Αξιούμε!!!

Κάνε δική σου τη σελίδα μας.

Κύρια Σελίδα.

Εμείς...
Χάρτης
Ομιλίες
Έγραψαν...

Τα Σχολεία μας

Εκπαίδευση
Ενημέρωση
Δημοτικό & Νηπιαγωγείο
Γυμνάσιο
Τα παιδιά μας γράφουν

Δημογραφικά Στοιχεία
Κάτοικοι, Κοινοτικό Συμβούλιο, Σχολική Εφορεία

Μαθητές
Ιστορία
Ασχολίες Κατοίκων

Καταστροφή Πολιτιστικής μας κληρονομιάς

Οι "Δικοί" μας Άγιοι
Χερσόνησος Αγίων

Απόστολος Ανδρέας (1)
Απόστολος Ανδρέας (2)

Άγιος Φίλωνας (1)
Άγιος Φίλων (2)
Άγιος Συνέσιος (1)
Αγ. Συνέσιος (2)
Αγία Φωτεινή
Μονή και Θαύματα του Απ. Ανδρέα
H Eπισκοπή Καρπασίας

Εγκλωβισμένοι
Το δράμα των εγκλωβισμένων
Οι εγκλωβισμένοι μας
Δολοφονίες, Ξυλοδαρμοί, Κλοπές
ΚΑΡΠΑΣΙΑ: Οι τελευταίοι των Ευρωπαίων εγκλωβισμένων
Μηνύματα Εγκλωβισμένων
Στο ευρωπαϊκό δικαστήριο οδήγησαν οι Ριζοκαρπασίτες τους Τούρκους

Τα δικά μας
Ριζοκαρπασίτικες Συνταγές
Συντυχάννετε (ομιλείτε) ριζοκαρπασίτικα;
Το χωρκόν μου
Ο καιρός στο Ριζοκάρπασον

Το Ριζοκάρπασον στη μνήμη μας
Σωματεία

Ιστορία
Γεωγραφία
Τοπωνυμία
Παραλίες
Μνήμες

Πρόσωπα
Οι Ριζοκαρπασίτες γράφουν
Χερσόνησος Ηρώων
Αγνοούμενοι
Γιάννης Μανιταράς

Το Μαρίν
Νάσα Παταπίου
Πάρις Αθανασιάδης
Γιάννης/Μαρία


Φωτογραφίες
Φωτογραφίες του χθες  (1)
Νέες ανέκδοτες μαθητικές φωτογραφίες  (2)
Νέες Ανέκδοτες φωτογραφίες  (3)
Ανέκδοτες φωτογραφίες  (4)
Νέες Φωτογραφίες  (5)
Νέες μαθητικές φωτογραφίες  (6)
Φωτογραφίες σήμερα (7)
Φωτογραφίες σήμερα (8)

Μαθητικές (9)

Εφημερίδα Ριζοκαρπάσου
Τεύχος 1
Τεύχος 2
Τεύχος 3

Τεύχος 4
Τεύχος 5

Τεύχος 6
Τεύχος 7
Τεύχος 8

Τεύχος 9


Άλλες ενδιαφέρουσες σελίδες
Τα κατεχόμενα μνημεία μας

Υπουργείο Παιδείας
Κώμα Γιαλού
Νέτα
Επισκοπή Καρπασίας
Lobby for Cyprus
Cypriot Federation

Nepomak
Rizokarpasso fc
Κατωκοπιά



Τηλεφωνικοί κατάλογοι:

ΑΤΗΚ (Κύπρου)

Ο.Τ.Ε (Ελλάδας)

