον καθηγητή Πέτρο Κουφόπουλο, ενώ υπεύθυνος του προγράμματος είναι ο καθηγητής Νίκος Πολυδωρίδης.
Το πρώτο επίπεδο, που καθορίζει και το χαρακτήρα του συνόλου των προτάσεων, αφορά στο «φυσικό βίο» που χαρακτηρίζεται από πνεύμα προστασίας του ευαίσθητου οικοσυστήματος της περιοχής. Περιλαμβάνει συγκρατημένες αναπτύξεις ώστε να εξασφαλίζεται η βιωσιμότητά τους.
Το δεύτερο αφορά στον «εκκλησιαστικό βίο» και τη λειτουργία της μονής ως παγκύπριου προσκυνήματος. Επιχειρείται η ενίσχυση του μοναστηριακού χαρακτήρα, χωρίς όμως αλλοίωση του αρχιτεκτονικού χαρακτήρα του. Το κεντρικό συγκρότημα των ναών με τις προσθήκες του και τον ιστορικό ξενώνα του 1919 αποδίδονται σε αποκλειστική εκκλησιαστική χρήση. Έτσι, πέρα από την αποκατάσταση και ανάδειξη του αγιάσματος και του μεσαιωνικού ναού, εξασφαλίζονται οι απαραίτητοι βοηθητικοί χώροι του κεντρικού ναού του 1967 (βαπτιστήριο, εξομολογητήριο, χώροι διαφυλάξεως κειμηλίων και εκκλησιαστικών σκευών, γραφείο ιερέων, αποθήκες κλπ). Στο δυτικό τμήμα του παλαιού οικονομείου, όπου θα γίνεται και η υποδοχή των προσκυνητών (αρχονταρίκι), εντάσσεται ένα νέο παρεκκλήσι και αποκαθίσταται η παραδοσιακή κατοικία του οικονόμου. Στο παρακείμενο κτίριο του 1919 εξασφαλίζεται η νέα τράπεζα της μονής, τέσσερα κελιά και η επίσημη σάλα υποδοχής, το συνοδικό. Η απρόσκοπτη λειτουργία της μονής εξασφαλίζεται και με χώρους διοίκησης για τη Διαχειριστική Επιτροπή, φιλοξενία και εργαστήρια (π.χ. κηροπλαστείο, εργαστήρια μεταποίησης αγροτικών προϊόντων, κλπ).
Το τρίτο επίπεδο στοχεύει στην «παιδεία» των προσκυνητών και επισκεπτών. Αυτή θα εξασφαλιστεί κυρίως μέσα από τις ενημερωτικές εκθέσεις σε ένα κέντρο επισκεπτών (visitor centre) που θα περιλαμβάνει την παρουσίαση της ιστορίας της μονής, χώρο για περιβαλλοντική ενημέρωση, λαογραφικό μουσείο, βιβλιοθήκη-αναγνωστήριο και δύο αίθουσες σεμιναρίων.
Το τέταρτο και τελευταίο επίπεδο αφορά στις «εξυπηρετήσεις του κοινού» που επισκέπτεται τη μονή, όπου με τη δημιουργία διαδρόμων περιπάτου, ενός μικρού συγκροτήματος με καταστήματα (βιβλιοπωλείο, αναψυκτικά, ενθύμια κλπ), χώρους υγιεινής και πρόσθετους χώρους στάθμευσης αυτοκινήτων.

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ: Μετά τα έργα, η επάνδρωση της μονής
ΜΕ ΒΑΣΗ τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν για την αποκατάσταση των τριών ιστορικών κτιρίων (μεσαιωνικός ναός, ναός 1867 και προσαρτήματά του, ξενώνα του 1919) καθώς και του άμεσου περιβάλλοντος χώρου τους, η δαπάνη του έργου θα φθάσει τα £4 εκατ. Ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Β΄ ανέφερε σε χαιρετισμό του πως η Εκκλησία θα προσφέρει αφειδώλευτα. Το θέμα που απομένει είναι η υλοποίηση του έργου της συντήρησης της μονής. Για να ξεκινήσουν όμως οι εργασίες απαιτείται να εξασφαλιστούν οι απαραίτητες άδειες από το ψευδοκράτος. Υπογράμμισε πως μετά το πέρας των εργασιών θα έχει σημασία η επάνδρωση του μοναστηριού, εάν επιτρέψουν κάτι τέτοιο οι Τούρκοι.
Άγγελος Νικολάου
Φιλελεύθερος 18/3/2007

