Αξιούμε!!!

Κάνε δική σου τη σελίδα μας.

Κύρια Σελίδα.

Εμείς...
Χάρτης
Ομιλίες
Έγραψαν...

Τα Σχολεία μας

Εκπαίδευση
Ενημέρωση
Δημοτικό & Νηπιαγωγείο
Γυμνάσιο
Τα παιδιά μας γράφουν

Δημογραφικά Στοιχεία
Κάτοικοι, Κοινοτικό Συμβούλιο, Σχολική Εφορεία

Μαθητές
Ιστορία
Ασχολίες Κατοίκων

Καταστροφή Πολιτιστικής μας κληρονομιάς

Οι "Δικοί" μας Άγιοι
Χερσόνησος Αγίων

Απόστολος Ανδρέας (1)
Απόστολος Ανδρέας (2)

Άγιος Φίλωνας (1)
Άγιος Φίλων (2)
Άγιος Συνέσιος (1)
Αγ. Συνέσιος (2)
Αγία Φωτεινή
Μονή και Θαύματα του Απ. Ανδρέα
H Eπισκοπή Καρπασίας

Εγκλωβισμένοι
Το δράμα των εγκλωβισμένων
Οι εγκλωβισμένοι μας
Δολοφονίες, Ξυλοδαρμοί, Κλοπές
ΚΑΡΠΑΣΙΑ: Οι τελευταίοι των Ευρωπαίων εγκλωβισμένων
Μηνύματα Εγκλωβισμένων
Στο ευρωπαϊκό δικαστήριο οδήγησαν οι Ριζοκαρπασίτες τους Τούρκους

Τα δικά μας
Ριζοκαρπασίτικες Συνταγές
Συντυχάννετε (ομιλείτε) ριζοκαρπασίτικα;
Το χωρκόν μου
Ο καιρός στο Ριζοκάρπασον

Το Ριζοκάρπασον στη μνήμη μας
Σωματεία

Ιστορία
Γεωγραφία
Τοπωνυμία
Παραλίες
Μνήμες

Πρόσωπα
Οι Ριζοκαρπασίτες γράφουν
Χερσόνησος Ηρώων
Αγνοούμενοι
Γιάννης Μανιταράς

Το Μαρίν
Νάσα Παταπίου
Πάρις Αθανασιάδης
Γιάννης/Μαρία


Φωτογραφίες
Φωτογραφίες του χθες  (1)
Νέες ανέκδοτες μαθητικές φωτογραφίες  (2)
Νέες Ανέκδοτες φωτογραφίες  (3)
Ανέκδοτες φωτογραφίες  (4)
Νέες Φωτογραφίες  (5)
Νέες μαθητικές φωτογραφίες  (6)
Φωτογραφίες σήμερα (7)
Φωτογραφίες σήμερα (8)

Μαθητικές (9)

Εφημερίδα Ριζοκαρπάσου
Τεύχος 1
Τεύχος 2
Τεύχος 3

Τεύχος 4
Τεύχος 5

Τεύχος 6
Τεύχος 7
Τεύχος 8

Τεύχος 9


Άλλες ενδιαφέρουσες σελίδες
Τα κατεχόμενα μνημεία μας

Υπουργείο Παιδείας
Κώμα Γιαλού
Νέτα
Επισκοπή Καρπασίας
Lobby for Cyprus
Cypriot Federation

Nepomak
Rizokarpasso fc
Κατωκοπιά



Τηλεφωνικοί κατάλογοι:

ΑΤΗΚ (Κύπρου)

Ο.Τ.Ε (Ελλάδας)

Αρχείο

Υποτροφίες σε δέκα απόφοιτους του Γυμνασίου Ριζοκαρπάσου από τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Ο βουλευτής του ΔΗΣΥ, Νίκος Τορναρίτης, ανακοίνωσε σήμερα ότι ιδιωτικά πανεπιστήμια της Κύπρου θα προσφέρουν πλήρεις υποτροφίες στους δέκα απόφοιτους του Γυμνασίου Ριζοκαρπάσου. Όπως εξήγησε, οι φετινοί απόφοιτοι του Γυμνασίου ζήτησαν από την αντιπροσωπεία του ΔΗΣΥ, που επισκέφθηκε πρόσφατα το Γυμνάσιο, να μεταφέρει αίτημα προς τους ιδιοκτήτες των ιδιωτικών πανεπιστημίων κατά πόσον θα μπορούσαν να λάβουν υποτροφία. «Επικοινώνησα προσωπικά και με τα τρία ιδιωτικά πανεπιστήμια της πατρίδας μας, το Πανεπιστήμιο Φρέντερικ, το Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο και το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας. Είμαι στην ευχάριστη θέση να αναγγείλω δέκα υποτροφίες και για τους δέκα απόφοιτους του Γυμνασίου Ριζοκαρπάσου, τέσσερις από το Φρέντερικ, τρεις από το Ευρωπαϊκό και τρεις από το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας», συνέχισε. Ο κ. Τορναρίτης ευχαρίστησε τα τρία πανεπιστήμια λέγοντας ότι «η συγκεκριμένη τους ενέργεια είναι μια ένδειξη τιμής και εκτίμησης για αυτούς που κρατούν μέχρι σήμερα ζωντανή την ελπίδα». Διευκρίνισε ότι πρόκειται για πλήρεις υποτροφίες «διότι είναι το λιγότερο που μπορούμε να δώσουμε σε αυτά τα παιδιά».

ΚΥΠΕ
Φιλελεύθερος
23/2/2009

____________________________________________________________________________________________________________

Θα τους... προσκυνούμε ως Θεούς;

Είμαστε όντως για… γέλωτες (ως γνωστόν τα δάκρυα ταιριάζουν μόνο σε πραγματικά… αναξιοπαθούντες, εμείς ό, τι κάμνουμεν εν που την κκελλέ μας, δηλαδή λόγω του… λειψού μας του μυαλού): Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι και κάποια παιδιά στο Ριζοκάρπασο («ελεύθερους πολιορκημένους» τους ονομάζουμε -αλλά μάλλον είναι για… πλάκα που το κάμνουμε!) και βαλθήκαμε να τους δηλητηριάσουμε με τα δικά μας τα κομματικά… σκατά!