Αρχείο


Αντίο Νανά Γεωργίου

Η Νανά Γεωργίου γεννήθηκε στις 7 Μαΐου 1934 στο Ριζοκάρπασο. Οι γονείς της, άνθρωποι του μόχθου και της βιοπάλης, ο Γιώργος και η Κατερίνα Πτωχόπουλου. Η μικρή Αντριάνα μπήκε από νωρίς στη βιοπάλη βοηθώντας την οικογένειά της στις δουλειές του σπιτιού και των χωραφιών. Η πρώτη της επαφή με το θέατρο έγινε όταν ήταν μόλις πέντε χρόνων όταν παρακολούθησε την παράσταση «Όμηρος» από το σύλλογο Ριζοκαρπάσου. Εκτός από την αγάπη της για το θέατρο, στην εφηβική ηλικία ανακάλυψε πως είχε ακόμα δύο χαρίσματα, το τραγούδι και το ταλέντο της μίμησης. Άκουγε από το γραμμόφωνο τις φωνές του Γούναρη, της Βέμπο και άλλων καλλιτεχνών της εποχής και τους μιμόταν. Μάλιστα, αρκετές φορές οι περαστικοί διερωτήθηκαν πότε ο «γέρο Γιώρκος» αγόρασε ραδιόφωνο. Όταν στα 15 της αποκάλυψε στη μητέρα της ότι ήθελε να γίνει ηθοποιός, εισέπραξε την άρνηση. Για να ξεφεύγει από την καταπίεση των γονιών της έβρισκε παρηγοριά στον κινηματογράφο του χωριού. Τα πράγματα άλλαξαν όταν την κάλεσε η αδελφή της η
Στέλλα που ζούσε στην Αγγλία να πάει κοντά. Εκεί, βρήκε δουλειά σε ένα εργοστάσιο ως ράπτρια. Μια αγγελία στην παροικιακή εφημερίδα «Το βήμα» όπου ζητούσαν νέους και νέες για να στελεχώσουν μια θεατρική παράσταση, της άνοιξε το δρόμο των ονείρων της. Ανέβασαν «Το φιόρο του Λεβάντε» του Γρηγορίου Ξενόπουλου και η Νανά ερμήνευσε τη μάνα. Τα γεμάτα ενθουσιασμό σχόλια του λογοτέχνη Τεύκρου Ανθία ο οποίος είδε την παράσταση, της έδωσαν θάρρος να συνεχίσει.
Επιστρέφει στην Κύπρο και οι γονείς της την παντρεύουν. Τον επόμενο χρόνο, το 1957, γίνεται μητέρα. Ο σύζυγος της Νίκος, ήθελε να πάνε να ζήσουν στην Αγγλία.
Το 1960 επιστρέφει στην Κύπρο και συναντά τυχαία τον παλιό της συνεργάτη στο Θέατρο Τέχνης Λονδίνου, Νίκο Σιαφκάλη ο οποίος της είπε πως ο Θίασος Ενωμένων Καλλιτεχνών ζητούσε μια γυναίκα ηθοποιό. Εκεί έπαιξε στα πέντε
τελευταία έργα του θιάσου. Αλλάζει το όνομά της από Αντριάνα Πτωχοπούλου σε Νανά Γεωργίου. Μετά τη διάλυση του θιάσου, δημιουργείται ο Οργανισμός Θεατρικής Ανάπτυξης Κύπρου (ΟΘΑΚ) ο οποίος δίνει την πρώτη παράσταση στις 9
Σεπτεμβρίου 1961. Οικογενειακά προβλήματα την κάνουν να επιστρέψει και πάλιν στο Λονδίνο όπου εκεί εργάζεται και πάλιν ως ράπτρια. Παίζει σε μερικές παραστάσεις και παράλληλα ασχολείται και με το τραγούδι. Την περίοδο 1969 -
1971 συνεργάζεται με το θίασο του Δημήτρη Παπαδημήτρη, το Θίασο Φιρφιρή, το Θίασο Γέλιου και το θίασο της Ένωσης Καλλιτεχνών του Αντρέα Ποταμίτη. Από το 1972 συνεργάζεται με ΘΟΚ χωρίς όμως ποτέ να μπορέσει να γίνει μόνιμη αφού δεν διέθετε δίπλωμα δραματικής σχολής. Τo πραξικόπημα και η εισβολή τη βρίσκουν σε πολύ δύσκολη κατάσταση και χωρίς σπίτι αφού το δικό της στην περιοχή του Αγίου Παύλου καταστράφηκε. Αναγκάζεται να μετατρέψει ένα κοτέτσι σε «σπίτι» όπου έζησε για οκτώ χρόνια.
Τη θεατρική σεζόν 1976 - 1977 συνεργάζεται με τη Νέα Θεατρική Ομάδα Φώτου Φωτιάδη.
Το 1982 δημιουργεί θίασο με τον Γιώργο Ζένιο και τον Ανδρέα Μαυρομάτη. Μετά την αποχώρηση του Βλαδίμηρου Καυκαρίδη από το ΘΟΚ το 1983, επαναλειτουργεί το Νέο Θέατρο στο οποίο λαμβάνει μέρος στην παράσταση «Αγάπη νικητής» του Παύλου Λιασίδη.
Ένα ατύχημα το 1985 στην παράσταση «Δον Κιχώτης» της δημιούργησε σοβαρό πρόβλημα που κουβαλούσε μέχρι το τέλος της ζωής της. Είναι η περίοδος που το Νέο Θέατρο έχει διαλυθεί και τα οικονομικά της είναι σε άθλια κατάσταση. Το ΑΚΕΛ, στο οποίο ήταν για χρόνια μέλος, αρχίζει μια εκστρατεία για να μαζευτούν χρήματα. Η ανταπόκριση ήρθε πρώτα από τον παλαίμαχο αθλητή Αντρέα Χαραλάμπους, ο οποίος έτρεξε τέσσερα χιλιόμετρα για να μαζέψει χρήματα.

