Αξιούμε!!!

Κάνε δική σου τη σελίδα μας.

Κύρια Σελίδα.

Εμείς...
Χάρτης
Ομιλίες
Έγραψαν...

Τα Σχολεία μας

Εκπαίδευση
Ενημέρωση
Δημοτικό & Νηπιαγωγείο
Γυμνάσιο
Τα παιδιά μας γράφουν

Δημογραφικά Στοιχεία
Κάτοικοι, Κοινοτικό Συμβούλιο, Σχολική Εφορεία

Μαθητές
Ιστορία
Ασχολίες Κατοίκων

Καταστροφή Πολιτιστικής μας κληρονομιάς

Οι "Δικοί" μας Άγιοι
Χερσόνησος Αγίων

Απόστολος Ανδρέας (1)
Απόστολος Ανδρέας (2)

Άγιος Φίλωνας (1)
Άγιος Φίλων (2)
Άγιος Συνέσιος (1)
Αγ. Συνέσιος (2)
Αγία Φωτεινή
Μονή και Θαύματα του Απ. Ανδρέα
H Eπισκοπή Καρπασίας

Εγκλωβισμένοι
Το δράμα των εγκλωβισμένων
Οι εγκλωβισμένοι μας
Δολοφονίες, Ξυλοδαρμοί, Κλοπές
ΚΑΡΠΑΣΙΑ: Οι τελευταίοι των Ευρωπαίων εγκλωβισμένων
Μηνύματα Εγκλωβισμένων
Στο ευρωπαϊκό δικαστήριο οδήγησαν οι Ριζοκαρπασίτες τους Τούρκους

Τα δικά μας
Ριζοκαρπασίτικες Συνταγές
Συντυχάννετε (ομιλείτε) ριζοκαρπασίτικα;
Το χωρκόν μου
Ο καιρός στο Ριζοκάρπασον

Το Ριζοκάρπασον στη μνήμη μας
Σωματεία

Ιστορία
Γεωγραφία
Τοπωνυμία
Παραλίες
Μνήμες

Πρόσωπα
Οι Ριζοκαρπασίτες γράφουν
Χερσόνησος Ηρώων
Αγνοούμενοι
Γιάννης Μανιταράς

Το Μαρίν
Νάσα Παταπίου
Πάρις Αθανασιάδης
Γιάννης/Μαρία


Φωτογραφίες
Φωτογραφίες του χθες  (1)
Νέες ανέκδοτες μαθητικές φωτογραφίες  (2)
Νέες Ανέκδοτες φωτογραφίες  (3)
Ανέκδοτες φωτογραφίες  (4)
Νέες Φωτογραφίες  (5)
Νέες μαθητικές φωτογραφίες  (6)
Φωτογραφίες σήμερα (7)
Φωτογραφίες σήμερα (8)

Μαθητικές (9)

Εφημερίδα Ριζοκαρπάσου
Τεύχος 1
Τεύχος 2
Τεύχος 3

Τεύχος 4
Τεύχος 5

Τεύχος 6
Τεύχος 7
Τεύχος 8

Τεύχος 9


Άλλες ενδιαφέρουσες σελίδες
Τα κατεχόμενα μνημεία μας

Υπουργείο Παιδείας
Κώμα Γιαλού
Νέτα
Επισκοπή Καρπασίας
Lobby for Cyprus
Cypriot Federation

Nepomak
Rizokarpasso fc
Κατωκοπιά



Τηλεφωνικοί κατάλογοι:

ΑΤΗΚ (Κύπρου)

Ο.Τ.Ε (Ελλάδας)

Αρχείο

Κτίζουν "πανεπιστήμιο" στο κατεχόμενο Ριζοκάρπασο

Απετράπει η ανέγερσή του σε προστατευόμενη περιοχή

ΠΡΟΧΩΡΕΙ η ανέγερση στην κατεχόμενη Κύπρο «παραρτήματος» του παράνομου «αμερικανικού πανεπιστημίου Κερύνειας». Ωστόσο, μετά από αντιδράσεις και διαβήματα απετράπη η ανέγερση του «πανεπιστημίου» στην περιοχή του δάσους Ελεούσα, που περιλαμβανόταν στις περιοχές που ήταν υποψήφιες για ένταξη στο δίκτυο «ΝΑΤURΑ 2000». Αυτό προκύπτει από απάντηση της υπουργού Εξωτερικών, Ερατούς Κοζάκου Μαρκουλλή, σε επιστολή του βουλευτή των Οικολόγων, Γιώργου Περδίκη.

Ο κ. Περδίκης στην επιστολή του έθεσε υπόψη της ΥΠΕΞ προσπάθεια ομάδας κατοίκων και ιδιοκτητών της χερσονήσου Καρπασίας με συντονίστρια την κα Άννα Γιάλλουρου, οι οποίοι έχουν προσφύγει στην Επιτροπή Αναφορών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με τη σχεδιαζόμενη από τους Τούρκους κατασκευή πανεπιστημιακών εγκαταστάσεων στην περιοχή του Αγίου Φίλωνα. Υπενθύμισε «την ξεκάθαρη τοποθέτηση της επιτροπής ότι οι κατοχικές αρχές (έτσι τις ονομάζει) οφείλουν να εκπονήσουν μια πλήρη μελέτη εκτίμησης των επιπτώσεων στο περιβάλλον γιατί η νέα τοποθέτηση των οικοδομών βρίσκεται σε επαφή με την προτεινόμενη (για μετά τη λύση του κυπριακού) ευρωπαϊκή περιοχή προστασία της Φύσης («ΝΑΤURΑ 2000») και έτσι πιθανόν να έχει αρνητικές επιπτώσεις στο σημαντικό και ευαίσθητο περιβάλλον της περιοχής. Σημειώνεται ότι για το ίδιο θέμα έχει καταθέσει ερώτηση η ευρωβουλευτής Μαρίνα Γιαννουδάκη τον Δεκέμβριο του 2010».
Η ΥΠΕΞ στην απάντησή της αναφέρει πως «κατόπιν έντονων διαμαρτυριών από τα υπουργεία Εξωτερικών και Γεωργίας προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και με τη σθεναρή συμπαράσταση και στήριξη των αρμοδίων Επιτροπών, το ψευδοκράτος τελικά αναγκάσθηκε να αλλάξει την τοποθεσία στην οποία επρόκειτο να ανεγερθεί το “παράρτημα”».

Η νέα τοποθεσία βρίσκεται πάλι στο Ριζοκάρπασο, αλλά όπως σημειώνει η κ.
Μαρκουλλή δεν είναι υποψήφια για ένταξη στο δίκτυο «ΝΑΤURΑ 2000».
Στην επιστολή σημειώνεται ότι το ΥΠΕΞ συνεχίζει να προβαίνει στις δέουσες ενέργειες προς διεθνείς οργανισμούς που ασχολούνται με θέματα εκπαίδευσης, διεθνείς και ευρωπαϊκές πανεπιστημιακές ενώσεις και πρωτοβουλίες στον τομέα της ανώτατης εκπαίδευσης, καταγγέλλοντας «την ανέγερση νέων ούτω καλούμενων πανεπιστημίων στα κατεχόμενα, όπως και για την ανέγερση του «παραρτήματος» του παράνομου αμερικανικού πανεπιστημίου Κερύνειας. Στο πλαίσιο αυτό, θίγεται και η περιβαλλοντική διάσταση του θέματος, όσο και θέματα που αφορούν στην παραβίαση των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων των νομίμων ιδιοκτητών περιουσιών στις οποίες ανεγείρονται».