Έτσι: Αντί να βρισκόμαστε σε μόνιμη παγκόσμια διαφώτιση για το Κυπριακό και να προβάλλουμε ιδιαίτερα το Ριζοκάρπασο και τους, έστω λιγοστούς ανθρώπους που γαντζώθηκαν πάνω στη γη τους, για να καταδείξουμε το συνεχιζόμενο έγκλημα και την κατοχή, αλλά και την ελπίδα που παραμένει ακόμα ζωντανή μέσα από τις λόγχες και τα συρματοπλέγματα, δυστυχώς… κουρτίζουμε τους εγκλωβισμένους και τους βάζουμε στο δικό μας… εσωτερικό κατήφορο!

Ντροπή και αηδία: Να καταστεί μείζον πρόβλημα των εγκλωβισμένων και των... αθκιασερών συνήθως (και βολεμένων) βουλευτών μας, ποιο θεατρικό έργο θα ανεβάσει το Γυμνάσιο Ριζοκαρπάσου! Και δώστου… ρητορεία και πατριωτισμό, δώστου λαφαζανιές και λουβάνες για να αποδείξουν τελικά, τι; Ότι νοιάζονται για την πατρίδα; Ότι αγωνιούν για τους εγκλωβισμένους; Ότι κατέχουν την πλήρη αλήθεια; Καταγέλαστοι γίνονται- άσχετο φυσικά αν για…λύπηση είμαστε κι εμείς που κάθε φορά πάμε και τους ψηφίζουμε, χάνοντας την ώρα μας! ...

Νίκου Τόκα
Φιλελεύθερος 21/2/2009

__________________________________________________________________________________________________________________________________

«Το ποτάμι» του διχασμού

Με κάλεσαν σε επείγουσα συνεδρία του καθηγητικού συλλόγου, όπου προσήλθαν συνολικά 15 από τους 19 συναδέλφους, σε μια συνεδρία παρωδία, που στην ουσία ήταν δίκη εναντίον μου, με τις κατηγορίες ότι αυτοπροβάλλομαι σε εφημερίδα ως πατριώτισσα… με έστησαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου, με κακοήθειες παραλογισμούς και παρά το ότι, διατηρώντας την ψυχραιμία μου απέναντι στην αδικία, ζητούσα το λόγο να υπερασπισθώ την υπόληψή μου…». Οι παραπάνω δηλώσεις ανήκουν σε μια Ελληνοκύπρια εκπαιδευτικό, τη Μαρία Στεφάνου, καθηγήτρια στο κατεχόμενο Γυμνάσιο του Ριζοκαρπάσου. Αφορμή για το ξέσπασμα οργής, οι κακοήθεις επιθέσεις που δέχεται για την άρνησή της να συμμορφωθεί στην αυθαίρετη πρόταση να ανεβάσει στη θεατρική σκηνή του κατεχόμενου σχολείου της, τη θεατρική παράσταση, «το ποτάμι». Μια απόφαση, που, όπως ισχυρίζονται οι «επαΐοντες», εντάσσεται μέσα στα πλαίσια του στόχου που έθεσε το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου την φετινή χρονιά, περί καλλιέργειας κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης. Η Μαρία Στεφάνου που να σημειωθεί, δεν διαφωνεί με την προσπάθεια καλλιέργειας συνθηκών ειρηνικής συμβίωσης με τους Τουρκοκύπριους (όχι φυσικά και με τους έποικους), αλλά με την υπόθεση που πραγματεύεται αυτό, καθαυτό, το έργο, το οποίο όπως υποστηρίζει, προσφέρει κακές υπηρεσίες στον στόχο της ειρηνικής συμβίωσης, γι' αυτό, άλλωστε και η άρνησή της να το ανεβάσει στη σχολική σκηνή. Τι είναι, όμως, αυτό που στην προκειμένη περίπτωση, ενοχλεί την κυρία Στεφάνου; Μιλάμε λοιπόν για τον Έβρο, το άλλοτε ελληνικό ποτάμι της ελληνικής Θράκης, το οποίο μετατράπηκε σε σύνορο που διχοτόμησε την περιοχή σε δύο κομμάτια, την ανατολική και την δυτική Θράκη, με την ταπεινωτική για την Ελλάδα Συνθήκη της Λωζάνης το 1923, μετά τον Μικρασιατικό πόλεμο και σύμφωνα με την οποία η Ανατολική Θράκη τουρκοποιήθηκε. Εύλογες, λοιπόν, από κάθε άποψη, προκύπτουν οι απορίες της Μαρίας Στεφάνου, για το κατά πόσο μπορεί μια τέτοια θεατρική παράσταση, να εξυπηρετήσει τον στόχο της ειρηνικής συμβίωσης και της επανένωσης της Κύπρου, όταν ο Έβρος, δεν αποτελεί σημείο συνένωσης των δύο Λαών, αλλά είναι το πιο χαρακτηριστικό σύμβολο της διχοτόμησης. Ένα ποτάμι δι αιώνια Ελληνικό, που το μοιραζόμαστε, γιατί, έτσι, το θέλησαν τα ξένα συμφέροντα, με τους άρπαγες γείτονές μας. «Απλά ένιωθα ότι έπρεπε να μείνω πιστή στις αρχές που πιστεύω, και να εκτελώ τις υποχρεώσεις μου, αλλά και να ασκώ τα δικαιώματά μου ως καθηγήτρια, στο πλαίσιο των κανονισμών, χωρίς εκπτώσεις από κάθε είδους πιέσεις ή αυθαίρετες συμπεριφορές. Να είμαι σωστός δάσκαλος και ακέραιος άνθρωπος. Διδάσκουμε σε παιδιά που ζουν σε κατοχή με καθημερινές εκπτώσεις στην ποιότητα ζωής τους, και το λιγότερο που οφείλουμε σ' αυτά είναι να είμαστε ειλικρινείς κι αληθινοί. Να εννοούμε αυτά που λέμε και να τα υποστηρίζουμε με τις πράξεις μας». Ιδού, επιτέλους, μια εκπαιδευτικός, που καταθέτει εύτολμα και ξεκάθαρα την άποψή της. Η Μαρία Στεφάνου που δηλώνει ακόμα ότι κατά τη συνεδρίαση του καθηγητικού συλλόγου, την αντιμετώπιζαν, κάποιοι συνάδελφοι της, με επιθετικές φωνές και με ειρωνείες τύπου «ας μας διατάξει η κυρία Στεφάνου που τα ξέρει όλα», «μιλάει η πατριώτισσα». Σημεία των καιρών κυρίες και κύριοι. Μια ελεεινή συμπεριφορά απέναντι σε μια αληθινή ανυπότακτη Ελληνίδα και πρότυπο διδασκάλισσας, που τόλμησε να πει ΟΧΙ σε προειλημμένες αντεθνικές αποφάσεις και προσχεδιασμένα σχέδια παράδοσης. Και όταν ο τόπος μας βγάζει ακόμα ανθρώπους έτοιμους για μεγάλα ΟΧΙ, σίγουρα μπορούμε να ελπίζουμε. Σε μια εποχή που ανθούν τα χιλιάδες σκάνδαλα και περισσεύουν οι οσφυοκάμπτες και οι σφουγγοκολάριοι! Σους χαλεπούς καιρούς των εύκολων επιλογών και της παραίτησης, υπάρχουν ευτυχώς ακόμα άνθρωποι αποφασισμένοι να κρατήσουν ψηλά τις σημαίες, όσο και αν ηχούν αδιάκοπα οι σειρήνες της παραίτησης….