Στον κινηματογράφο

Η πρώτη φορά που πήρε μέρος σε κινηματογραφική ταινία ήταν στην Αγγλία στην ταινία «Δικαίωμα ιδιώτου»
του Μιχάλη Παπά. Το 1971 πήρε μέρος στην ταινία του Ορέστη Λάσκου «Η ωραία της Λευκωσίας» όπου έπαιξε το ρόλο της τρελής. Το 1977 έπαιξε στην ταινία του Κώστα Δημητρίου «Οι περιπέτειες του Νικόλα», το 1978 συμμετέχει στον
«Αυριανό πολεμιστή» του Μιχάλη Παπά και το 1985 στην ταινία του Ανδρέα Πάντζη «Ο βιασμός της Αφροδίτης» και το 2000 στην ταινία «Το Τάμα» επίσης του Πάντζη.

Στην τηλεόραση

Η Νανά Γεωργίου έγινε ιδιαίτερα αγαπητή μέσα από την τηλεόραση. Πρώτη της επαφή με την τηλεόραση έγινε μέσα από τις παραστάσεις του ΟΘΑΚ που προσαρμόστηκαν για τη μικρή οθόνη. Ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε η συνεργασία της με τον Κύρο Ρωσίδη στο «Βουνό μου Πενταδάκτυλε», «Οικογένεια Σολωμού» και στη σειρά «Είντα τζαιρούς
εφτάσαμε»

Πρωτοπόρος ηθοποιός

ΒΑΘΙΑ θλίψη για το θάνατο της ηθοποιού Νανάς Γεωργίου εκφράζει με σημερινή του ανακοίνωση το ΑΚΕΛ.
Στην ανακοίνωση το ΑΚΕΛ αναφέρει ότι η Νανά Γεωργίου αγωνίστηκε σε ολόκληρή της τη ζωή υπερασπιζόμενη πανανθρώπινες αξίες και αρχές, την τέχνη και τον πολιτισμό.
Αναφέρει, παράλληλα, ότι η εκλιπούσα υπήρξε από τους πρωτοπόρους ηθοποιούς, οι οποίοι εδραίωσαν το επαγγελματικό θέατρο στην Κύπρο.
«Η Νανά Γεωργίου πέρα από ξεχωριστή ηθοποιός, υπήρξε συνειδητή λαϊκή αγωνίστρια στην πάλη για κοινωνική δικαιοσύνη και ελευθερία», καταλήγει η ανακοίνωση.
* Τα στοιχεία είναι από το βιβλίο του Αλέξη Κλεάνθους “Νανά Γεωργίου, 45 χρόνια κατάθεση ψυχής” (Λευκωσία, 2001)

Η κηδεία δαπάνη ΘΟΚ

ΤΗ βαθιά θλίψη τους για το χαμό της ηθοποιού και τα συλλυπητήρια προς την οικογένειά της εκφράζουν το Διοικητικό Συμβούλιο του ΘΟΚ, η Καλλιτεχνική Επιτροπή, η Διεύθυνση, το Καλλιτεχνικό, Διοικητικό και Τεχνικό προσωπικό του Οργανισμού. Σε ανακοίνωσή του ο ΘΟΚ τονίζει πως, “Η Νανά Γεωργίου υπηρέτησε το θέατρο της Κύπρου με συνέπεια, πάθος και σεβασμό. Για το θεατρικό κόσμο, η Νανά Γεωργίου θα παραμείνει στη μνήμη του ως μια φίλη, συνάδελφος και αγωνίστρια της θεατρικής τέχνης”.
Ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου θα καλύψει τα έξοδα της κηδείας, “ως ελάχιστη ένδειξη σεβασμού”,
αναφέρει σε ανακοίνωσή του.

Εφημερίδα Πολίτης

Σημείωση Ιστοσελίδας
Η Νανά  (Αντριάνα) ήταν αδελφή του Κώστα και του Νίκου (γραμματέα της μονής του Απ. Ανδρέα) Τσιακόλα - Πτωχόπουλλου

.________________________________________________________________________________________________________________

Έργα αναστήλωσης λίγο πριν την κατάρρευση της Μονής

Σε ένα μήνα προβλέπεται η έναρξη των εργασιών αναστήλωσης της Μονής του Αποστόλου Ανδρέα

Ένα έργο το οποίο αποτελούσε στόχο δεκαετιών, η αναστήλωση της κατεχόμενης Μονής του Αποστόλου Ανδρέα στην άκρη της χερσονήσου, είναι έτοιμο να ξεκινήσει. Εν αρχή ήταν η άρνηση του κατοχικού καθεστώτος και ακολούθως οι διαμάχες και προστριβές μεταξύ ειδικών και παραγόντων της Μονής και της Καρπασίας, με αποτέλεσμα η άκρως επιβεβλημένη επέμβαση για την αναστήλωση και αποκατάσταση του ιστορικού και θρησκευτικού μνημείου να καθυστερήσει για αρκετά χρόνια. Πληροφορίες του "Π" αναφέρουν ωστόσο ότι επιτέλους έχει επιτευχθεί συμφωνία και έχει εξευρεθεί κοινά αποδεκτή φόρμουλα για τον τρόπο εκτέλεσης των εργασιών στην ιστορική Μονή -στη βάση της μελέτης που ετοίμασε το Πανεπιστήμιο Πατρών από το 2007- η έναρξη των οποίων υπολογίζεται σε περίπου ένα μήνα από σήμερα.
 