Φιλελεύθερος
1/11/2012

 

________________________________________________________________________________

«Χρόνια σου πολλά επίσκοπέ μας»

Εγκλωβισμένοι στις ελεύθερες περιοχές

Οι κατοχικές Αρχές εξακολουθούν να μην επιτρέπουν στον επίσκοπο Καρπασίας Χριστοφόρο να επισκέπτεται το εγκλωβισμένο ποίμνιό του, όμως εκείνο δεν τον ξεχνά. Έτσι, χθες, πενήντα περίπου από αυτούς ενοικίασαν λεωφορείο και ήρθαν στις ελεύθερες περιοχές για να του ευχηθούν, επειδή την προηγούμενη μέρα είχε τη γιορτή του. Ανάμεσά τους άτομα ηλικιωμένα, μαθητές, μαθήτριες. Συγκινημένος εκείνος από την πράξη τους, έσπευσε στο οδόφραγμα του Αγίου Δομετίου για να τους επισκεφθεί και φρόντισε μάλιστα να υπάρχει εκεί λεωφορείο για να τους μεταφέρει στην Αρχιεπισκοπή.
«Τα παιδιά και γενικά οι εγκλωβισμένοι ήρθαν για να μου ευχηθούν και ταυτόχρονα να μου εκφράσουν τη συμπαράστασή τους, αλλά και την επιθυμία και τον πόθο τους να επιτραπεί στον επίσκοπό τους να πηγαίνει ελεύθερα στην Καρπασία για να τους βλέπει και να τους ενισχύει αλλά και να τους καθοδηγεί πνευματικά. Η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε με δική τους πρωτοβουλία και σε αυτή συμμετείχαν 50 περίπου άτομα. Όλοι ήρθαν με λεωφορείο. Οι μαθητές είναι του γυμνασίου και του λυκείου και οι εγκλωβισμένοι από την Αγία Τριάδα και το Ριζοκάρπασο», δήλωσε λίγο μετά την επίσκεψη των εγκλωβισμένων στις ελεύθερες περιοχές, ο επίσκοπος Καρπασίας.
Στο οδόφραγμα του Αγίου Δομετίου, τους εγκλωβισμένους ανέμενε ο επίσκοπος που ήθελε να τους καλωσορίσει. «Είχα καθήκον, εφόσον αυτοί πήραν την πρωτοβουλία να έρθουν, να πάω να τους υποδεχθώ», δήλωσε στον «Φ». Μόλις έφτασε το λεωφορείο από τα κατεχόμενα, οι εγκλωβισμένοι κατέβηκαν από αυτό και ανέβηκαν σε άλλο, ελληνοκυπριακής ιδιοκτησίας, που τους ανέμενε στη νεκρή ζώνη ανάμεσα στα δύο οδοφράγματα. «Εκεί όμως αντιμετώπισα τη στάση της αστυνομίας, η οποία κατά την άποψή μου ήταν απαράδεκτη, διότι ενώ ήθελαν να κατέβουν από το λεωφορείο όλοι οι εγκλωβισμένοι, μπήκε μέσα σε αυτό αστυνομικός και τους είπε ότι μόνο τα παιδιά πρέπει να κατέβουν. Τον ρώτησα γιατί να μην κατεβούν και οι υπόλοιποι και μου είπε ότι δεν μπορούν να κατέβουν επειδή είναι ηλικιωμένοι. Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια, διότι απλώς δεν τους επέτρεψαν να κατέβουν και αυτό είναι απαράδεκτο», δήλωσε λίγο αργότερα ο επίσκοπος Καρπασίας.

Γι’ αυτό καταγγέλλω αυτή την απαράδεκτη συμπεριφορά», αναφέρει ο επίσκοπος.
«Αντί να στραφούν τα πυρά των κυβερνώντων προς τις κατοχικές Αρχές για να υποχρεωθούν να σεβαστούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις θρησκευτικές ελευθερίες στον τόπο μας, στρέφονται εναντίον μας. Είναι τελείως απαράδεκτη η κατάσταση, είναι ντροπή τους», συμπληρώνει.
«Όλοι οι εγκλωβισμένοι που ήρθαν χθες στις ελεύθερες περιοχές, μπορούσαν να περπατήσουν και άρα να κατέβουν από το λεωφορείο στο οδόφραγμα, για να τους υποδεχθώ. Δεν κατέβηκαν, επειδή δεν τους άφησαν να κατέβουν. Και όλα αυτά, παρόλο που προτού μεταβούμε στο οδόφραγμα του Αγίου Δομετίου, έδωσα διαβεβαιώσεις στην Αστυνομία ότι δεν θα κλείσουμε ούτε για ένα λεπτό το οδόφραγμα και αυτό που υποσχεθήκαμε, αυτό πράξαμε. Θεωρώ απαράδεκτο το γεγονός ότι τηλεφώνησαν στους εγκλωβισμένους και τους απαγόρευσαν να μιλήσουν, να εκφράσουν τη γνώμη και την άποψή τους για να μη χαθεί το δήθεν καλό κλίμα των συνομιλιών. Ποιο καλό κλίμα; Υποχρεώνουν τους ανθρώπους να φεύγουν από τα σπίτια και τα σχολεία τους για να έρχονται στη Λευκωσία να συναντήσουν τον δεσπότη τους και δεν ενδιαφέρονται να βοηθήσουν τον δεσπότη να επισκέπτεται στα κατεχόμενα το ποίμνιό του;», είπε επιπρόσθετα.

ΓΕΥΜΑΤΙΣΑΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ
Αμέσως μετά το καλωσόρισμα των εγκλωβισμένων στο οδόφραγμα, το λεωφορείο μετέφερε τους εγκλωβισμένους στην Αρχιεπισκοπή όπου είχαν την ευκαιρία να γευματίσουν με τον δεσπότη τους και να συνομιλήσουν μαζί του. Αμέσως μετά, αναχώρησαν με το ίδιο λεωφορείο για το οδόφραγμα και από εκεί για τα κατεχόμενα χωριά τους.

Η πραγματικότητα με αριθμούς
ΟΙ ΑΘΛΙΕΣ συνθήκες διαβίωσης των Κυπρίων εγκλωβισμένων μπορούν να καταδειχτούν με απλή αναφορά στους αριθμούς τους μετά την τουρκική εισβολή του 1974. Όπως αναφέρεται στην επίσημη ιστοσελίδα του Υπουργείου Εξωτερικών, τον Ιούλιο εκείνου του έτους ο ελληνοκυπριακός πληθυσμός της περιοχής, την οποία σήμερα κατέχουν τα τουρκικά στρατεύματα, ήταν 162.000. Στο τέλος της δεύτερης φάσης της τουρκικής εισβολής τον Αύγουστο του 1974, 142.000 Κύπριοι είχαν εκδιωχθεί ή αναγκαστεί να φύγουν για να σωθούν. Οι περισσότεροι από τις 20.000 που παρέμειναν, κυρίως στη χερσόνησο της Καρπασίας (Έκθεση S/11488 του γενικού γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών προς το Συμβούλιο Ασφαλείας, με ημερομηνία 4 Σεπτεμβρίου 1974), υποχρεώθηκαν σταδιακά να εγκαταλείψουν την περιοχή. Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση του γενικού γραμματέα προς το Συμβούλιο Ασφαλείας, ο αριθμός των Ελληνοκυπρίων που ζουν σήμερα σ’ αυτή την περιοχή, έχει μειωθεί στους 385 Ελληνοκυπρίους και 132 Μαρωνίτες (S/2006/315, 23 Μαΐου 2006, παράγρ. 18). Συνεπώς, ο ολικός αριθμός των Κυπρίων που έχουν εκδιωχθεί από το σπίτια τους, ανέρχεται σε πάνω από 160.000, δηλαδή στο ένα τρίτο του συνολικού πληθυσμού της Κύπρου το 1974.
Η μείωση καθίσταται όλο και πιο εκπληκτική αν λάβει κανείς υπόψη τη συμφωνία που επιτεύχθηκε στη Βιέννη στις 2 Αυγούστου 1975, με την οποία η τουρκική πλευρά αναλάμβανε να παράσχει στον εγκλωβισμένο πληθυσμό «κάθε βοήθεια για να διάγει ομαλή ζωή, περιλαμβανομένων διευκολύνσεων για την παιδεία και για την άσκηση των θρησκευτικών καθηκόντων του, καθώς και ιατρική περίθαλψη από δικούς του γιατρούς και ελευθερία διακίνησης στον βορρά».