*Ο Ντίνος Αυγουστή είναι εκπαιδευτικός στο Α.Τ.Ε.Ι. της Λάρισας
Φιλελεύθερος 21/9/2009

___________________________________________________________________________________________________________

Ο διάβολος δουλειά δεν είχε

Του Σάββα Παύλου *

Τα παιδιά του Ριζοκαρπάσου δεν χρειάζονται τα προκατασκευασμένα συνθηματολογικά και τα σκευάσματα ιδεολογημάτων που θέλετε να τα μπουκώσετε

Πιστεύω ότι το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού πρέπει να ζητήσει αμέσως συγγνώμη από τους μαθητές και τους κατοίκους του Ριζοκαρπάσου για τα τελευταία γεγονότα και τις εξελίξεις στο κατεχόμενο γυμνάσιο. Η ευθύνη του είναι μεγάλη. Και να ριχτεί αμέσως στη δουλειά για να γεμίσει το χάσμα με θετική προσέγγιση και νοοτροπία. Η αίτηση συγγνώμης του υπουργείου θα αποτελέσει πράξη γενναιοφροσύνης, απαραίτητη για το νέο στάδιο, που θα αφήσει τους αποτυχημένους και ατυχείς, ίνα μη τι χείρω είπω, χειρισμούς για κάτι παραγωγικό και επωφελές για τους μαθητές και τις μαθήτριες της κατεχόμενης κοινότητας.
Έζησα την επαναλειτουργία του Γυμνασίου Ριζοκαρπάσου από κοντά όταν ήμουν στο Υπουργείο Παιδείας. Ύστερα από δεκάδες χρόνια διακοπής. Η Διεύθυνση Μέσης Εκπαίδευσης το περιέλαβε αμέσως με αγάπη και στοργή. Ιδιαίτερη ήταν η φροντίδα και το ενδιαφέρον του διευθυντή Μέσης Εκπαίδευσης Ανδρέα Σκοτεινού. Στόχος όλων μας, που αναλάβαμε υπεύθυνοι σ’ αυτή την προσπάθεια, ήταν να λειτουργήσει το σχολείο ομαλά, να ανεβάσει το επίπεδό του και να βοήσει τα παιδιά για να μορφωθούν ισότιμα με τα άλλα παιδιά της ελεύθερης Κύπρου. Με όσο κόπο και κόστος σήμαινε αυτό. Συντείνοντας ταυτόχρονα στη λειτουργία ενός ιδρύματος που θα καλλιεργούσε τους συνεκτικούς δεσμούς της κοινότητας Ριζοκαρπάσου, θα αύξανετο κουράγιο και το πείσμα της. Κινηθήκαμε με αυτές τις απλές αρχές.
Σήμερα το υπουργείο τι κατάφερε; Δημιούργησε τριβές και διχασμό ανάμεσα στους μαθητές, τους καθηγητές, τους κατοίκους. Το Γυμνάσιο Ριζοκαρπάσου αντί να ενώνει, ευρύτερα, τους Κύπριους στην προσπάθειά τους να στηρίξουν ένα κατεχόμενο γυμνάσιο, τους διχάζει. Οι ιδεολογικές εμμονές, οι πειραματισμοί και οι ερασιτεχνισμοί και οι ιδεολογικές παρωπίδες (χρησιμοποιώ ήπιους χαρακτηρισμού ς) προκάλεσαν ζημιά στο γυμνάσιο. Φοβάμαι ότι θα προκαλέσουν κούραση και παραίτηση στους κατοίκους του Ριζοκαρπάσου, όταν αντιληφθούν ότι τα παιδιά τους αποτελούν αντικείμενο ιδεολογικού πειραματισμού από επιπόλαιους καρεκλοκένταυρους.
Αγαπητοί του υπουργείου, και καλά, ας πούμε ότι χρειάζονταν όλα αυτά τα επαναπροσεγγιστικά για τους μαθητές της ελεύθερης Κύπρου, γιατί αγνοούν τι σημαίνει συμβίωση και επαναπροσέγγιση με τους Τούρκους. Τα παιδιά του Ριζοκαρπάσου δεν χρειάζονται τα προκατασκευασμένα συνθηματολογικά και τα σκευάσματα ιδεολογημάτων που θέλετε να τα μπουκώσετε. Η σοφία και η πείρα της ζωής τους γνωρίζει πολύ καλά για τα θέματα αυτά, γιατί τα βιώνουν καθημερινά, στη ράχη τους. Ζουν σε κατεχόμενη περιοχή. Και καλά, κάνατε την πρώτη εκδήλωση και εκεί στο κατεχόμενο Γυμνάσιο (αποτυχημένη και λανθασμένη κατ’ εμένα) όμως τι χρειάζεται όλο αυτός ο καταιγισμός παρόμοιων εκδηλώσεων; Με προβολές, παραστάσεις , εκδηλώσεις; Μα τι είναι τα παιδιά του Ριζοκαρπάσου;