Την εκτίμηση αυτή επιβεβαίωσε χθες και ο Τ/Κ ηγέτης, Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, ο οποίος, επισκεπτόμενος την κατεχόμενη Μονή, δήλωσε ότι οι εργασίες ανακαίνισής της θα αρχίσουν σύντομα. Το έργο αφορά στην αποκατάσταση και αναπαλαίωση τού κυρίως πυρήνα, δίχως να θιγεί ο ιστορικός της χαρακτήρας. Στα δε κελιά -η ενδεχόμενη κατεδάφιση των οποίων είχε προκαλέσει παλιότερα προστριβές, με αποτέλεσμα να ναυαγήσει τότε το σχέδιο αναστήλωσης του Ιταλού αρχιτέκτονα Τζόρτζιο Γκρόσι- δεν θα γίνει καμία παρέμβαση εξωτερικά, ενώ θα διαμορφωθούν έτσι, ώστε να φιλοξενήσουν το μουσείο της Μονής. Η σημαντική διαφορά σε σχέση με το σχέδιο Γκρόσι είναι ότι αυτή τη φορά το ενοποιητικό πρόγραμμα αποκατάστασης και ανάδειξης της Μονής του Αποστόλου Ανδρέα που κατάρτισαν, το 2006, καθηγητές του Τμήματος Αρχιτεκτόνων του Πολυτεχνείου Πατρών βρίσκει σύμφωνους όλους τους εμπλεκόμενους. Μετά από μακρές διαβουλεύσεις της Διαχειριστικής Επιτροπής της Ιεράς Μονής με την τ/κ πλευρά, όλα δείχνουν πως έχει βρεθεί η φόρμουλα, ώστε τα έργα να ξεκινήσουν άμεσα. Εξάλλου, οι εργασίες αναστήλωσης του Αποστόλου Ανδρέα υπήρξαν και η πραγματική αιτία της χθεσινής επίσκεψης Μεχμέτ Αλι Ταλάτ στην Καρπασία. Από την άκρη της κατεχόμενης χερσονήσου, ο Τ/Κ ηγέτης υπεραμύνθηκε της μέχρι τώρα στάσης του, υποστηρίζοντας ότι οι καθυστερήσεις στην αναστήλωση οφείλονταν, αφενός σε διαφορές μεταξύ των Ε/Κ και αφετέρου, στο διάστημα μηνών που χρειάστηκαν οι τ/κ "αρχές", ώστε να απομακρύνουν από την περιοχή της Μονής τους ανθρώπους οι οποίοι ζούσαν εκεί και πουλούσαν την πραμάτεια τους. 

Απαιτείται εγρήγορση
Όπως πληροφορείται ο "Π", οι εργασίες αναστήλωσης θα στηριχτούν στην άτυπη συνεργασία της Διαχειριστικής Επιτροπής Αποστόλου Ανδρέα -στην οποία ανήκει η όλη πρωτοβουλία- με Τ/Κ ειδικούς αρχαιολόγους και αρχιτέκτονες. Πρώτο μέλημα η άμεση υποστήριξη του συγκροτήματος, το οποίο έχει φθαρεί σημαντικά από την πολύχρονη έλλειψη συντήρησης και τη διάβρωση που έχει υποστεί, τόσο από τη θάλασσα όσο και από τους ανέμους. Σημειώνεται ότι η κατάσταση της Μονής είναι τέτοια που, όπως αναφέρουν πηγές του "Π" οι οποίες συμμετέχουν στο σχέδιο αναστήλωσης, το μοναστήρι κινδυνεύει να καταρρεύσει σε ενδεχόμενη σεισμική δόνηση άνω των 3 βαθμών στην κλίμακα Ρίχτερ. Για το όλο εγχείρημα θα ληφθεί υπόψη το προηγούμενο της υποστύλωσης σε μέρος της Μονής, εκτός του πυρήνα, όπου οι εργασίες ολοκληρώθηκαν πριν από έξι μήνες. "Οι δυσκολίες ήταν ωσότου βρεθεί η βάση συνεννόησης, η οποία όμως υπάρχει αυτή τη στιγμή. Το έργο προχωρά, όχι με την ταχύτητα που θα θέλαμε, όμως υπάρχει κινητικότητα και δεν υπάρχει άρνηση από τουρκικής πλευράς να γίνει", μας έχει αναφερθεί. Η συνεργασία θα είναι ad hoc (ειδική για το συγκεκριμένο έργο), αφού πρόκειται για περίπτωση όπου ο χρόνος πιέζει ασφυκτικά, ενώ η χρηματοδότηση θα προέλθει από κονδύλι που έχει συγκεντρώσει η Διαχειριστική Επιτροπή για αυτό το σκοπό. Ενημερωμένοι για τις θετικές εξελίξεις είναι και οι Χριστόφιας και Ταλάτ, οι οποίοι αναμένεται να παρακολουθούν διακριτικά τη διαδικασία. 