________________________________________________________________________________________

Καταπιέζουν τους εγκλωβισμένους

ΣΤΗΝ έκθεση του αμερικανικού ΥΠΕΞ για τα ανθρώπινα δικαιώματα περιλαμβάνεται ειδικό παράρτημα για τις κατεχόμενες περιοχές, όπου επίσης «γενικά υπάρχει σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών», ενώ και εκεί εντοπίζονται προβλήματα σε μερικούς τομείς. Εκτενής αναφορά γίνεται και για τους εγκλωβισμένους, με την έκθεση να σημειώνει ότι υπάρχουν καταγγελίες ΅'αν και λιγότερες από τα προηγούμενα χρόνια'' για παρακολουθήσεις τηλεφωνημάτων και άλλες ταλαιπωρίες, στις οποίες υπόκεινται οι εγκλωβισμένοι από το κατοχικό καθεστώς. Σημειώνει ακόμη ότι οι λεγόμενες αρχές στα κατεχόμενα εξακολουθούν να λογοκρίνουν και να επιστρέφουν πίσω στις ελεύθερες περιοχές τα βιβλία που αποστέλλονται από την κυπριακή κυβέρνηση στο Γυμνάσιο του Ριζοκαρπάσου.
Φιλελεύθερος
8/3/2007

____________________________________________________________________________________________

Δεν έδωσαν άδεια λεωφορείου

ΑΠΟΡΡΙΦΘΗΚΕ από τη λεγόμενη τουρκοκυπριακή Αρχή Αδειών μηχανοκινήτων οχημάτων το αίτημα του Ριζοκαρπασίτη εγκλωβισμένου Ζαχαρία Αντρέα για έκδοση άδειας τύπου «Τ», προκειμένου να δικαιούται να μεταφέρει τους μαθητές που φοιτούν στο ελληνικό σχολείο του Ριζοκαρπάσου. Σύμφωνα με την τουρκοκυπριακή εφημερίδα «Κίπρις», η λεγόμενη Αρχή επεσήμανε στον οδηγό ότι μπορεί να αποταθεί στα δικαστήρια του ψευδοκράτους και πως δεν υπάρχει κανένας πολιτικός λόγος πίσω από την απόφαση αυτή.
Φιλελεύθερος 1/3/2007
_______________________________________________________________________________________________

ΛΕΥΚΙΟΣ ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ
Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ

Όταν ζήσεις με τους εγκλωβισμένους, ζεις την ιστορία του τόπου σου.
 