Πειραματόζωα; Βρήκατε τον αδύνατο κρίκο των γυμνασίων, απροστάτευτο και απομονωμένο από τους θεσμούς της ελεύθερης Κύπρου, και αρχίσετε το «γουδί το γουδοχέρι», τη βιομηχανία εκδηλώσεων με ιδεολογικοποιημένα προϊόντα; Αντί να φροντίσετε τη μόρφωση των παιδιών αυτών, πώς να βελτιωθεί. Αντί να τα στηρίξετε.
Ξέρετε κύριοι των υψηλών δωμάτων του Υπουργείου Παιδείας πώς ζουν οι μαθητές του κατεχόμενου Ριζοκαρπάσου,τις πραγματικές συνθήκες ύπαρξής τους, γνωρίζετε τον ασφυκτικό έλεγχο που ασκούν οι κατοχικές αρχές, τις συνθήκες τρόμου, τον εγκλεισμό τους στα σπίτια τους με τη δύση του ηλίου; Όμως, κατά πως λεει η παροιμία, ο διάβολος δουλειά δεν είχε και είπε να ασχοληθεί με τα παιδιά του Ριζοκαρπάσου, τα ταλαιπωρημένα μέσα σε αντίξοες συνθήκες για να επιβάλει με το ζόρι τις ιδεοληψίες του.
Το κυριότερο: Παραβιάσατε την πρώτη και θεμελιώδη αρχή της παιδαγωγικής. Κάνατε τα παιδιά πειραματόζωα των ιδεολογημάτων σας χωρίς να λαμβάνετε υπόψη τις συνθήκες που ζουν οι μαθητές ή τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν. Γιατί μια παρόμοια εκδήλωση στη Λεμεσό ή σε άλλη περιοχή της ελεύθερης Κύπρου παρέχει στον μαθητή αρκετά περιθώρια αντίδρασης. Αν διαφωνεί με το περιεχόμενο ή άλλα πλαίσια της εκδήλωσης μπορεί να εκδηλώσει την αντίθεσή του, να εκφράσει τη δική του επιχειρηματολογία. Μπορεί να απευθυνθεί για ενίσχυση στο Σύνδεσμο Γονέων, στη συνδικαλιστική οργάνωση των μαθητών και των καθηγητών, σε διάφορες επιτροπές και κόμματα, ραδιοσταθμούς και εφημερίδες, στο δικηγόρο του και άλλους πολλούς. Στο Γυμνάσιο Ριζοκαρπάσου ποιος θα υποστηρίξει το παιδί που διαφωνεί, που θα τονίσει το θέμα της τουρκικής κατοχής και την αντίδρασή του σ’ αυτές τις εκδηλώσεις; Ή μήπως θα την πληρώσει κι αυτό και οι γονείς του από τις κατοχικές Αρχές. Μα πραγματικά είσαστε δάσκαλοι εσείς, είσαστε παιδαγωγοί; Δηλαδή θα μπουκώνετε ό,τι θέλετε στους μαθητές του Ριζοκαρπάσου που αδυνατούν να εκφράσουν άποψη και διαφωνία για τα θέματα αυτά λόγω φόβου των κατοχικών Αρχών και μετά θα κάνετε αναφορές για την επιτυχία των ιδεολογημάτων σας; Στην καμπούρα των παιδιών αυτών πειραματίζεστε; Στον αδύνατο κρίκο των σχολικών μονάδων; Έλεος πια.
Περιμένοντας ότι το Υπουργείο Παιδείας θα ζητήσει συγγνώμη για τις προχειρότητες και άλλες λανθασμένες κινήσεις του για το Ριζοκάρπασο για να ξεκινήσει ένα νέο στάδιο, παραμένω νηφάλιος και δεν οξύνω την κριτική του άρθρου. Όμως αν προκληθώ θα επανέλθω.

*Ο Σάββας Παύλου είναι φιλόλογος, συγγραφέας.

Κυριακάτικος Φιλελεύθερος
15/2/2009

 

_________________________________________________________________________________________________________________

Οι Καρπασίτες σηκώνουν παντιέρα

Διαφωνούν με προώθηση του στόχου της σχολικής χρονιάς στο κατεχόμενο Γυμνάσιο
Σφοδρό κατηγορώ για τα τεκταινόμενα στο Ριζοκάρπασο

ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΟΥ
«ΑΦΗΣΤΕ ήσυχο το Γυμνάσιο του Ριζοκαρπάσου» ζητούν οι οργανώσεις και τα σωματεία της Καρπασίας, που διαφωνούν με την επιλογή όσων αποφάσισαν να προωθήσουν στο κατεχόμενο σχολείο, το στόχο που έθεσε το υπουργείο Παιδείας για καλλιέργεια κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης. Για τις «ανησυχητικές και καταστροφικές
εξελίξεις» στο Γυμνάσιο, μίλησε σε χθεσινή συνέντευξη Τύπου ο πρόεδρος της Συντονιστικής Επιτροπής Καρπασίας Νίκος Φαλάς, ο οποίος υποστήριξε ότι τα προβλήματα αυτά άρχισαν να δημιουργούνται από την αρχή της σχολικής χρονιάς. Ο κ. Φαλάς, ανέφερε ότι οι Τούρκοι κατακτητές ασκούν ασφυκτικό έλεγχο στο σχολείο, προσθέτοντας ότι «τα μόνο που δεν ενόχλησαν τους Τούρκους και μάλλον τους ενθουσίασαν είναι τα θεατρικά έργα και ντοκιμαντέρ που παρουσιάστηκαν πρόσφατα στα οποία χρησιμοποιείται ανάρμοστο λεξιλόγιο και καθυβρίζεται η πατρίδα». Πρόσθεσε δε ότι σε αυτά «καταβάλλεται εντέχνως προσπάθεια εξίσωσης του θύτη με το θύμα, καλλιεργείται η υποταγή, η απαξίωση της συλλογικής εθνικής ταυτότητας και ενθαρρύνονται οι ερωτικές σχέσεις με νεαρούς εποίκους». Υποστήριξε ακόμα, ότι «ο Τούρκος αξιωματούχος των μυστικών υπηρεσιών είναι τακτικός επισκέπτης στο Γυμνάσιο και το γραφείο της διευθύνουσας» και πως «οι διχόνοιες και οι καθημερινοί καβγάδες μεταξύ της διεύθυνσης και καθηγητών είναι το σήμα κατατεθέν στο σκλαβωμένο Γυμνάσιο». Είναι σαφές, όπως είπε, «ότι η επιλογή από μέρους κάποιων στο υπουργείο Παιδείας του σκλαβωμένου ελληνικού Γυμνασίου Ριζοκαρπάσου για την προώθηση του στόχου της λεγόμενης επαναπροσέγγισης Ε/κ και Τ/κ υπήρξε μέγιστο λάθος που αγγίζει τα όρια της εθνικής ταπείνωσης».
Όσον αφορά στην αντιπαράθεση για τη θεατρική παράσταση «Το ποτάμι μας» που θα ανεβάσει το σχολείο, ισχυρίστηκε ότι χωρίς καμιά αναφορά στην πραγματική ιστορία, το έργο εξισώνει το δίκαιο και το άδικο, τον κατακτητή με τον κατακτημένο. Ο κ. Φαλάς, ισχυρίστηκε ακόμα ότι το περασμένο Σάββατο συγκλήθηκε «παράνομη, άκυρη και αντιδεοντολογική» έκτακτη συνεδρία του καθηγητικού συλλόγου του Γυμνασίου στις ελεύθερες περιοχές κατά την οποία «επιφυλάχθηκε άγρια υποδοχή στην καθηγήτρια Μαρία Στεφάνου η οποία διαφώνησε με την παρουσίαση του έργου». Για την κατάσταση που έχει
δημιουργηθεί, σημείωσε πως «οι ευθύνες του υπουργείου και ειδικότερα των ασκούντων εποπτεία στο Γυμνάσιο
είναι βαρύτατες». Σημειώνεται ότι τη συνέντευξη Τύπου διοργάνωσαν από κοινού το Σωματείο Ριζοκάρπασο, η Συντονιστική
Επιτροπή Καρπασίας, το Σωματείο Ελεύθερη Ενιαία Καρπασία και ο Σύνδεσμος Γιαλουσιτών.

ΓΡΑΦΕΙ ΘΕΜΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ: Η βουλευτής του ΔΗΚΟ Αντιγόνη Παπαδοπούλου ενέγραψε θέμα προς συζήτηση στην επιτροπή Παιδείας «Κριτήρια, διαδικασίες αξιολόγησης και ο ρόλος καθηγητών και Υπουργείου Παιδείας στον τρόπο επιλογής θεατρικών παραστάσεων στα σχολεία»

Να αλλάξει η διευθύντρια
«Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ Υπηρεσία, αυτούς τους εκπαιδευτικούς οι οποίοι δεν κατάφεραν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, όπως τη διευθύντρια, έχει υποχρέωση να την ανακαλέσει αύριο το πρωί και να στείλει ένα υπεύθυνο άτομο που να μπορεί να χειριστεί ζητήματα κάτω από αντίξοες συνθήκες», είπε ο βουλευτής του ΔΗΚΟ Ζαχαρίας Κουλίας, ο οποίος παρευρέθηκε στη συνέντευξη Τύπου. Ο ίδιος άσκησε αυστηρή κριτική στην παράσταση «Παρουσιάζοντας την Εμπειρία» που παρακολούθησαν πρόσφατα οι μαθητές του Ριζοκαρπάσου και χαρακτήρισε ανεπίτρεπτο να ακούγονται φράσεις όπως «χ…. για την πατρίδα».

Θύμα της περιρέουσας
Η ΟΜΑΔΑ Rooftop Theatre που ανέβασε την επίμαχη παράσταση, υποστηρίζει σε ανακοίνωσή της με τίτλο «Λογοκρισία εν έτει 2009» ότι ο σάλος που δημιουργήθηκε δεν έχει σχέση με την ομάδα και το έργο «αλλά με την περίφημη περιρρέουσα
ατμόσφαιρα: κονδύλια για την παιδεία, βιβλία ιστορίας, εκπαιδευτικοί στόχοι της χρονιάς, εγκύκλιοι υπουργείου Παιδείας». Αναφέρει δε, πως η παράσταση δεν επιχειρούσε να είναι διδακτική αλλά να εγείρει ερωτήματα με οικονομική αξία.

Τίποτα το επιλήψιμο
ΚΛΗΘΕΙΣ να σχολιάσει τις αντιδράσεις που προκαλεί αυτή τη φορά η θεατρική παράσταση «Το ποτάμι μας», ο υπουργός Παιδείας Ανδρέας Δημητρίου δήλωσε στον «Φ» πως υπάρχει η απόφαση της συντριπτικής πλειοψηφίας του καθηγητικού
συλλόγου, η οποία όπως είπε είναι σεβαστή. «Δεν θέλω να λογοκρίνω κανένα έργο», είπε ο Υπουργός και πρόσθεσε ότι «έχω διαβάσει το συγκεκριμένο και δεν βρίσκω τίποτα το επιλήψιμο». Ο κ. Δημητρίου επιβεβαίωσε τέλος, ότι την ερχόμενη
Τρίτη θα συναντηθεί με ολόκληρο τον καθηγητικό σύλλογο του Γυμνασίου Ριζοκαρπάσου.
Φιλελεύθερος
7/2/2009

 