Κομβικό σημείο
Για να φτάσουμε στο σημείο-μηδέν για την άμεση έναρξη των εργασιών αναστήλωση στο ιστορικό μοναστήρι, απαιτήθηκαν πολλές επαφές, οι οποίες τοποθετούνται χρονικά πριν ακόμα ξεκινήσει ο διάλογος στη διμερή Τεχνική Επιτροπή, που συστάθηκε με την έναρξη των απευθείας δικοινοτικών συνομιλιών.
Άνθρωποι της Διαχειριστικής Επιτροπής σημειώνουν ότι το κλίμα είναι πολύ καλό και σ' αυτή τη φάση γίνονται οι τελικές διευθετήσεις για τα σχέδια, στη βάση πάντα της πρόταση του Πανεπιστημίου Πατρών. Τους τελευταίους μήνες προκλήθηκε σχετική περαιτέρω καθυστέρηση λόγω των "εκλογών" στα κατεχόμενα, με τις όποιες συζητήσεις και τους σχεδιασμούς να παγώνουν, για να μην εισέλθει το όλο θέμα στη μακρά "προεκλογική" περίοδο των κατεχομένων. Τώρα που επαναξεκίνησαν οι διαβουλεύσεις, εκτιμάται ότι το σχέδιο θα προχωρήσει άμεσα, εάν δεν προκύψουν μεγάλα εμπόδια, καθώς υπάρχει η σύμφωνη γνώμη όλων. Εφόσον οι εργασίες προχωρήσουν, δεν αποκλείεται να περάσουν σε μεταγενέστερο στάδιο κι αν παραστεί ανάγκη στην ομπρέλα της Τεχνικής Επιτροπής, στο περιβάλλον της οποίας, άλλωστε, το καλό κλίμα συνεργασίας είναι δεδομένο.
Εξάλλου, οι εργασίες συγκεντρώνουν το βλέμμα και διεθνών αξιωματούχων. Σε συνάντηση που είχε προ ημερών ο πρόεδρος της Συντονιστικής Επιτροπής Καρπασίας, Νίκος Φαλάς, με τον Αμερικανό πρέσβη, Φρανκ Ουρμπάντσικ, ο πρώτος σχολίασε τη θετική στάση του διπλωμάτη στο ζήτημα της αναστήλωσης της Μονής. Εκπρόσωπος της Πρεσβείας των ΗΠΑ δήλωσε στον "Π" ότι η αμερικανική πλευρά αυτή τη στιγμή δεν έχει απευθείας ανάμειξη στο θέμα, το οποίο, ωστόσο, τους ενδιαφέρει πολύ.

Εγγύηση η παρουσία των Πατρινών
Κλειδί για την επιτυχή έκβαση των έργων αποτελεί η υπογραφή, στο σχέδιο αναστήλωσης, των καθηγητών αρχιτεκτόνων του Πανεπιστημίου Πατρών. Πρόκειται για την ίδια ομάδα που ανέλαβε την αναστήλωση σημείων του βράχου της Ακρόπολης, της Αγίας Αικατερίνης του Σινά (έργο το οποίο διακρίθηκε με το δίπλωμα Europa Nostra το 1997) και του Αγίου Όρους. Άλλωστε, δύο από τους αρχιτέκτονες, διατηρούν προσωπικό ενδιαφέρον για τη διάσωση της Μονής, ο μεν ένας λόγω κυπριακής καταγωγής, ο δε δεύτερος λόγω καταγωγής της συζύγου του από την Κύπρο.

Έτοιμοι ανά πάση στιγμή
Οι ίδιοι καθηγητές δηλώνουν ότι δεν έχουν πρόσφατη ενημέρωση για τις εξελίξεις στο μέτωπο της έναρξης των εργασιών. Τονίζουν, ωστόσο, ότι οι εργασίες στον κυρίως ναό και τα βοηθητικά κτίσματα μπορούν να προχωρήσουν ανά πάσα στιγμή, εφόσον προηγηθούν κάποιες γεωτεχνικές έρευνες και προκαταρκτικές εργασίες. "Ο παλιός ναός που είναι κοντά στη θάλασσα πατάει πάνω σε μεγάλα κομμάτια βράχου τα οποία δεν είναι σταθερά. Θα πρέπει να διαπιστώσουμε την πραγματική μορφή και την κατάσταση του υπεδάφους, ώστε να γίνει η απαραίτητη ενίσχυση, διότι τον υποσκάπτει η θάλασσα και τα προβλήματα που έχει οφείλονται σ' αυτή τη θαλάσσια διάβρωση του υπόβαθρου του παρεκκλησίου", δήλωσε στον "Π" ο αρχιτέκτονας του έργου, επίκουρος καθηγητής Πέτρος Κουφόπουλος, ο οποίος ειδικεύεται στην αναστήλωση ιστορικών μνημείων.