Η μητρική μας γλώσσα είναι η ελληνική
Τα όσα αναφέρονται για το επίπεδο της εκπαίδευσης των εγκλωβισμένων παιδιών, στα πρακτικά σύσκεψης που πραγματοποιήθηκε στις 29 Μαρτίου 2012 με τη συμμετοχή υπηρεσιακών και που δημοσιοποιήθηκαν όταν κατατέθηκαν στην Επιτροπή Προσφύγων της Βουλής, σχολιάζει με επιστολή της προς τον «Φ» εγκλωβισμένη μαθήτρια. Όπως είναι γνωστό, κατά τη διάρκεια της συζήτησης στην Επιτροπή, αναφέρθηκε ότι κάποια από αυτά τα παιδιά, μιλούν καλύτερα την τουρκική από την ελληνική γλώσσα. Η εγκλωβισμένη μαθήτρια, της οποίας για ευνόητους λόγους δεν δημοσιοποιούμε το όνομα, ενοχλήθηκε ιδιαίτερα από αυτή την αναφορά και γράφει:
«Χαίρεται. Απλά ήθελα να απαντήσω σε όσα αναφέρονται σε δημοσίευμα για τα παιδιά των εγκλωβισμένων, επειδή τυγχάνει να είμαι και εγώ παιδί εγκλωβισμένων και έτσι γνωρίζω καλύτερα από όλους τις συνθήκες που επικρατούν, τόσο στο χωριό όσο και στα σχολεία… Συγκεκριμένα, ήθελα να απαντήσω στο σημείο που λέει ο κ. Φαλάς πως τα παιδιά των εγκλωβισμένων μιλούν καλύτερα την τουρκική γλώσσα παρά την ελληνική. Αν είναι δυνατόν! Με ποιο δικαίωμα μας προσβάλλει ο κύριος Φαλάς με αυτό τον τρόπο;
Φυσικά και δεν μιλούμε καλύτερα την τουρκική γλώσσα από τη μητρική μας, την ελληνική! Και το τονίζω, μητρική μας γλώσσα είναι η ελληνική. Δεν θυσίασαν οι γονείς μας τη ζωή τους τόσα χρόνια για να κρατήσουν το Ριζοκάρπασο ελληνικό για να έρθει τώρα ο κύριος Φαλάς και γενικά ο κάθε κύριος Φαλάς, να μας πει ότι μιλούμε καλύτερα την τουρκική γλώσσα! Έλεος! Ναι, φυσικά κάποιοι από εμάς αναγκαστικά γνωρίζουν και την τουρκική γλώσσα, αλλά αλίμονο, όχι καλύτερα από την ελληνική! Όσο για το ότι τα παιδιά φεύγουν από το δημοτικό με τεράστιες ελλείψεις, είναι άραγε μόνο δικό τους το φταίξιμο;».

Του Λούκα Πάρπα
Φιλελεύθερος  11/5/2012

_______________________________________________________________________________

Κινήσεις για αναστύλωση του Αποστόλου Ανδρέα

Επίσκεψη της τεχνικής υποεπιτροπής, με Οζερσάι και αρχιτέκτονα

Λευκωσία: Στον Απόστολο Ανδρέα στην κατεχόμενη Καρπασία βρέθηκαν χθες τα μέλη της δικοινοτικής Τεχνικής Υπεπιτροπής για την Προστασία της Πολιτιστικής Κληρονομιάς, που συστάθηκε στα πλαίσια της διαδικασίας των απευθείας διαπραγματεύσεων.
Στόχος της επίσκεψης της υποεπιτροπής, η οποία συνοδευόταν από τον σύμβουλο του Έρογλου, Κουντρέκ Οζερσάι, ήταν η εξέταση από κοντά της κατάστασης του κατεχόμενου μοναστηριού ενόψει των προσπαθειών που καταβάλλονται για αναστύλωσή του. Όπως μεταδίδει ο παράνομος Μπαϊράκ, επί τόπου επιθεώρηση της κατάστασης έκαναν τα μέλη της τεχνικής υποεπιτροπής Τάκης Χατζηδημητρίου και Vakiflar Mustafa KemalKaymakamzade. Μαζί τους ήταν και ο αρχιτέκτονας ο οποίος θα εργασθεί για την αναστύλωση του μοναστηριού, στη βάση των σχεδίων που έχουν γίνει από το Πανεπιστήμιο των Πατρών.
Ο σύμβουλος του κατοχικού ηγέτη, Κουντρέκ Οζερσάι, σύμφωνα με τον Μπαϊράκ, υπογράμμισε τη σημασία του σχεδίου αναστύλωσης και δήλωσε ότι «ο Ντερβίς Έρογλου αποδίδει σημασία στην προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς».
Από την πλευρά του, ο κ. Kaymakamzade υπενθύμισε ότι προηγούμενες πρωτοβουλίες για την αναστύλωση του μοναστηριού εμποδίστηκαν, όπως ισχυρίσθηκε, από τον αρχιεπίσκοπο.
Ο Τάκης Χατζηδημητρίου τόνισε ότι είναι μεγάλης σημασίας το έργο ενώ, όπως ανέφερε στον «Φ», χθες έγινε ένα βήμα, εκφράζοντας την αισιοδοξία του.
Σημειώνεται ότι στις 29 Φεβρουαρίου ενημερώθηκε για την πορεία του θέματος της επιδιόρθωσης του μοναστηριού του Αποστόλου Ανδρέα, η Επιτροπή Προσφύγων της Βουλής, από εκπροσώπους της Τεχνικής Επιτροπής για την Πολιτιστική Κληρονομία και εκπροσώπους υπουργείων και κρατικών υπηρεσιών.

Φιλελεύθερος
6/3/2012

____________________________________________________________

Ένας καφές αλλιώτικος στην ψυχή του Ριζοκαρπάσου

Στην πλατεία του κατεχόμενου κεφαλοχωριού, εκεί που η πινακίδα λέει «καφενείο»
Της Μαριλένας Παναγή