Με συγκίνηση αναφερόταν στους μαθητές στο Ριζοκάρπασο και τους εγκλωβισμένους μας. Δεν μπορεί πια να τους επισκεφτεί, μετά το τροχαίο δυστύχημα που είχε στα κατεχόμενα, και το παράνομο ένταλμα σύλληψης που εκκρεμεί σε βάρος του από το κατοχικό καθεστώς. Σε αυτούς τους μαθητές εξάλλου αφιέρωσε ο Λεύκιος Ζαφειρίου το πολύ τιμητικό για τον ίδιο και την Κύπρο, βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών.
Μετά από δυο κρατικά βραβεία, σάς τίμησε πρόσφατα η Ακαδημία Αθηνών για την κριτική σας μελέτη για τη ζωή και το έργο του Κάλβου. Νιώθετε δικαιωμένος; Δεν είναι θέμα δικαίωσης. Η βράβευση από την Ακαδημία Αθηνών φυσικά με χαροποίησε. Βέβαια δεν νομίζω ότι τα βραβεία πρέπει να είναι αυτοσκοπός. Υπάρχουν άνθρωποι των γραμμάτων και τεχνών με πολύ σημαντικό έργο, που δεν έχουν βραβευτεί. Θα επαναλάβω αυτά που δήλωσα σε αθηναϊκή εφημερίδα: «Με συγκίνηση θυμάμαι τα παιδιά του Γυμνασίου στο κατεχόμενο Ριζοκάρπασο, που με βοήθησαν στη διεκπεραίωση αυτής της δουλειάς. Στα παιδιά αυτά αφιερώνω το βραβείο».
Σε ποια κατηγορία βραβευτήκατε; Το βιβλίο μου «Ο βίος και το έργο του Ανδρέα Κάλβου» πήρε το βραβείο δοκιμίου του Ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη. Τα βραβεία Ουράνη η Ακαδημία Αθηνών απονέμει «οίκοθεν», χωρίς υποβολή αιτήσεων υποψηφίων και γι' αυτό έχουν κάποια σημασία για τον πνευματικό κόσμο. Για την ποίηση το βραβείο δόθηκε στον Μάρκο Μέσκο και για την πεζογραφία στον Γιώργη Γιατρομανωλάκη. Υπήρξαν βέβαια συγκλονιστικά γεγονότα τη μέρα εκείνη ...
Όπως η βράβευση του Μανώλη Γλέζου ... και του Απόστολου Σάντα καθώς και του σμηναγού Ηλιάκη που σκοτώθηκε το Μάιο του 2006. Ήταν ανεπανάληπτες στιγμές για όσους ήταν εκεί, αλλά και για την Ακαδημία που τίμησε τον εαυτόν της τιμώντας τους ήρωες.
Είναι έργο ζωής για σάς «Ο βίος και το έργο του Ανδρέα Κάλβου»; Δεν μπορώ να πω ότι είναι έργο ζωής, απλά ένα έργο που έχω συνθέσει όλα αυτά τα χρόνια με αγάπη και κόπο και το οποίο οδήγησε στο τέλος στην ανεύρεση της άγνωστης ωδής «Ελπίς πατρίδος» του 1819 στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Γλασκόβης. Αν δεν ήταν ο Τεύκρος Χαχολιάδης, μαθητής τότε, ίσως να μη βρισκόταν, διότι εγώ δεν μπορούσα να κάνω έρευνα μέσω διαδικτύου.
Τι σημαντικό προσδίδει αυτή η Ωδή στο όλο έργο; Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ως ειδικό στον Κάλβο, είμαι ένας αναγνώστης με κάποια επάρκεια που αγαπά όχι μόνο την ποίηση αλλά και τη ζωή του Ζακυνθινού ποιητή. Υπήρχε η άποψη ότι ο Κάλβος δεν είχε γράψει μέχρι τότε ελληνικά και ότι η Επανάσταση του 1821 τον έστρεψε προς τη μητρική του γλώσσα. Η Ωδή αυτή βάζει τέλος σε αυτή την άποψη. Το σημαντικότερο ωστόσο γεγονός είναι ότι με την ωδή «Ελπίς πατρίδος» ο Ανδρέας Κάλβος έχει σχεδόν διαμορφώσει ένα ποιητικό σύστημα το οποίο και ακολούθησε στις Ωδές του 1824 και του 1826. Το 1819 ήταν μόλις 27 χρονών, λίγους μήνες πιο πριν είχε πεθάνει η γυναίκα και η κόρη του, και είχε το κουράγιο να γράψει το «Ελπίς πατρίδος».
Ό,τι αγαπούσε το έχανε; Κατάφερε την προσωπική του τραγωδία να τη μετατρέψει σε καθολική εμπειρία μέσα από την ποίησή του. Ήταν ένας απόδημος Έλληνας που το βλέμμα του ήταν στραμμένο στο γενέθλιο τόπο.
Νιώθετε να έχετε κάποια κοινά στοιχεία με τον Κάλβο; Όχι, προς Θεού, δεν θέλω να κάνω τέτοιο παραλληλισμό ή σύγκριση. Μπορεί να υπάρχουν κάποιες επιμέρους αντιστοιχίες όσον αφορά τραυματικές εμπειρίες στον οικογενειακό χώρο, τίποτα πάρα πέρα. Ο Κάλβος είναι μια ξεχωριστή περίπτωση για τον νεότερο ελληνισμό. Αν έχουμε δυο κορυφαίους ποιητές σήμερα αυτοί είναι ο Διονύσιος Σολωμός και ο Ανδρέας Κάλβος.
Θεωρείται τυχαίο το γεγονός ότι ολοκληρώσατε το βιβλίο για τον Κάλβο στο Ριζοκάρπασο; Μέσα από τη μελέτη για τον Κάλβο, τα τελευταία χρόνια, συνειδητοποίησα ότι ήταν κυρίως δάσκαλος και ήθελε να διδάξει τα Ελληνόπουλα επιστρέφοντας στην πατρίδα του και νομίζω ότι αυτό με επηρέασε ώστε να πάω να διδάξω στο Ριζοκάρπασο. Πήρα την απόφαση την περίοδο που τελείωνα το βιβλίο. Είχα πάει το προηγούμενο καλοκαίρι στη σχολική γιορτή του Δημοτικού στο Ριζοκάρπασο και πίσω μου καθόταν μια ηλικιωμένη γυναίκα που έκλαιγε και μονολογούσε: «Θα έχουμε μαθητές και γιορτή του χρόνου;» Ήταν συγκλονιστική εμπειρία, διότι στην εισβολή το 1974 δεν ήμουν στην Κύπρο. Και ευτυχώς, διότι η μοίρα που θα παρουσιαζόμουν καταστράφηκε εντελώς. Μπήκαμε σε εκείνο το τρελοκάραβο, το οχηματαγωγό Ρέθυμνο, για να έλθουμε να πολεμήσουμε. Ο χουντικός Παπαποστόλου είχε το γενικό πρόσταγμα. Κάναμε μια βδομάδα στη θάλασσα με προορισμό την Κύπρο αλλά μας εμπόδισαν. Θυμάμαι στο κατάστρωμα σ' ένα πηγαδάκι κάποιος φοιτητής προεξοφλούσε τη φιλοπατρία μας με το εξής αμίμητο για τον Μακάριο και την Κύπρο: «να δω τον Μούσκο στο κλουβί και ας γίνει η Κύπρος στάχτες».