______________________________________________________________________

Ούτε να ψήνουμε... σιάμισιη δεν μας περνάει

Του Νίκου Τόκα

Γιατί δεν λέμε την αλήθεια στους εγκλωβισμένους μας; Ποια είναι αυτή; Ότι στην πραγματικότητα, εμείς όλοι της απ’ εδώ πλευράς και ιδιαίτερα βέβαια οι καλοβολεμένοι πολιτικοί μας που κάνουν…αντίσταση και παίζουν τους ωραίους μέσα από τις πολυτελείς λιμουζινάρες των 100.000 και βάλε ευρώ, τους έχουμε… χεσμένους και ότι ευκαιριακά και για καθαρά μικροκομματικούς σκοπούς τους μνημονεύουμε και εκφράζουμε τάχατες τον θαυμασμό μας γιατί παραμένουν στον τόπο που γεννήθηκαν και φυλάνε Θερμοπύλες!
…Το πόσο ανάξιοι είμαστε να λεγόμαστε έστω και… ερασιτέχνες πατριώτες, το αποδείξαμε προχθές που φέραμε τα εγκλωβισμένα παιδιά με τα ματσικόριδα μέσα στη Βουλή και αντί να τα αγκαλιάσουμε έστω και… ψεύτικα, δείχνοντας έστω και προσποιητή αγάπη και τρυφεράδα, τους αποδείξαμε με τη συμπεριφορά μας αυτό που πιθανόν από πάντα να… υποψιάζονταν: ότι, ούτε για να ψήνουμε…σιάμισιη δεν κάνουμε!
…«Και μόνο το ενδιαφέρον σας, μας ικανοποιεί» είπε η πρόεδρος του μαθητικού συμβουλίου του Γυμνασίου Ριζοκαρπάσου, απευθυνόμενη προς τους βουλευτές, κάτι που δεν πιστεύουμε βέβαια ότι το…εννοούσε η εγκλωβισμένη μαθήτρια, μάλλον από…ευγένεια το ξεστόμισε. Γιατί η μικρή σίγουρα, εμπειρικά θα έχει ήδη…σπουδάσει τα κατά καιρούς βαρύγδουπα λογίδρια και τις ανέξοδες υποσχέσεις των πολιτικών και των πολιτικάντηδων μας!
…Α, ώστε φέτος υπάρχει το ενδεχόμενο να πάμε στη Γιουροβίζιον με τουρκοκύπρια τραγουδίστρια που προσφωνείται ως… κύριος Ζέλ, για να δείτε δηλαδή ότι μιλάμε για μουσικό διαγωνισμό του…πόνου, όπου-εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων-προωθεί την καλλιτεχνική υποκουλτούρα, πέραν από το γεγονός ότι οι… μεταμφιέσεις των διαφόρων περίεργων που λαμβάνουν μέρος σε οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο συγκεκριμένος διαγωνισμός… έλκει και τον κάθε φρενοπαθή που χάνει το δρόμο του!
…Προς ΡΙΚ:
Να συμμετάσχει κανείς ή να μην συμμετάσχει στη Γιουροβίζιον; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό, είναι πραγματικό, γιατί το Ίδρυμα ρε γαμώτο, έχει μια ιστορία, μια σοβαρότητα και ένα ειδικό βάρος μέσα στην κοινωνία-πόσο εξευτελισμό ακόμα μπορεί να αντέξει μέσα από διαγωνισμούς του είδους;…Προς εγκλωβισμένους: Την άλλη φορά που

θα τολμήσουν να σας επισκεφθούν πολιτικοί στα κατεχόμενα, φροντίστε να… φύγετε εσείς. Διαμηνύοντας τους ότι λάθος χώρο επέλεξαν για το… σόου τους!