«Η γης δεν έχει κρικέλια για να την πάρουν στον ώμο και να φύγουν, μήτε μπορούν να ξεδιψάσουν το πέλαγο με νερό μισό δράμι» και κάπου εκεί στην άκρη του νησιού, στο σημείο που η Μεσόγειος χώνει στην αγκαλιά της το μαρτυρικό ακρωτήρι, οι στοίχοι του ποιητή επιβεβαιώνονται. Η γης παραμένει στη θέση της και το χορτάρι που σου τρυπά το μυαλό και την ψυχή, γεμίζει τον νου σου με δεκάδες παράξενα συναισθήματα. Η διαδρομή τόσο δική σου και τόσο ξένη και η Μεσαορία μπροστά σου, γύρω σου, μέσα σου. Τα χαλάσματα ενός παρεκκλησιού, και ακριβώς δίπλα μια πινακίδα «ξένη». «Ντίπκαρπας» γράφει και σου δείχνει τον δρόμο. Και εσύ προχωράς και ενώ ξέρεις πού πας, νιώθεις πως βρίσκεται σε έναν εξομοιωτή. Τα δέντρα, οι θάμνοι, το χορτάρι, ακόμα και οι μυρωδιές στην Κύπρο πάντα οι ίδιες. Όμως... όμως εκείνες οι πινακίδες σε μπερδεύουν. Και συνεχίζεις τον δρόμο σου. Άλλο ένα μισογκρεμισμένο, έρημο και λεηλατημένο παρεκκλήσι ... και προχωράς και βρίσκεις στον δρόμο σου χωριά και αν δεν κατάγεσαι από εκείνες τις περιοχές, χρειάζεσαι τον χάρτη για να τα αναγνωρίσεις. Χωριά με δύο ονόματα και εσύ ψάχνεις, βεβαιώνεσαι και ακολουθείς τον δρόμο. Και εκεί που νομίζεις ότι η διαδρομή δεν θα τελειώσει ποτέ, βλέπεις στην άκρη του δρόμου γράμματα «δικά σου». «Εστιατόριο Γιαννάκης» γράφει η πινακίδα. Μια σταγόνα ξεδιψά το απορημένο σου μυαλό. Λίγο ακόμα, σκέφτεσαι. Πατάς γκάζι και τραβάς προς το Ριζοκάρπασο. Το καμπαναριό ξεπροβάλλει από τον λόφο. Πλησιάζεις. Η εκκλησία στέκεται στη θέση της. Δεν είναι λεηλατημένη. Άλλωστε το ξέρεις, η καμπάνα της συνεχίζει να χτυπά κάθε Κυριακή.
Είναι μεσημέρι και ο Χότζας σου χαλά την ησυχία. Στον πάνω δρόμο άλλη μια εκκλησία και η πλατεία του Ριζοκαρπάσου στήνεται μπροστά σου. Καταστήματα, καφενεία και οι πινακίδες συνεχίζουν να είναι ξένες. Και πριν προλάβεις να φτάσεις στη στροφή, η ψυχή του χωριού σου μιλά στη μητρική της γλώσσα: «Καφενείο» λέει η πινακίδα. Έξω δεν υπάρχει ψυχή. Σταθμεύεις όμως γιατί ...γιατί η ψυχή σουσου λέει πως το έχει ανάγκη. Σταθμεύεις και μπαίνεις στο καφενείο γιατί... γιατί έτσι. Όλα τα καφενεία εξάλλου, βρίσκονται στην καρδιά των κυπριακών χωριών. Στην πλατεία τους, στο κέντρο, στην ψυχή τους. Ένας καφές, μια ανάσα, μια κουβέντα ελληνική.
-«Καλημέρα», λέει ο καφετζής και εσύ ανταποδίδεις, μόνο που τούτη τη φορά η «καλημέρα» ακούγεται αλλιώτικα στα αφτιά σου. Είναι λες και σου φαίνεται παράξενο που την ακούς.-«Γεια σας, πώς είστε»; Λες για να ακούσεις μάλλον μια ακόμα ελληνική πρόταση και παίρνεις απάντηση και τότε παραγγέλνεις τον καφέ σου.
Ο κ. Βασίλης, ο καφετζής, μπαίνει στην κουζίνα να σου τον φτιάξει και η μυρωδιά από το χαρμάνι που ψήνεται, σου τρυπά ευχάριστα τη μύτη.
Στα ραφάκια τα μικρά φλιτζανάκια του καφέ. Δεν είναι όμως όποια κι όποια φλιτζανάκια... είναι εκείνα τα γνωστά, τα παλιά, τα τόσο συνηθισμένα άσπρα φλιτζανάκια που κατά καιρούς για μισό και πλέον αιώνα πάνε πακέτο με τον καφέ σε συσκευασίες προσφορών. Σε ποιο σπίτι άλλωστε στην Κύπρο δεν έχει ξεμείνει και το έχουμε κρυμμένο σε κάποιο ντουλαπάκι της κουζίνας έστω κι ένα από αυτά; Και σε ποιο καφενείο της Κύπρου μπορεί να μπεις και να μη σε σερβίρουν με αυτά; Τα πάντα αποκτούν διαφορετική όψη, διαφορετική μυρωδιά, διαφορετική αξία όταν τα βλέπεις στο Ριζοκάρπασο.
Ο κ. Βασίλης ρίχνει τον ένα καφέ σε φλιντζανάκι του «Λαϊκού» και τον άλλο σε φλιντζανάκι του «Χαραλάμπους». Ο δίσκος και εκείνος έχει κάτι να πει. Μεταλλικός με τη γνωστή σφραγίδα στη μέση του. Λεπτομέρειες αστείες που ποτέ δεν τις έλαβες υπόψη. Κι όμως, στα χέρια του κ. Βασίλη, ο δίσκος αποκτά διαφορετικό νόημα.
Έξω στη βεράντα, στην πίσω πλευρά του καφενείου κάθονται δυο-τρεις άνθρωποι. Τυχαίο; Είναι σαν να έχουν γυρίσει την πλάτη στην πρόσοψη και έχουν μαζευτεί εκεί που δεν τους βλέπει κανείς «ξένος». Είναι όλοι τους Ελληνοκύπριοι, εγκλωβισμένοι. Ανήκουν στην ομάδα των 336 που δεν εγκατέλειψαν ποτέ την Καρπασία. Ο κ. Βασίλης δεν διστάζει. Έρχεται και κάθεται δίπλα σου. Το έχει μάλλον και εκείνος ανάγκη να μάθει τα όσα συμβαίνουν «ποτζεί έξω», όπως λέει, εννοώντας τις ελεύθερες περιοχές.
-«Πάτε στον Απόστολο Ανδρέα;» -Όχι εδώ, στο Ριζοκάρπασο. Στο σχολείο για τη γιορτή των παιδιών.
-«Ναι, έχουν τη γιορτή τους και θα πάμε. Έχω τζιαι εγώ αγγονούθκια στα σχολεία μας», λέει και ρουφά από τον καφέ του.
Είναι από εκείνες τις στιγμές που ψάχνεις στο μυαλό σου να βρεις κάτι για να πεις μόνο και μόνο για να συνεχίσεις τον διάλογο:
-«Τούτα τα φλιντζανάκια τελικά δεν λείπουν από κανέναν καφενέ. ... και ενώ εσύ είπες κάτι απλώς για να το πεις, ο κ. Βασίλης σε ξαφνιάζει με την απάντησή του:
-«Ο καφές δαπάνω εν μεγάλη ιστορία», λέει και αρχίζει να εξηγεί: «Εν τον είχαμεν πριν. Ήταν μεγάλη υπόθεση να έρτει καφές του «Λαϊκού» ή του «Χαραλάμπους» ή άλλος καφές «δικός μας» ποδά. Αν επήαινε κανένας «έξω» τζιαι έφερνε μας, επερνούσαμεν λίον τζιαιρό τζιαι μετά πάλε στον άλλο τον τούρτζικο».
-Κύριε Βασίλη εννοείς που το ’74 και μετά δεν είχατε κανονικό καφέ να πίνετε;
-«Ε, είχαμε περιστασιακά και να δεις που μας έλειπε. . .» -Ενεν καλός ο καφές ο τούρκικος; Αφού ένεν ο ίδιος;
-«Όι, έχει άλλη γεύση. . .εν πιο νερωτός. . .τέλος πάντων εν διαφορετικός».
-Δηλαδή τούτα τα φλιντζανάκια εν κανούργια; -«Καινούργια όι, αλλά αρκέψαμεν να έχουμε τούτον τον καφέ που το 2003 και μετά που ανοίξαν τα οδοφράγματα. Πριν ήταν μεγάλη υπόθεση να έχουμε τον καφέ μας. Έτο ευτυχώς τωρά έχουμέν τον». -Πώς έρχεται δηλαδή; Φέρνει ο κόσμος;
-«Ε, οι χωρκανοί, όποιος πάει, άμα μας λείψει, λέουμέν του τζιαι φέρνει μας. Αφού εν άλλως πως ο καφές ο δικός μας».
Κοίτα να δεις που ο καφές έχει άλλη ιστορία στο Ριζοκάρπασο και αποκτά αξία για τους ανθρώπους που δεν φοβήθηκαν τη φωτιά του πολέμου και έμειναν εκεί, στο χωριό τους, στα σπίτια τους, ξένοι στη γη που τους γέννησε.
Ο κ. Βασίλης Κτίστης είναι ένας από αυτούς. Έμεινε εκεί με τη γυναίκα και τα δύο του παιδιά. Τα παιδιά του μεγάλωσαν και επίσης έμειναν εκεί στη γη των παππούδων τους και γέννησαν τα δικά τους παιδιά τα οποία αποτελούν πλέον μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά των Ελληνοκυπρίων της Καρπασίας, τη νέα φουρνιά των εγκλωβισμένων μας. Πριν την εισβολή του 1974 ο κ. Βασίλης ήταν όνομα και πράμα κτίστης. Οικοδόμος στο επάγγελμα συνέχιζε, όπως λέει, την ιστορία της οικογένειάς του που «έκτισε ούλλα τα χωρκά δαμαί γυρόν». Μετά την εισβολή βεβαίως τα πράγματα άλλαξαν ...
- «Ε, ήταν άσχημα, εν ήταν; Όμως εμείναμεν τζιαι αναγιώσαμεν δαμαί τα παιθκιά μας».
Η γυναίκα του πέθανε και ο ίδιος έμεινε με τα δύο του παιδιά και τα τέσσερά του εγγόνια. Τώρα έχει πιάσει και δισέγγονα και μαζί με τους υπόλοιπους συνεχίζουν την ιστορία του τόπου.
- «Τον καφενέ έπιασά τον πριν πέντε χρόνια που αρρώστησε ο προηγούμενος καφετζής».
Έξω ακούγονται έντονες συνομιλίες, στην τουρκική πάντα γλώσσα. Ο κ. Βασίλης δείχνει να καταλαβαίνει τι λένε . . .
-Εμάθετε τη γλώσσα τους;
-«Ε θέλουμε, εν θέλουμε, τόσα χρόνια καταλάβουμε καμπόσα».

ΤΟ ΑΠΟΚΟΜΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑΣ
Το καφενείο μοιάζει να ζει στον δικό του ξεχωριστό κόσμο. Ένας καθρέφτης και από πάνω του η Εθνική Ελλάδος να ποζάρει με το Ευρωπαϊκό Κύπελλο του 2004. -Εν έχετε πρόβλημα με την αφίσα;
-«Εμείς έχουμεν την τζιαμαί», απαντά χωρίς
διπλωματία.
-Και τωρά τα Χριστούγεννα εν θα στολίσετε;

-«Αμα θέλουμε, στο σπίτι μας ή στον καφενέ
μας θα στολίσουμε», λέει και στον τόνο της φωνής του διακρίνεις το πείσμα των εγκλωβισμένων.

Άμα ξαναέρτετε πίνουμεν καφέ...
Η ώρα περνά και εσύ πρέπει να συνεχίσεις τον δρόμο σου. Κοιτάς από το παράθυρο και ένα παράξενο συναίσθημα σε καταλαμβάνει. Νιώθεις ξαφνικά ότι εκείνη η τζαμαρία σε «προστατεύει» από κάτι. Δεν γίνεται όμως, πρέπει να φύγεις. Στο παράθυρο κολλημένη η φωτοτυπία μιας παλιάς φωτογραφίας του κεντρικού δρόμου του Ριζοκαρπάσου : «Στο χωριό Ριζοκάρπασο προσκυνητές κατευθύνονται προς τον Απόστολο Ανδρέα».
Το παίρνεις απόφαση και ανοίγεις την πόρτα:
-«Στο καλό να πάτε τζιαι άμαν ξαναέρτετε, πίνουμεν ακόμα έναν καφέ», λέει χαμογελαστός ο καφετζής.
- Θα τον πιούμε. Υπομονή και δύναμη και «Καλά Χριστούγεννα» κύριε Βασίλη.

Φιλελεύθερος
25/12/2011

________________________________________________________________________

Στη γη των «μυστικών» Χριστουγέννων

Η καμπάνα χτυπά στις 11 το πρωί σήμερα, στο Ριζοκάρπασο - Οι 13 μαθητές είναι έτοιμοι για τη μεγάλη τους γιορτή
ΤΗΣ ΜΑΡΙΛΕΝΑΣ ΠΑΝΑΓΗ

Είναι η συνέχεια της ιστορίας. Είναι 13 παιδιά τα οποία κρατούν τη φλόγα αναμμένη. Είναι η νέα φουρνιά των εγκλωβισμένων της Καρπασίας. Τους ακολουθούν κι άλλοι μικρότεροι που ακόμα φοιτούν στο Δημοτικό και στο πλευρό τους συνεχίζουν να έχουν τους γονείς και τους παππούδες τους που γεννήθηκαν, έζησαν και δεν εγκατέλειψαν ποτέ τη γη που τους γέννησε. Ακόμα και εκείνοι που έφυγαν στη φωτιά του πολέμου του ’74 με την πρώτη ευκαιρία επέστρεψαν. Μια χούφτα άνθρωποι, 336 στον αριθμό, οι περισσότεροι μαζεμένοι στο Ριζοκάρπασο και κάποιοι άλλοι στα γύρω κατεχόμενα χωριά. Η φωνή του Χότζα από τον μιναρέ δεν τους χαλά τη διάθεση. Τη συνήθισαν άλλωστε. Είναι οικεία στα αφτιά τους, με αυτή μεγάλωσαν και τη σέβονται. Για εκείνους μετρά η καμπάνα της εκκλησίας που τους καλεί κάθε Κυριακή.
Σήμερα Δευτέρα, έχουν τη χριστουγεννιάτική τους γιορτή και οι προετοιμασίες βεβαίως άρχισαν από τις προηγούμενες εβδομάδες. Το δέντρο στήθηκε στη γωνιά της αίθουσας και τα παιδιά προσπαθούν να το γεμίσουν με όλα τα πολύχρωμα καλά που φέρνει μαζί της η πιο χαρμόσυνη γιορτή της χριστιανοσύνης. Κάποιοι άλλοι κάνουν πρόβα το θεατρικό που θα παρουσιάσουν στην παράσταση και οι καθηγητές παρακολουθούν τους μαθητές, τα παιδιά τους που δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό για να τα καταφέρουν. Γελούν και αστειεύονται μεταξύ τους όπως άλλωστε κάνουν όλοι οι έφηβοι όταν κάποιος απ’ όλους κάνει μια γκάφα. Προκαλούν αναστάτωση, χαλούν την πρόβα και μετά επανέρχονται. Η φωνή της καθηγήτριας είναι αρκετή για να αποκαταστήσει την τάξη.
Παιδιά φυσιολογικά, παιδιά των 11 με 16 ετών, μαθητές της Μέσης Εκπαίδευσης όπως και οι υπόλοιποι συνομήλικοί τους σε τούτο τον τόπο.
Κι όμως, για εκείνους τα Χριστούγεννα είναι αλλιώτικα. Το δέντρο, η φάτνη, τα αγγελάκια, ο Άγιος Βασίλης και τα πολύχρωμα λαμπιόνια δεν ξεφυτρώνουν από κάθε γωνιά του χωριού τους. Έξω δεν βλέπουν χριστουγεννιάτικο διάκοσμο και οι βιτρίνες δεν φορούν τα γιορτινά τους. Οι πινακίδες δεν γράφουν καν στη γλώσσα τους. Το πνεύμα των Χριστουγέννων είναι μέσα στις ψυχές τους και τα στολίδια βρίσκονται στη θέση που πρέπει, τέτοιες μέρες, μόνο πίσω από τις κλειστές πόρτες των σπιτιών τους ή του σχολείου τους. Κι όμως αυτό δεν τους χαλά καθόλου. Εκείνοι ξέρουν ότι έρχονται Χριστούγεννα. Το σχολείο τους άλλωστε «μυρίζει» Χριστούγεννα. Οι προετοιμασίες για τη σημερινή παράσταση εδώ και μέρες μπήκαν στην τελική τους ευθεία. Είναι 13 όλοι κι όλοι και έτσι άπαντες έχουν σημαντικό ρόλο στη γιορτή. Σήμερα Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011, στο κατεχόμενο Ριζοκάρπασο οι καμπάνες των Χριστουγέννων θα χτυπήσουν στις 11 το πρωί. Οι 13 μαθητές του σχολείου, οι καθηγητές και το υπόλοιπο προσωπικό τα έχουν όλα έτοιμα για τη μεγάλη χριστουγεννιάτικη τους γιορτή.
Εκεί στο Ριζοκάρπασο οι γιορτές δεν διαλαλούνται στους δρόμους και τα φωτοστόλιστα δέντρα δεν κοσμούν την πλατεία. Εκεί, στην τελευταία άκρη του νησιού τα Χριστούγεννα λάμπουν αλλιώτικα και κάθε μέρα που περνά σε πάνε κατευθείαν στον γολγοθά προσμένοντας την Ανάσταση.