Πήγατε στο Ριζοκάρπασο διότι σάς είχε μείνει ένα απωθημένο; Όχι απωθημένο, αλλά πηγαίνοντας εκείνο το καλοκαίρι είδα αυτό που γράφει ο Γιώργος Σεφέρης: «Τα μάτια της ολόκληρης καταστροφής». Την κατοχή. Υπηρετώντας στην 181η Μοίρα Πυροβολικού στο Τρίκωμο ήξερα τι ήταν ο τόπος μας και πόσο μεγάλη ανατροπή έγινε. Όταν πήγα στην Καρπασία αντίκρισα την καταστροφή στα νεκροταφεία, στα βυζαντινά μνημεία, στις αρχαιότητες και τις μορφές των εγκλωβισμένων για τους οποίους σταμάτησε ο χρόνος. Δεν νομίζω σήμερα να υπάρχει αυτός ο κόσμος της Κύπρου. Με βρήκε ένας παλιός μου μαθητής, στηριζόμουν στα δεκανίκια, και με ρώτησε τι έπαθα. Του είπα ότι είχα ένα δυστύχημα στα κατεχόμενα και μου είπε: «Είδες τι έπαθες; Τι γύρευες στους Τούρκους;» Αυτό σημαίνει ότι έχουμε πλέον διαγράψει αυτή τη γη, αυτή την πατρίδα που βρίσκεται στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Και πώς θα ζήσουμε χωρίς αυτά και όπως γράφει ο Γιάννης Ρίτσος «χωρίς προπάντων τους τάφους των προγόνων μας». Εκεί γνώρισα κάποιους ανθρώπους που θυσίασαν την προσωπική τους ζωή και έμειναν στο Ριζοκάρπασο, στην Αγία Τριάδα, στο Λεονάρισσο και στον Άγιο Ανδρόνικο για να μας θυμίζουν ότι υπάρχει αυτός ο τόπος, αυτή η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Μέσα στην ευμάρεια και την καλοπέρασή μας, ίσως δεν μπορούμε πλέον να συλλάβουμε αυτά τα πράγματα. Μήπως τα μοναδικά κίνητρά μας πια σ' αυτό τον τόπο είναι το χρήμα και αρριβισμός;
Δυο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι. Εντελώς και ακούς κάποιους πολιτικούς να λένε ότι η λειτουργία του γυμνασίου στο Ριζοκάρπασο έχει ημερομηνία λήξης.
Πόσα χρόνια διδάξατε; Δυο, τον Μάρτιο του δεύτερου χρόνου είχα το τροχαίο δυστύχημα. Η εμπειρία αυτή ήταν συγκλονιστική. Όταν ζήσεις με αυτούς τους ανθρώπους, ζεις την ιστορία του τόπου σου. Στο κοιμητήριο του Ριζοκαρπάσου είναι ο τάφος του Πετράκη Γιάλλουρου τελείως κατεστραμμένος, η ταφόπετρα θρύψαλα. Τι να κάνω τα βελούδινα μνημόσυνα για τον Πετράκη Γιάλλουρο ή τον Παρασκευά, τον μαθητή που σκότωσαν οι Άγγλοι στην Κώμα του Γιαλού; Όλα ριμαγμένα. Ο τάφος του Τεύκρου Ανθία στην Κοντέα, σε άθλια κατάσταση. Το ίδιο και στο Λευκόνοικο, ο τάφος με τους δολοφονημένους από την αποικιοκρατική αστυνομία στις 25 Μαρτίου 1945.
Γυρίσατε την περιοχή; Ναι, έχω κάνει πολλά χιλιόμετρα για να βρω τα κοιμητήρια, τα βυζαντινά μνημεία και τις αρχαιότητες. Τα έχω όλα φωτογραφίσει και θα δώσω κάπου αυτό το υλικό μαζί με ντοκουμέντα από τη ζωή στο Ριζοκάρπασο και τους εγκλωβισμένους. Ένα υλικό με έξι περίπου χιλιάδες φωτογραφίες και μαρτυρίες για τις οποίες δεν είναι της ώρας να μιλήσει κανείς.
Οι Τουρκοκύπριοι συνεργάστηκαν μαζί σας; Γνώρισα εξαιρετικούς ανθρώπους στην Καρπασία που με βοήθησαν, αλλά υπήρχαν και περιπτώσεις Τουρκοκυπρίων που ήταν επιθετικοί, πρώην μέλη της T.M.T. Θυμάμαι ακόμη τον ηλικιωμένο Τουρκοκύπριο από ένα χωριό της Λεμεσού που με ρωτούσε: «Τώρα που άνοιξε το Γυμνάσιο στο Ριζοκάρπασο, θα πάμε ο καθένας σπίτι του;» Όταν με πήραν να με δικάσουν στην Αμμόχωστο μετά το δυστύχημα, ο Τουρκοκύπριος ηθοποιός Γιουτζιέλ έδωσε τα λεφτά ως εγγύηση για να μη με φυλακίσουν, φίλος ενός Ελληνοκύπριου φίλου μου.
Άλλαξε η θεώρησή σας για τη ζωή τα δυο αυτά χρόνια στο Ριζοκάρπασο; Αυτή η εμπειρία μου δίδαξε την ταπεινότητα.
Η λέξη πατρίδα έχει πια άλλο νόημα για σας; Την πρώτη χρονιά είπαμε να γιορτάσουμε την 28η Οκτωβρίου. Είχαμε κάποιες φωτογραφίες, τα παιδιά έφεραν κρυφά στις τσάντες τους δάφνη, έκλεισαν την πόρτα της αίθουσας, έβαλαν δάφνη κάτω από τις φωτογραφίες του Δαβάκη, του Μανώλη Γλέζου και άλλων. Και όταν τελείωσε η γιορτή, πολύ σιγανά είπαν τον εθνικό ύμνο. Μου θύμισαν τη φωνή του Δημήτρη Παπαχρήστου στο ραδιοφωνικό σταθμό των φοιτητών, λίγο πριν γκρεμίσει το τανκ την πύλη του Πολυτεχνείου.
Σας λείπουν αυτά τα παιδιά; Συνδέθηκα μαζί τους, πήγαινα στα σπίτια τους, έγινα φίλος με τους γονείς τους, εκεί έμενα.