Φιλελεύθερος
29/1/2009

_______________________________________________________________________________________________________________

Τα κυκλάμινα του Ριζοκαρπάσου

Του Άντρου Μιχαηλίδη
Είναι στιγμές που αισθάνεσαι ότι πρέπει να κάνεις μια κατάθεση ψυχής. Προέκυψε η ανάγκη αυτή από την παρουσία μου στην εκδήλωση που οργάνωσαν ο ΚΟΑ και ο ΟΠΑΠ για την απονομή των βραβείων ήθους και αθλητοπρέπειας σε ένα μεγάλο αριθμό αθλητικών σωματείων. Αξίζουν, βέβαια, ένα μεγάλο εύγε τα σωματεία αυτά που πρωταγωνίστησαν με τον δικό τους τρόπο στους αθλητικούς στίβους, όπως ένα μεγάλο εύγε αξίζει στον ΟΠΑΠ και τον ΚΟΑ για την απονομή των ξεχωριστών βραβείων τα οποία συνοδεύονταν και από μια χορηγία, σημαντική οπωσδήποτε για τις προσπάθειες που καταβάλλουν. Πολύ πιο πλούσια όμως, ήταν τα συναισθήματα που προκάλεσε στους παρευρεθέντες η παρουσία πέντε παιδιών του Δημοτικού Σχολείου Ριζοκαρπάσου, στο σχολείο των οποίων απονεμήθηκε ειδικό τιμητικό βραβείο. Πιστεύω πως «ένοχος» σε μεγάλο βαθμό για τη συναισθηματική φόρτιση που δημιουργήθηκε, ήταν ο δημοσιογράφος Σάββας Κοσιάρης, μέλος του Δ.Σ. του ΚΟΑ, που επιμελήθηκε και παρουσίασε το πρόγραμμα της εκδήλωσης. Της απονομής του ειδικού τιμητικού βραβείου στο Δημοτικό Σχολείο Ριζοκαρπάσου προηγήθηκε η προβολή ενός βίντεο διόμισι λεπτών από τη ζωή των παιδιών στο σχολείο τους. Παρουσιάζοντας τα παιδιά στην εκδήλωση, ο Σ. Κοσιάρης είπε τη φράση «τα παιδιά αυτά είναι η πέμπτη και η έκτη τάξη του Δημοτικού Σχολείου Ριζοκαρπάσου, ό,τι και αν σας λεει αυτό». Πέντε παιδιά μόνο, δυο τάξεις σχολείου. Ο Ζαχαρίας Μιχάηλου και ο Γιάννης Συνάινου της πέμπτης τάξης και η Βασούλα Προδρόμου, ο Νικόλας Σώττου και ο Μιχάλης Ανδρέου της έκτης τάξης. Πολλά, πάρα πολλά, λέει ασφαλώς η φράση του συναδέλφου. Πρώτα απ' όλα σηματοδοτεί τη μεγάλη μας ενοχή γιατί παρασυρόμενοι από την έγνοια που μας «δέρνει» να βελτιώνουμε στην «απ΄εδώ μεριά» τα δεδομένα της προσωπικής μας ζωής, ξεχνούμε ότι εκεί στην Καρπασία εξακολουθούν να υπάρχουν εγκλωβισμένοι συμπατριώτες μας που με μοναδικό ηρωισμό και αυτοθυσία αρκούνται στα ελάχιστα και συνεχίζουν να δίνουν τον υπέρτατο αγώνα της επιβίωσης κάτω από συνθήκες που οι περισσότεροι από εμάς αδυνατούμε να αντιληφθούμε. Μια ενοχή που δυστυχώς κάποτε συνοδεύεται και από ένα κακό συναίσθημα «ωχαδελφισμού» για τους εγκλωβισμένους της Καρπασίας, υπό την έννοια ότι ο καταναλωτικός μας αγώνας στην «απ΄εδώ μεριά», δεν χρειάζεται να παρενοχλείται από σκέψεις αναφορικά με «περίεργους» ανθρώπους όπως οι εγκλωβισμένοι(!). Λέει ακόμη η φράση του συνάδελφου, πως έστω πέντε τα παιδιά της πέμπτης και της έκτης τάξης του Δημοτικού Σχολείου Ριζοκαρπάσου, αισθάνονται μαζί με τα άλλα 17 παιδιά του σχολείου τους και τους γονείς, τις γιαγιάδες και τους παππούδες τους που διαμένουν μαζί τους, ότι παρόλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, ανήκουν στην Καρπασία όπως ανήκει σε αυτά η Καρπασία. Το σημείωσε εξάλλου και ο διευθυντής τους Χριστάκης Παρπόττας σε μια σύντομη παρέμβαση του: «Τα παιδιά αυτά, είπε, δεν θέλουν με τίποτε να φύγουν από την Καρπασία. Συζητώ μαζί τους και πάντα αυτό μου λένε». Είναι δεμένα με τη γη τους, δεμένα με την ιστορία τους. Συνδέονται μαζί της με έναν ομφάλιο λώρο που δεν μπορεί να αποκοπεί. Και συμβάλλουν όλοι μαζί οι εγκλωβισμένοι, με τον ακατάλυτο δεσμό που τους ενώνει με τη γη τους και την επιμονή και την υπομονή τους, στο να ξυπνούν σε μας, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση, ενοχές τόσο καλοδεχούμενες για να νικήσουμε το «τέρας» της λήθης. Για να συνεχίσουμε να ελπίζουμε, να θέλουμε και να απαιτούμε να φυσήξει επιτέλους ένας αέρας. Εκτός από το δώρο της παρουσίας τους, τα πέντε παιδιά του Ριζοκαρπάσου έφεραν μαζί τους και τέσσερα φυτά με ανθισμένα κυκλάμινα που τα πρόσφεραν με ευγένεια στους οικοδεσπότες της εκδήλωσης. Και διαβάζοντας από το τετράδιό της ένα συγκλονιστικό λόγο, η μικρή Βασούλα «έξυσε» τα ενδότερα της ψυχής μας λέγοντας: «Τα κυκλάμινα ανθίζουν πάντα στην Καρπασία όπως ανθίζουν οι ελπίδες μας.Τα κυκλάμινα ανθίζουν για όλους μας». Σκεφτόμουν στο τέλος της εκδήλωσης ποια αξία είχαμε όλοι εμείς που παρευρεθήκαμε στην εκδήλωση, και όχι μόνο, μπροστά στην αξία των παιδιών του Ριζοκαρπάσου. Τουλάχιστον, το θερμό και παρατεταμένο χειροκρότημα που προκάλεσε η παρουσία, τα λόγια, και τα κυκλάμινα που πρόσφεραν, μαζί με τα συναισθήματα που μας ξύπνησαν, έδειξε πως άξιζε και πολύ μάλιστα το μακρύ ταξίδι τους από την Καρπασία.

Φιλελεύθερος
18/1/2009

_______________________________________________________________________________________________________________

Μας φασκελώνουν οι εγκλωβισμένοι, ρε....