Το προσωπικό του σχολείου Διεύθυνση Λυσάνδρου Λούση,Διευθύντρια- Μουσικός Έλληνα Δήμητρα,ΒΔ- Φιλόλογος Καθηγητές: Μιχαήλ Γιώργος, Θεολόγος Νεοφύτου Σοφία, Φιλόλογος, Χατζηγιάννη Φρύνη, Φιλόλογος, Κτωρή - Κανονιστή Σοφία, Φιλόλογος, Μηνά Μαρία, Φιλόλογος, Ζάουρα Μορφία, Μαθηματικός, Ευριπίδου Ηλίας, Μαθηματικός, Αντωνιάδου Δοξούλα, Φυσικός, Δανιήλ Δανιέλλα, Αγγλικά, Παπαγιάννη Ελένη, Αγγλικά, Γιαπανά Λουίζα, Γαλλικά, Πετρίνας Χρίστος, Εμποριολόγος, Θεοδότου Μιχάλης, Χημεία, Βιολάρη Γιώργος, Γυμναστική, Καρατζής Παναγιώτης, Σχεδιασμός και Τεχνολογία, Παπαχρυσοστόμου Γρηγόρης, Πληροφορική, Αντωνίου Μαρία, Τέχνη, Ηλία Γιώργος, Σύμβουλος, Γραμματεία: Αρχοντίδου Ευριδίκη, Επιστάτρια: Μαρία Αχιλλέως, Συντηρητής: Παναγιώτης Παντελή. ΟΙ 13 ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΤΑ ΤΜΗΜΑ Α΄ Γυμνασίου =2 Μάριος Μιχάηλου Στέλιος Σώττου Β΄ Γυμνασίου =2 Γιάννης Σιναϊνού Ζαχαρίας Μιχάηλου Γ΄ Γυμνασίου=3 Βασούλα Προδρόμου Νικόλας Σώττου Μιχάλης Ηλία Α΄ Λυκείου =4 Κυριακούλα Μιχάηλου Λουκία Κοτσιεκκά Γιαννάκης Χάρπας Στέλιος Γιωργαλλή Β΄ Λυκείου=2 Συνέσιος Γιαννίκου Αντρέας Χάρπας

Φιλελεύθερος
19/12/2011

_______________________________________________________________________________________________

Από την Αυστραλία στο Ριζοκάρπασο

Της Μαριλένας Παναγή

Δεν άντεξε, επανεγκαταστάθηκε στο κατεχόμενο χωριό του, ζει εγκλωβισμένος, αλλά, «ησύχασε η ψυχή μου» λέει Παράξενο στ’ αλήθεια το πέρασμα από τα κατεχόμενα στις ελεύθερες περιοχές μέσω του οδοφράγματος του Αγίου Δομετίου. Είναι λες και κάποιος έπιασε την ίδια εικόνα, την φωτοτύπησε και έβαλε τα αντίγραφα το ένα απέναντι στο άλλο, αλλάζοντας μόνο τη γλώσσα στις πινακίδες. Όλα τα υπόλοιπα, κτήρια, περιβάλλον χώρος κ.λπ. είναι κατά τρόπο ανατριχιαστικό ακριβώς τα ίδια. Αποτελούν άλλωστε την ίδια περιοχή της ίδιας μοιρασμένης πόλης, η οποία στο συγκεκριμένο σημείο μοιάζει να πάγωσε το καλοκαίρι του 1974.
Ο δρόμος από και προς το Ριζοκάρπασο εξοντωτικός. Κι όμως τη στιγμή που μπαίνεις στην ελεύθερη Λευκωσία γυρίζεις ασυναίσθητα πίσω και αποχαιρετάς όλους εκείνους που σου μίλησαν ελληνικά μετά από δυόμισι ώρες ταξίδι σε δρόμους γνωστούς/άγνωστους. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, αφορμή για το ταξίδι στην κατεχόμενη Καρπασία αποτέλεσε η ετήσια έκθεση της Ελεγκτικής Υπηρεσίας: «Το κονδύλι για τα επιδόματα των εγκλωβισμένων παρουσιάζει αύξηση λόγω της επανεγκατάστασης πολιτών στις κατεχόμενες περιοχές», γράφει στο κεφάλαιο για τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας. Ο προορισμός επιλέγηκε τυχαία. Εγκλωβισμένοι υπάρχουν σε αρκετές κοινότητες αλλά βεβαίως οι περισσότεροι στο Ριζοκάρπασο. Εκεί που από το 2004 και μετά λειτουργεί κανονικά και το ελληνικό Γυμνάσιο. Στην πραγματικότητα ήταν ταξίδι στο άγνωστο αφού κανένας δεν μπορούσε να μας εγγυηθεί ότι θα βρίσκαμε κάποιον από εκείνους τους τολμηρούς που αποφάσισαν να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Μπήκαμε στο χωριό και πήραμε το δρόμο για τα ελληνικά σχολεία. Κάπου εκεί χαθήκαμε στα στενά. Ευτυχώς όμως, βρέθηκε στο δρόμο μας κάποιος άγνωστος. Κατεβήκαμε από το αυτοκίνητο και προς στιγμή ξαφνιαστήκαμε, αφού το κουρασμένο από τη διαδρομή μυαλό μας δεν μπορούσε να σκεφτεί ότι υπήρχε περίπτωση να ακούσουμε να βγαίνει από το στόμα του ανθρώπου μια ελληνικότατη «καλημέρα».
— «Θέλετε να πάτε στο σχολείο;» μας ρώτησε.
— «Για την ακρίβεια όχι. Μάθαμε ότι μετά το 2003 ήρθαν εδώ στο Ριζοκάρπασο Ελληνοκύπριοι από τις ελεύθερες περιοχές και επανεγκαταστάθηκαν στα σπίτια τους. Ξέρετε κάποιον»; Ο άνθρωπος χαμογέλασε:
— «Εγώ. Ήρθα με τη γυναίκα μου και το γιο μου το 2004». Ήταν ο κ. Δημήτρης Γιαννίκος. Ο άνθρωπος που το 1976 και μη μπορώντας να αντέξει μακριά από το κατεχόμενο χωριό του, πήρε τη γυναίκα και τα δύο του παιδιά και τράβηξε για τη μακρινή Αυστραλία. Εργάστηκε εκεί, μεγάλωσε την οικογένεια του, έστησε το καινούριο του σπιτικό. Όμως...
— «Εν ησύχαζα. Περίμενα τη λύση του Κυπριακού για να στραφώ πίσω. Τόσο μεγάλος ήταν ο πόθος μου, που το ‘93 που ελέαν ότι ήμασταν κοντά στη λύση του προβλήματος, έπιασα την οικογένεια μου και ήρταμε στην Κύπρο για να είμαστε έτοιμοι με το που θα άνοιγε ο δρόμος να βρεθούμε στο Ριζοκάρπασο. Όμως, δεν έγινε τίποτε. Οι γονείς μου ήταν ποδά εγκλωβισμένοι, έτσι μπορούσαμε να τους βλέπουμε μια φορά το μήνα τζιαι έρκουμουν στο χωρκό μου όμως έφευκα πάλε. Είχα το μέσα μου, ήθελα να έρτω να μείνω στο χωρκό μου. Τελικά, το 2003 με το που ανοίξαν τα οδοφράγματα, έπιασα τη γυναίκα μου η οποία είναι και εκείνη από το Ριζοκάρπασο και το μικρό μας το γιο και ήρταμε».
- Δεν είχατε πρόβλημα με το καθεστώς;
- «Ου που να σου τα λέω. Η γυναίκα μου ώς το ‘75 εζούσεν ποδά εγκλωβισμένη με το μεγάλο μας το γιο, εγώ ήμουν στρατιώτης και έκοψα στις ελεύθερες περιοχές. Έτσι, είχε την ταυτότητα για να μεινίσκει δαπάνω. Που αποφασίσαμε να έρτουμε πίσω, απλώς εκάμαμεν την ανανέωση. Μαζί μου όμως είχαμε πρόβλημα. Μέχρι που με εσυλλάβαν και εβάλαν με φυλακή, αλλά ένας Τουρκοκύπριος ζαπτιές έφκαλε με για να πάω στη Λευκωσία να κανονίσω τα χαρτιά μου. Άλλη ταλαιπωρία τζιαμαί. Για να καταλάβεις εβαρέθηκε με τζιαι ο παπάς το χωρκού να μου φκάλλει τα πιστοποιητικά που μου ζητούσαν. Ωσπου να μου δώσουν άδεια να μείνω επήαινα τζιαι έρκουμουν συνέχεια στη Λευκωσία. Έτυχε μέρα να πάω τζιαι να ’ρτω δύο φορές. Τόσο μεγάλος ήταν ο καμός μου και τελικά εκατάφερα τα».
- Καλά, δεν υπήρχε κάτι που να σας κάνει να αλλάξετε γνώμη ή να σας κάνει να θέλετε να επιστρέψετε στις ελεύθερες περιοχές; - «Δεν πάω πουθενά, μόλις ανοίξαν τα οδοφράγματα έπιασα τους και ήρταμε σπίτι μας και τέλειωσε. Τούρτζοι, Τούρτζοι, εγκλωβισμένοι, εγκλωβισμένοι. Εγώ θέλω να ζω σπίτι μου και με όλες τις δυσκολίες που υπάρχουν, ζούμε καλά δαπάνω».
Το μόνο που «δεν εμπόρεσα να έχω τα χωράφκια μου να τα καλλιεργήσω». Όμως, «πληρώνω ενοίκιο στο καθεστώς, τζιαι δουλέφκω τα χωράφκια άλλων συγχωριανών μου τζαι έτσι πάμε καλά».