Η Μονή δεν περιμένει
Η σημερινή
κατάσταση του ακριτικού μοναστηριού είναι αυτή καθαυτή η οποία επιτάσσει συνεργασία των εμπλεκόμενων φορέων και παραγόντων, προκειμένου τα έργα, που καθυστέρησαν επί δεκαετίες, να επισπευσθούν προς την υλοποίησή τους. Τεχνοκράτες αναφέρουν ότι η διάβρωση έχει προκαλέσει τέτοια ζημιά στα θεμέλια του πυρήνα της Μονής, που δεν θα άντεχε σε δόνηση άνω των τριών Ρίχτερ, όπως γράψαμε και πιο πάνω. Αυτό το οποίο αναμένεται να γίνει άμεσα είναι οι γεωτεχνικές και εδαφομηχανικές μελέτες προκειμένου να διαπιστωθεί σε ποιο βαθμό θα πρέπει να γίνει η δομική ενίσχυση των θεμελιώσεων, εφόσον άλλωστε το υπέδαφος στη συγκεκριμένη περιοχή διολισθαίνει.
 

Ο κίνδυνος κατάρρευσης ήταν εξάλλου ακόμη μεγαλύτερος για το κτήριο που βρισκόταν δίπλα στον αρχαίο ναό και στα βοηθητικά κτίσματα επί των οποίων οι εργασίες ολοκληρώθηκαν πριν από έξι μήνες. Ήδη, από την περιοχή απομακρύνονται κάποια παραπήγματα που είχαν στηθεί στον περιβάλλοντα χώρο και τα οποία εμποδίζουν την έναρξη των εργασιών, η διάρκεια των οποίων αναμένεται να είναι τουλάχιστον δύο χρόνια. Για την κατάρτιση του σχεδίου αποκατάστασης απαιτήθηκαν από τους καθηγητές του Πολυτεχνείου μελέτες δύο ετών, αλλά και αρκετές επιτόπιες έρευνες για την αποτύπωση των κτισμάτων. Μελετήθηκαν και αποτυπώθηκαν επίσης οι κατά καιρούς προσθήκες και επεμβάσεις στον κυρίως ναό, η τοιχοποιία και τα κύρια σημεία στήριξης του ναού. Χαρακτηριστικό, όπως μας αναφέρθηκε, είναι ότι αποτυπώθηκε μέχρι και η τελευταία ρωγμή. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι όλες οι πιο πάνω εργασίες πραγματοποιήθηκαν απρόσκοπτα.
 

 

Ανάπλαση στο σύνολο
Στο σχέδιο αποκατάστασης, η ομάδα του Πανεπιστημίου Πατρών διασαφηνίζει ότι παρά τη μακροχρόνια έλλειψη συντήρησης, δεν απαιτούνται δραστικές επεμβάσεις, όπως η καθαίρεση σημαντικών τμημάτων του συγκροτήματος. Ωστόσο, η φυσική γήρανση των κτηρίων και η καταπόνηση των δομικών υλικών από το θαλάσσιο περιβάλλον (κυρίως σε μεταλλικά στοιχεία και σε κάποιες πλάκες από μπετόν) ορίζουν μια σειρά από αναγκαία έργα αναστήλωσης σε όλο την περιοχή του συγκροτήματος. Μετά τα έργα υποστύλωσης, οι εργασίες τώρα εστιάζουν στην αποκατάσταση του κτηρίου των κελιών του 1919, του παλιού ναού και του κυρίως ναού. Οι επεμβάσεις θα έχουν κυρίως χαρακτήρα αναστηλωτικό, ενώ στα κελιά, πάνω από τον κυρίως ναό, θα γίνουν ορισμένες τροποποιήσεις, με στόχο να ενοποιηθούν και να συνθέσουν ένα αρχείο κειμηλίων, ένα μικρό μουσείο λαϊκής τέχνης και άλλους λειτουργικούς χώρους. Με την ενοποίηση αυτή θα δημιουργηθεί ένας παρεκκλησιαστικός χώρος και μια εσωτερική αυλή, ενώ παράλληλα θα αποκατασταθεί ο γυναικωνίτης. Εφόσον ολοκληρωθούν τα έργα στον ιστορικό πυρήνα της Μονής, θα γίνουν επεμβάσεις και στον περιβάλλοντα χώρο, ο οποίος έχει υποβαθμιστεί, τόσο αισθητικά όσο και περιβαλλοντικά. Ήδη δρομολογήθηκε η απομάκρυνση των διαφόρων πλανοδιοπωλών από τον χώρο, ενώ πρόκειται να απομακρυνθούν κάποια ερείπια, να χτιστεί νέο φυλάκιο και να γίνουν κάποιες τελικές διαμορφώσεις, ώστε το σύνολο του χώρου να μπορεί να επιστρέψει στην πρότερη θρησκευτική και προσκυνηματική του χρήση.