«Η ΘΛΙΨΗ ΤΟΥ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΟΣ» ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΠΑΣΙΑΣ
Κυκλοφορείτε μια νέα ποιητική συλλογή;
Ναι, αφιερωμένη στις εγκλωβισμένες γυναίκες της Καρπασίας με τον τίτλο «Η θλίψη του απογεύματος». Θα κυκλοφορήσει από το Μεταίχμιο το πρώτο δεκαήμερο του Μάρτη. Τα περισσότερα ποιήματα καταγράφουν μια πραγματικότητα της «χαμένης» Κύπρου και είναι εμπειρίες από το Ριζοκάρπασο, την Αγία Τριάδα, το Λεονάρισσο, τη Σαλαμίνα, το Τρίκωμο, τη Λυθράγκωμη, την Έγκωμη, την Αμμόχωστο.
Πόση βοήθεια είχατε από το κράτος μας όταν πάθατε το δυστύχημα; Έχουν περάσει δέκα μήνες από τότε. Είχα χάσει τις αισθήσεις μου. Όταν συνήλθα ήμουν σε ένα χωράφι ακάλυπτος. Έβρεχε καταρρακτωδώς. Με δυσκολία μπόρεσα να επικοινωνήσω με ένα φίλο που ενημέρωσε το Υπουργείο Παιδείας και τα Ηνωμένα Έθνη που ήλθαν στην Αμμόχωστο. Περιμέναμε ένα ασθενοφόρο στο οδόφραγμα για να με παραλάβει, πράγμα που δεν έγινε. Εγώ δεν ανέπνεα, ήμουν σε πολύ άσχημη κατάσταση. Με πήραν στις πρώτες βοήθειες δυο καλοί φίλοι. Μόνο τις ευχαριστίες μου μπορώ να εκφράσω σ' αυτούς και στους γιατρούς, ιδιαίτερα στον ορθοπεδικό. Είχα την εντύπωση πως σε δυο βδομάδες θα επέστρεφα στο Ριζοκάρπασο. Δεν ήξερα τι θα ακολουθούσε...
Δηλαδή; Ένταλμα σύλληψης και αγωγής εις βάρος μου.
Η μελέτη για τον Ανδρέα Κάλβο συνεχίζεται; Ετοιμάζεται η αλληλογραφία του που θα εκδοθεί στην Ελλάδα.
Έχετε ένα στόχο ζωής; Η ίδια η ζωή σε φέρνει πολλές φορές μπροστά σε απρόβλεπτες πραγματικότητες, όπως αυτή η εμπειρία με το Ριζοκάρπασο, αλλά και η έρευνα για τον Κάλβο. Έζησα μια ζωή πολύ άστατη.