447 Ε/Κ ΖΟΥΝ ΣΤΑ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΑ

Στις κατεχόμενες περιοχές ζουν αυτή τη στιγμή 447 εγκλωβισμένοι. Από αυτούς οι 336 είναι Ελληνοκύπριοι και οι υπόλοιποι Μαρωνίτες. Το 2003 ζούσαν στα κατεχόμενα 543 εγκλωβισμένοι εκ των οποίων οι 403 Ελληνοκύπριοι στην Καρπασία και 140 Μαρωνίτες. Το 2011 όμως οι εγκλωβισμένοι δεν περιορίζονται στην χερσόνησο της Καρπασίας αλλά κάποιοι επανεγκαταστάθηκαν και στην Επαρχία Κερύνειας. Από το 2003 μέχρι σήμερα απεβίωσαν ωστόσο αρκετοί από τους ηλικιωμένους εγκλωβισμένους στην Καρπασία. Η λειτουργία όμως του σχολείου στο Ριζοκάρπασο κρατά τους νέους στο χωριό τους και δεν τους υποχρεώνει να εγκατασταθούν στις ελεύθερες περιοχές.

Οι τολμηροί νέοι εγκλωβισμένοι

Το ταξίδι μας στην Καρπασία, από την αρχή ήταν προγραμματισμένο να τελειώσει στο κατεχόμενο μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα. Αποχαιρετίσαμε λοιπόν νέους και παλιούς εγκλωβισμένους και πήραμε το δρόμο για το τελευταίο άκρο του νησιού. Η επιστροφή συνοδευόταν με πολλά και παράξενα συναισθήματα. Ο κάμπος της Μεσαορίας να απλώνεται μπροστά μας. Στο βάθος ο Πενταδάκτυλος και ο χειμωνιάτικος ήλιος να κάνει το τοπίο ακόμα πιο λαμπερό. Άλλες δυόμισι ώρες στο αυτοκίνητο. Ατέλειωτο το ταξίδι προς τη Λευκωσία. Κι όμως, το μόνο που στριφογύριζε στο μυαλό ήταν εκείνοι οι άνθρωποι που επέλεξαν να επιστρέψουν στο κατεχόμενο χωριό τους και να ζήσουν εγκλωβισμένοι.
Η ιστορία του κ. Δημήτρη απίστευτη.
Ήρθε στην κυριολεξία από την άλλη άκρη του κόσμου στην Κύπρο επειδή ήθελε να είναι έτοιμος να επιστρέψει αμέσως μετά την υπογραφή της όποιας λύσης, στο σπίτι του. Αφού όμως η λύση δεν ήρθε όπως την περίμενε, δεν δίστασε. Μπήκε από το πρώτο οδόφραγμα που άνοιξε το 2003 και έκτοτε δεν τον βγάζει τίποτα από το χωριό του. — «Εγώ θέλω να ζω στο σπίτι μου. Εδώ, εγκλωβισμένος. Τίποτα περισσότερο. Ήθελα να έρτω τζιαι ήρτα και τζιαι ησύχασεν η ψυχή μου. Έχω τον μεγάλο μου το γιο στην Αυστραλία, η κόρη μου επαντρεύτηκε και ζει στη Λεμεσό και εγώ με τη γυναίκα μου και το μικρό μας τον γιο, δαμέ σπίτι μας».
«Δεν το μετάνιωσα ποτέ»

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΕΥΡΥΔΙΚΗΣ

Η ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ μας με τον κ. Γιαννίκο, δεν έγινε βεβαίως στη μέση του δρόμου. Περπατήσαμε για λίγο στους δρόμους του Ριζοκαρπάσου, συναντήσαμε κόσμο, Ελληνοκύπριους και όχι μόνο μέχρι που φθάσαμε στην αυλή του ελληνικού Γυμνασίου. Εκείνη τη στιγμή τα παιδιά βρίσκονταν στο διάλειμμα. Στο προαύλιο σταθμευμένα αρκετά αυτοκίνητα με ελληνοκυπριακές πινακίδες εγγραφής. Τα πάντα σου φαίνονται παράξενα και πρωτότυπα στα κατεχόμενα! Πώς να μην σου φαίνονται άλλωστε, παρακολουθώντας τα λαμπάκια από το χριστουγεννιάτικο δέντρο να παιγνιδίζουν μέσα από το παράθυρο μιας αίθουσας θυμίζοντας τη μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης και ακούγοντας ταυτόχρονα τον Χότζα να καλεί τους δικούς του πιστούς σε προσευχή.
— «Έτσι είναι, εμείς τον σταυρό μας και τις εκκλησίες μας και οι άλλοι το τζαμί τους και το Θεό τους» είπε ένας από τους εκπαιδευτικούς. Μας κέρασαν καφέ και ξεκουραστήκαμε για λίγο. Ήταν όμως κιόλας μεσημέρι και τα μαθήματα τελείωναν. Βγήκαμε από το κτήριο συνομιλώντας με κάποια από τα μέλη του προσωπικού. Μεταξύ αυτών και δύο νέοι άνθρωποι οι οποίοι δεν εγκαταλείπουν ούτε κι αυτοί το χωριό τους.
Η Ευρυδίκη μεγάλωσε στο Ριζοκάρπασο ως εγκλωβισμένη μαζί με τους γονείς της. Στα 11 της όμως και αφού τότε δεν λειτουργούσε το ελληνικό γυμνάσιο, πήρε το δρόμο για τις ελεύθερες περιοχές.
— «Ήμουν ένα μωρό μόνο του που πέρασε από την άλλη πλευρά για να πάει στο σχολείο. Δύσκολα εκείνα τα χρόνια», λέει. Τελείωσε το Λύκειο και παρέμεινε στις ελεύθερες περιοχές. Σπούδασε νηπιαγωγός και παντρεύτηκε στη Λευκωσία.
— «Παρόλο όμως που σπούδασα νηπιαγωγός, το 2004- 2005 που επαναλειτούργησε το Γυμνάσιο ήρθα πίσω και εργάζομαι στη Γραμματεία του σχολείου». Ο σύζυγος της εργάζεται στις ελεύθερες περιοχές κι έτσι μοιράζουν τις μέρες της εβδομάδας. Κάποιες μέρες στα κατεχόμενα και τα Σαββατοκύριακα κυρίως, στην άλλη μεριά του οδοφράγματος.
— «Εδώ μεγάλωσα όμως. Εδώ είναι οι γονείς μου, εδώ έμαθα να ζω και περνάμε καλά με όλες βεβαίως τις δυσκολίες που υπάρχουν. Ξέρω όμως πώς είναι η ζωή στο Ριζοκάρπασο και δεν το μετάνιωσα καθόλου που επέλεξα αυτή τη δουλειά για να είμαι στο χωριό μου». «Ξέρω», πρόσθεσε δείχνοντας έναν άλλο συνάδελφο της, «ότι αντί για την καφετέρια θα πάω να πιω τον καφέ μου στο σπίτι του Πανίκου για παράδειγμα. Αυτό κάναμε και πριν να φύγω για το Γυμνάσιο στα 11 μου. Δεν το μετανιώνω ούτε στιγμή που επέστρεψα εδώ στο σχολείο».
Η Ευρυδίκη φώναξε τον συνάδελφο της. Νέος άνθρωπος κι αυτός. Μετά το γυμνάσιο και αφού παντρεύτηκε συγχωριανή του επέλεξαν να ζήσουν στο Ριζοκάρπασο. Ζουν μόνιμα εκεί. Έχουν τέσσερα παιδιά. Δύο φοιτούν στο δημοτικό και δύο στο Γυμνάσιο. Ο ίδιος εργάζεται και στα δύο σχολεία ως συντηρητής.
Με τους δύο αυτούς ανθρώπους, ο αριθμός των εγκλωβισμένων στα κατεχόμενα αυξάνεται (έστω και λίγο) αφού είναι και τα παιδιά τους μαζί τους. Τα σχολεία αποκτούν καινούριους μαθητές και η ιστορία συνεχίζεται. Είναι και το υπόλοιπο προσωπικό του σχολείου, οι εκπαιδευτικοί που εθελοντικά εργάζονται στα δύο σχολεία και ζουν ουσιαστικά στο Ριζοκάρπασο, ενισχύοντας έτσι τον πληθυσμό των εγκλωβισμένων.