ΧΡΥΣΤΑ ΝΤΖΑΝΗ

ΠΟΛΙΤΗΣ - 18/05/2009, Σελίδα: 20

 

________________________________________________________________________________________________________________

Ελληνόφωνα μωαμεθανικά χωριά της Καρπασίας
Η περίπτωση της Γαληνόπωρνης

Της Νάσας Παταπίου

Ριζοκαρπασίτης μοναχός Ακάκιος, κατά κόσμον Ανδρέας, εις τον οποίον οφείλουμε τις ακολουθίες και τα συναξάρια των Αγίων της χερσονήσου, φαίνεται να μας διαφωτίζει πότε περίπου οι κάτοικοι ολόκληρων χωριών της Καρπασίας εξισλαμίστηκαν. Γράφει λοιπόν το 1732 μεταξύ άλλων ότι η ακατονόμαστη συμπεριφορά του διερμηνέως Μαρκουλλή προς τους κατοίκους της Καρπασίας, ο οποίος διενήργησε σ΄ όλη τη νήσο κατά το έτος 1672 την περιώνυμον γράφτουσαν, ανάγκασε πολλούς κατοίκους της Καρπασίας να εξισλαμιστούν ή να εγκαταλείψουν την πατρίδα. Επιπρόσθετα, σχετικά με το ίδιο θέμα, ο Άγγλος αρχαιολόγος D.G. Hogarth στα 1889 αναφέρει τα εξής: Ότι η Καρπασία παρέμεινε όλως διόλου αμόλυντη από τους Τούρκους αναιρείται από την ύπαρξη τόσων πολλών ερειπωμένων εκκλησιών στην περιοχή της και από τα ελληνόφωνα μωαμεθανικά χωριά, όπως η Γαληνόπωρνη και η Κορόβια, που αποτελούν βέβαιες αποδείξεις ενός δια της βίας προσηλυτισμού υπό των κατακτητών. Χαρακτηριστικά επίσης είναι όσα μνημονεύει ο Άγγλος Sir Garnet Wolseley, πρώτος ύπατος αρμοστής στην Κύπρο 1878-1879, όταν επισκέφθηκε τη χερσόνησο Καρπασίας και μάλιστα ελληνόφωνα μωαμεθανικά χωριά. Συγκεκριμένα, όπως σημειώνει, του προκάλεσε κατάπληξη ότι οι κάτοικοι του χωριού Γαληνόπωρνης της Καρπασίας ήταν όλοι ανεξαιρέτως μωαμεθανοί αλλά ουδείς εξ αυτών γνώριζε έστω μία λέξη τουρκική. Σε ερώτηση που τους απηύθυνε για το παράδοξο αυτό συμβάν, το ότι δηλαδή ήταν μωαμεθανοί και δεν γνώριζαν τουρκικά αλλά ομιλούσαν όλοι ελληνικά, οι κάτοικοι του εν λόγω χωριού απάντησαν ότι δεν γνώριζαν γιατί. Ίσως η απάντησή τους αυτή να δικαιολογείται ένεκα κάποιων αισθημάτων φόβου. Άσχετα βέβαια με την απάντησή τους, φαίνεται όμως να μην ξέχασαν την ελληνική καταγωγή τους ούτε εξέλιπε η χριστιανική ευλάβειά τους προς τα θεία, όπως έχει καταγραφεί σε διηγήσεις κατοίκων της γειτονικής κωμοπόλεως Ριζοκαρπάσου, έως ακόμη και τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας.
Τόσο οι θρύλοι όσο και η προφορική παράδοση, τα ερείπια επίσης χριστιανικών και κυρίως βυζαντινών ναών καθώς και η γνώση της ελληνικής γλώσσας ακόμη και σήμερα των κατοίκων των χωριών αυτών, μαρτυρούν την καταγωγή τους. Στα προαναφερόμενα στοιχεία συνηγορούν και οι αδιαμφισβήτητες αρχειακές μαρτυρίες, που έρχονται χάρη στην έρευνα ολοένα στο φως, καταγράφοντας την ιστορία των χωριών αυτών ως ελληνικών, τουλάχιστον έως τα πρώτα χρόνια της τουρκοκρατίας, δηλαδή τις αρχές ή και τα τέλη του 17ου αιώνα.
Αναφορικά με την ύπαρξη χριστιανικών ναών σε τρία τέτοια χωριά του ανατολικού τμήματος της Καρπασίας, αναφέρουμε ενδεικτικά τα ερείπια της Αγίας Βαρβάρας στην Κορόβια, τα ερείπια της βυζαντινής εκκλησίας της Αγίας Άννας στην Γαληνόπωρνη και της κατά παράδοση ύπαρξης ναού του Αγίου Συμεών του Στυλίτη στο ομώνυμο χωριό, επί των ερειπίων του οποίου οικοδομήθηκε μετέπειτα μουσουλμανικό τέμενος (τζαμί). Την κατά παράδοση ύπαρξη του ναού του Αγίου Συμεών επιβεβαίωσε πρόσφατα η ιστορική έρευνα. Σε μια δέσμη βενετικών εγγράφων του έτους 1559 μας αποκαλύπτεται ο κόσμος του χωριού Αγίου Συμεών Καρπασίας και επιβεβαιώνεται η ύπαρξη του ομώνυμου ναού του. Περισσότερο ενδιαφέρον αλλά και πολλή σαγήνη, όπως ακριβώς τα παραμύθια, θα έλεγα ότι περιέχουν οι ειδήσεις γύρω από τον κρυμμένο θησαυρό του ναού σε τρία πήλινα δοχεία και αποτελούμενο από 1721 χρυσά δουκάτα.
 