«ΟΙ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΦΘΕΙΡΟΝΤΑΙ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΑ»
Η επαφή σας με την ποίηση ξεκίνησε από τη μητέρα σας;
Όχι, δεν ήξερα ότι έγραφε με το ψευδώνυμο Νεφέλη. Το έμαθα στην Αθήνα ως φοιτητής και βρήκα μετά τα περισσότερα ποιήματά της στην εφημερίδα Νέος Δημοκράτης όπου τα δημοσίευε. Είχε γράψει το 1950 κι ένα ποίημα για το πρώτο παγκύπριο συνέδριο γυναικών. Ήταν μια γυναίκα που υπέφερε στη ζωή της, πάμφτωχη και πέρασε πολύ δύσκολες στιγμές. Όλα αυτά φαίνονται στα ποιήματά της. Όταν είχε καταστραφεί οικονομικά ο πατέρας μου, βρέθηκε ξαφνικά μόνη της. Μάζεψε τα παιδιά της και πήγε από τη Λάρνακα στα Λεύκαρα όπου ζούσε η αδελφή της.
Πώς τη θυμάστε; Να κάθεται να διαβάζει και να γράφει. Θυμάμαι τα ποιήματα του Μανόλη Αναγνωστάκη που διάβαζε, τα διηγήματα του Τσίρκα. Δεν έχω πολλές αναμνήσεις διότι εμείς μετά πήγαμε στην Παιδική Στέγη. Έμεινα εκεί μέχρι την έκτη δημοτικού.
Το βιβλίο σας «Οι συμμορίτες» είναι αυτοβιογραφικό; Στηρίζεται σε προσωπικά βιώματα. Πολλές σκηνές όμως είναι φανταστικές. Ήταν μια φοβερή τραυματική εμπειρία ο χαμός της μητέρας μου σε μικρή ηλικία. Πέρασα τα 30 για να το ξεπεράσω και τρόπος του λέγειν ότι το ξεπέρασα. Οι δρόμοι του θανάτου είναι ανεξερεύνητοι.
Η φιλολογία πώς προέκυψε; Έγραφα στίχους και αποφάσισα να σπουδάσω φιλολογία από αγάπη προς τη λογοτεχνία. Στο Πανεπιστήμιο Αθηνών φοίτησα τη δύσκολη εποχή της χούντας.
Λάβατε μέρος στο Πολυτεχνείο; Ναι. Όταν ήλθα στην Κύπρο και θα γιόρταζαν για πρώτη φορά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου ήμουν σε ένα σχολείο, ήταν τόσο εξωπραγματική η γιορτή, που δεν ανταποκρινόταν στο ελάχιστον στην ιστορική πραγματικότητα. Ένιωσα άβολα. Προτιμότερο να βάλεις τα παιδιά σε μια διαδικασία αυτενέργειας. Αυτά είναι δημιουργικά πράγματα και μια συμμετοχή στην ίδια τη διαδικασία της γνώσης και της μάθησης. Αλλά να ανεβαίνεις στο βήμα και να αρχίζεις να ρητορεύεις, νομίζω ότι δεν έχει καμιά σχέση με την αγωγή.
Με ποιο στίχο θα περιγράφατε τη ζωή σας; «Οι φανταστικές αλήθειες φθείρονται πολύ πιο δύσκολα» του Ελύτη. Αυτός έρχεται αυθόρμητα στη σκέψη μου.
Αντιγόνη Σολομωνίδου - Δρουσιώτου
Κυριακάτικος Φιλελεύθερος
4/2/2007