Φιλελεύθερος
18.12.2011

_______________________________________________________________________________________________________

Εγκλωβισμένοι 35 μαθητές
Τα σχολεία του κατεχόμενου Ριζοκαρπάσου

Στα κατεχόμενα σχολεία του Ριζοκαρπάσου, το Δημοτικό και το εξατάξιο Γυμνάσιο, οι προετοιμασίες για την έναρξη της νέας χρονιάς εκ των πραγμάτων κυλούν με πιο αργούς ρυθμούς. Αν και ο προγραμματισμός για τη στελέχωση έχει σχεδόν ολοκληρωθεί, εκκρεμεί η «έγκριση» του διδακτικού προσωπικού από τις κατοχικές αρχές, ενώ τα βιβλία αναμένεται να φτάσουν πολύ αργότερα -απ’ ό,τι στις ελεύθερες περιοχές- μέσω των Ηνωμένων Εθνών. Τον Σεπτέμβριο του 2011 οι εγκλωβισμένοι μαθητές θα είναι 35, τέσσερις λιγότεροι σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά. Ειδικότερα, στο νηπιαγωγείο θα φοιτήσουν τέσσερα παιδιά, όπως και πέρσι, καθώς δύο λιλιπούτιοι ολοκλήρωσαν την Προδημοτική και θα πάνε Δημοτικό, ενώ άλλα δύο νέα παιδάκια έχουν εγγραφεί. Στο Δημοτικό οι μαθητές, επίσης, παραμένουν 18 (οι δύο που αποφοίτησαν πάνε Γυμνάσιο και τις θέσεις συμπληρώνουν οι δύο που τελείωσαν την Προδημοτική). Στο μεν Γυμνάσιο, φοιτούσαν 17 μαθητές, εκ των οποίων οι έξι ήταν τελειόφοιτοι. Απομένουν, λοιπόν, οι έντεκα συν οι δυο που θα φοιτήσουν στην Α’ τάξη, ανεβάζοντας τον αριθμό σε 13. Όσον αφορά στον αριθμό των εκπαιδευτικών, αρμόδιος λειτουργός του υπουργείου Παιδείας δήλωσε στον «Φ» ότι στο νηπιαγωγείο και το Δημοτικό θα υπηρετήσουν πέντε συνολικά διδάσκοντες, από τους οποίους ο ένας είναι ο διευθυντής. Γύρω στους 20 υπολογίζονται οι καθηγητές που θα διδάσκουν στο εξατάξιο Γυμνάσιο, αναλόγως των επιλογών που θα κάνουν οι μαθητές με την έναρξη των μαθημάτων. Όπως εξήγησε, οι διευθυντές των κατεχόμενων σχολείων θα παραμείνουν οι ίδιοι, θα υπάρξουν αλλαγές όμως στο διδακτικό προσωπικό. Κι αυτό γιατί αριθμός εκπαιδευτικών υπηρέτησαν στο Ριζοκάρπασο για αρκετά χρόνια και ως εκ τούτου ήρθε η ώρα να φύγουν. Σημείωσε, πάντως, ότι βάσει σχετικής ενημέρωσης από την Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας, υπήρξε μεγάλο ενδιαφέρον από πλευράς των διδασκόντων για να δουλέψουν στα κατεχόμενα και ένας από τους λόγους είναι να κίνητρα που προσφέρονται από το κράτος. Να θυμίσουμε ότι το Γυμνάσιο του Ριζοκαρπάσου, το ανατολικότερο σχολείο όχι μόνο της Κύπρου αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επαναλειτούργησε μετά από 30 ολόκληρα χρόνια τον Σεπτέμβριο του 2004. Η ιστορική του πορεία ξεκίνησε στις αρχές του περασμένου αιώνα και από τότε που ιδρύθηκε, η λειτουργία του ποτέ δεν ήταν εύκολη υπόθεση.

Κίνητρα προς εκπαιδευτικούς
Τα σημαντικότερα από τα κίνητρα που προσφέρονται στους εκπαιδευτικούς που υπηρετούν στα σχολεία του κατεχόμενου Ριζοκαρπάσου είναι: α) Δικαιούνται απαλλαγή 1/3 του διδακτικού χρόνου π.χ. ένας δάσκαλος που διδάσκει 29 ώρες στις ελεύθερες περιοχές, διδάσκει 20 στο Ριζοκάρπασο. β) Λαμβάνουν μηνιαίο επίδομα €512. γ) Τυγχάνουν πίστωσης 25 μονάδων ετησίως για σκοπούς μετάθεσης, νοουμένου ότι συμπληρώνουν δύο τουλάχιστον χρόνια υπηρεσίας στα κατεχόμενα, και δ) λαμβάνουν διπλές προσαυξήσεις, επίσης εάν συμπληρώσουν δύο τουλάχιστον έτη.

ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ
Σύμφωνα με τις προβλέψεις του Υπουργείου, τα επόμενα χρόνια θα συνεχίσουν να υπάρχουν μαθητές που να φοιτούν στα κατεχόμενα σχολεία μας. Σε βάθος χρόνου, ωστόσο, ο αριθμός των εγκλωβισμένων παιδιών θα μειωθεί αισθητά.

Φιλελεύθερος
30/7/2011

 


English


Ελληνικοί Ραδιοσταθμοί
 

 


Οι εφημερίδες έγραψαν για το Ριζοκάρπασον


Σχολιάζουμε, Κρίνουμε, Επικρίνουμε



Ευρωπαϊκή Ένωση


Κυπριακή Δημοκρατία


Ανακοινώσεις


Έφηβος Βουλευτής



Πρώτο Κουδούνι


Γιάννης Μανιταράς



Κινηματογράφος Λουϊζιάνα

Για χρήση οποιουδήποτε περιεχόμενου επικοινωνήστε μαζί μας. © 2010 Copyright Εκδόσεις "ρο"
Επικοινωνία - Email
Επισκέψεις από: 11/10/1999