Του Νίκου Τόκα
Ευτυχώς υπάρχουν ακόμα εγκλωβισμένοι στα κατεχόμενα. Ευτυχώς, αν και είδος προς εξαφάνιση οι εγκλωβισμένοι (συναφώς έγραψε χθες στο ενδιαφέρον ρεπορτάζ του ο συνάδελφος Μ. Χατζηβασίλης) εν τούτοις. δείγμα τους συναντάς στο Ριζοκάρπασο, στην Αγία Τριάδα και σε κανένα δυο άλλα χωριά. Πραγματικοί ήρωες οι εναπομείναντες εγκλωβισμένοι, καθημερινά φασκελώνουν τους βολεμένους στο άλλο μισό κομμάτι της πατρίδας. Η παρουσία τους και μόνο στα κατεχόμενα αποτελεί. στίγμα και ντροπή για τους εδώ ελεύθερους και καθωσπρέπει παλληκαράδες της φακής, για τους πατριώτες της φασόλας και τους λογείς φιρφιρήδες και ξεδιάντροπους που ανέξοδα μιλούν ακόμα για πατρίδες, για Θερμοπύλες και για Λεωνίδες! Αλήθεια, γίνεται να είσαι χορτάτος ως το λαιμό και να μιλάς και να λες ότι (δήθεν) αγωνίζεσαι με ένταση και πάθος υπέρ των πεινασμένων; Γίνεται να κατοικείς σε παλάτια και να εξοργίζεσαι (δήθεν) για τις συνθήκες διαβίωσης και γενικά για το δράμα των εγκλωβισμένων; Γίνεται να κυκλοφορείς με αφορολόγητο γιαλιστερό αμάξι δεκάδων αππάρων και εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ και να λες ότι (δήθεν) τότε μόνο θα πνάσει η ψυσιή σου, όταν αποκατασταθούν τα ανθρώπινα δικαιώματα των εγκλωβισμένων μας; .Εν ολίγοις, το θέατρο με τους εγκλωβισμένους που επιμένουν να παραμένουν βιδωμένοι στα κατεχόμενα συνεχίζεται χωρίς διακοπή στις ελεύθερες περιοχές: Όλοι οι (βολεμένοι από κάθε άποψη) πολιτικοί, πολιτικάντηδες, παράγοντες και παραγοντίσκοι, όποτε θυμηθούν μνημονεύουν τους λιγοστούς εγκλωβισμένους. Και γίνονται καταγέλαστοι, μπροστά σε ένα ακροατήριο που, ευτυχώς, άρχισε σιγά-σιγά να τους παίρνει πρέφα: Ότι δηλαδή, πρώτιστα νοιάζονται και φροντίζουν για το προσωπικό και μικροκομματικό τους συμφέρον, ενώ σε δεύτερη μοίρα. πέφτουν οι άλλες (ενδεχόμενες) έγνοιες τους! .Όπως τον Σάχη της Περσίας φαίνεται ότι ζούσε ο Αλ Καπόνε στην ιδιωτική κλινική, με προσωπικούς γιατρούς και ποιότητα περίθαλψης που θα ζήλευαν και εν ενεργεία βασιλείς! Να μην πάρουν είδηση τα τεκταινόμενα στην ευρωπαϊκή μας χώρα (τρομάρα μας!) οι ισοβίτες άλλων χωρών γιατί την βάψαμε: Θα θέλουν το. υπόλοιπο της ποινής τους, να το εκτίσουν στην Κύπρο. Ένα χώρο, όπου ακόμα και οι ισοβίτες την περνάνε ζωή και κότα!

Φιλελεύθερος 17/12/2008

_______________________________________________________________________________________________________________

Εγκλωβισμένοι: Είδος προς εξαφάνιση
 

ΡΩΤΗΣΑΜΕ τρεις εγκλωβισμένους από το Ριζοκάρπασο πότε ήταν η τελευταία φορά που είχαν γέννηση παιδιού και κανένας δεν θυμόταν. Ο ένας διερωτάτο αν ήταν φέτος ή πέρσι, ο άλλος είπε ότι μόνο θανάτους έχουμε στα κατεχόμενα και ο τρίτος δεν ήταν σίγουρος. Μόνο η σύζυγος του Παναγή Ταντή εγκλωβισμένη για 34χρόνια στο Ριζοκάρπασο, θυμήθηκε ότι πριν 2-3 μήνες γέννησε η γυναίκα του Κυριάκου. Η φθίνουσα πορεία των εγκλωβισμένων δεν έχει τελειωμό κι' αν δεν γίνει κάτι τότε με μαθηματική ακρίβεια σε πέντε χρόνια θα μετρούνται στα δάκτυλα των χεριών μας. Οι εγκλωβισμένοι είναι μια από τις πιο τραγικές πτυχές του κυπριακού που άφησε πίσω της η Τουρκική εισβολή και συνεχίζει μέχρι σήμερα. Ενδεικτικό της κατάστασης είναι πως ένα χρόνο μετά την εισβολή υπήρχαν στα κατεχόμενα 12083 Ελληνοκύπριοι και Μαρωνίτες (10994 Ε/κ) και σήμερα υπάρχουν μόνο 360 Ε/κ και 123 Μαρωνίτες. Τα παιδιά μέχρι 20ετών φτάνουν μόλις τα 74 ωστόσο το τραγικό είναι πως μόλις συμπληρώσουν το Γυμνάσιο θα πρέπει να εγκαταλείψουν τα κατεχόμενα για να έρθουν στις ελεύθερες περιοχές να φοιτήσουν. Η πλειοψηφία των εγκλωβισμένων έχουν ηλικία από 71-80 ετών ενώ 60 άτομα από τα 360 είναι ηλικίας άνω των 80 ετών. Η μείωση των εγκλωβισμένων που ήταν αποτέλεσμα των αφόρητων συνθηκών που επέβαλε το καθεστώς Ντενκτάς, σημειώθηκε σταδιακά από το 1976. Η φθίνουσα πορεία συνεχίστηκε και το 1979 παρατηρήθηκε κατακόρυφη μείωση αφού το Δεκέμβριο του χρόνου αυτού υπήρχαν μόλις 1405 Ε/κ και 580 Μαρωνίτες. Σ' αυτό συνέτεινε ο μεγάλος εποικισμός των περιοχών που ζούσαν εγκλωβισμένοι που είχε ως αποτέλεσμα την άρον - άρον εκδίωξή τους. Οι πλείστοι ζουν στο Ριζοκάρπασο 257, στην Αγ. Τριάδα 97, έξι στον Αγ. Θέρισσο, 4 στο Λεονάρισσο, 2 στον Αγ. Ανδρόνικο και ένας στην Κερύνεια.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΗΣ
Φιλελεύθερος 16/12/2008

 

 


English


Ελληνικοί Ραδιοσταθμοί
 

 


Οι εφημερίδες έγραψαν για το Ριζοκάρπασον


Σχολιάζουμε, Κρίνουμε, Επικρίνουμε



Ευρωπαϊκή Ένωση


Κυπριακή Δημοκρατία


Ανακοινώσεις


Έφηβος Βουλευτής



Πρώτο Κουδούνι


Γιάννης Μανιταράς



Κινηματογράφος Λουϊζιάνα

Για χρήση οποιουδήποτε περιεχόμενου επικοινωνήστε μαζί μας. © 2010 Copyright Εκδόσεις "ρο"
Επικοινωνία - Email
Επισκέψεις από: 11/10/1999