Σημείωση της Ιστοσελίδας μας: Δυο λόγια μόνο έχουμε να πούμε:
α) Περιποιεί μέγιστη τιμή για το Ριζοκάρπασον, που σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς, μέσα στη καταχνιά που το σκεπάζει να ευτυχίσει να έχει τέτοιον δάσκαλο.
β) Φίλε Λεύκιε, σαν ένας από τους δημιουργούς αυτής της ιστοσελίδας, επέτρεψέ μου να σε αποκαλώ έτσι πάρα το ότι η γνωριμία μας ήταν μόνο τόσης διάρκειας, όση διάρκεια έχει ένα ταξίδι με τ' επιστροφής από τη Λάρνακα στο Ριζοκάρπασον. Στη ζωή μου δε ζηλεύω ποτέ κανένα για τα υλικά ή άλλα αγαθά που κατέχει, μα θα πω και σε σένα αυτό που είπα και στους φίλους μας Τάσο και Ξένια Αρχοντίδη: Ναι, σας ζηλεύω που που είχατε αυτό το υπερπρονόμιο, να βρεθείτε δάσκαλοι στο Ριζοκάρπασον και ειδικά σε τέτοιες εποχές. Η σφραγίδα η δική σας έχει αποτυπωθεί στην ενενηκονταετή  Ιστορία αυτού του Ιστορικού Γυμνασίου, του Γυμνασίου Ριζοκαρπάσου.

 


English


Ελληνικοί Ραδιοσταθμοί
 

 


Οι εφημερίδες έγραψαν για το Ριζοκάρπασον


Σχολιάζουμε, Κρίνουμε, Επικρίνουμε



Ευρωπαϊκή Ένωση


Κυπριακή Δημοκρατία


Ανακοινώσεις


Έφηβος Βουλευτής



Πρώτο Κουδούνι


Γιάννης Μανιταράς



Κινηματογράφος Λουϊζιάνα

Για χρήση οποιουδήποτε περιεχόμενου επικοινωνήστε μαζί μας. © 2010 Copyright Εκδόσεις "ρο"
Επικοινωνία - Email
Επισκέψεις από: 11/10/1999