Κάτοικοι Ριζοκαρπάσου - Γαληνόπωρνης
Λιτανεία της εικόνας της Παναγίας
Σε καιρούς ανομβρίας και ξηρασίας οι κάτοικοι της Κύπρου, όπως άλλωστε ιστορούν ήδη και οι Κύπριοι χρονογράφοι του Μεσαίωνα, κρατώντας με ευλάβεια θαυματουργές εικόνες κυρίως της Παναγίας πραγματοποιούσαν λιτανείες και προσεύχονταν για έλευση της θαυματουργής βροχής. Και βέβαια, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι Βενετοί αξιωματούχοι, την θαυματουργή Παναγία του Κύκκου την αναφέρουν στα έγγραφά τους, που απευθύνουν στις βενετικές αρχές, ως Παναγία της Βροχής (Madonna della pioza). Είναι πρόδηλο ότι συχνά οι ίδιοι υπήρξαν μάρτυρες τέτοιων λιτανειών της εικόνας της Παναγίας του Κύκκου και γιΆ αυτό την αποκάλεσαν εύλογα Παναγία της βροχής.
Τέτοιες λιτανείες, στο πέρασμα των αιώνων, πραγματοποιούσαν και οι κάτοικοι της κωμοπόλεως Ριζοκαρπάσου μαζί με τους κατοίκους της Γαληνόπωρνης, όταν υπήρχε ανομβρία. Μετέφεραν σε ιερή πομπή είτε την εικόνα της Παναγίας της Αφέντρικας είτε την εικόνα της Παναγίας της Ελεούσας, στο γειτονικό μοναστήρι μεταξύ των δύο οικισμών. Η λιτανεία πάντα κατέληγε και στην Γαληνόπωρνη, όπου υπήρχε η βυζαντινή εκκλησία της μητέρας της Παναγίας Αγίας Άννας μαζί με την εικόνα της. Οι κάτοικοι της Γαληνόπωρνης έστω και εάν εξισλαμίστηκαν φαίνεται δεν μπόρεσαν να λησμονήσουν αυτό το έθιμο αιώνων, το συνδεδεμένο με την καταγωγή και τη θρησκεία των προγόνων τους. Έτσι έως το 1963, κάθε φορά που υπήρχε ανομβρία και οι κάτοικοι του Ριζοκαρπάσου με την εικόνα της Παναγίας σε σχηματισμό ιερής πομπής διέσχιζαν την Γαληνόπωρνη έσπευδαν και οι κάτοικοί της, για να λάβουν μέρος στην όλη τελετή. Στην είσοδο του χωριού υποδέχονταν την πομπή και πρόσφεραν τρόφιμα σε πανέρια και στάμνες νερό, στο κουρασμένο από την πορεία πλήθος. Όλοι μαζί κατέληγαν στο κέντρο του χωριού όπου βρίσκονταν τα ερείπια του ναού της Αγίας Αννας. Εκεί, μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, την οποία τοποθετούσαν στα ερείπια του ναού, ανέπεμπαν προσευχές και δεήσεις τόσο ο ιερέας όσο και ο χότζας. Ταυτόχρονα προσεύχονταν επίσης όλοι μαζί οι Ελληνόφωνοι Μωαμεθανοί της Γαληνόπωρνης και οι Έλληνες ορθόδοξοι του Ριζοκαρπάσου. Στη συνέχεια μετά τη δέηση οι κάτοικοι της Γαληνόπωρνης συνόδευαν την πομπή με την εικόνα της Παναγίας έως την έξοδο του χωριού, που κατευθυνόταν στο Ριζοκάρπασο. Αυτά τα συγκινητικά διασώζει η προφορική παράδοση για τη Γαληνόπωρνη . Εξίσου πολύτιμες είναι και οι αρχειακές μαρτυρίες για την ιστορία της.

 

Μανώλης Σπηλιώτης: Διοικητής 1560 της ακτοφρουράς της Γαληνόπωρνης
Ένα ενδιαφέρον κείμενο σχετικό με την οργάνωση των στρατιωτικών σωμάτων της Κύπρου, για την πιο σωστή άμυνα της μεγαλονήσου, αποτελεί η έκθεση του διοικητή (capitano) Αμμοχώστου Domenigo Trevisan, την οποία συνέταξε λίγο πριν το τέλος της διετούς θητείας του το 1560. Η ίδια η πόλη της Αμμοχώστου, ως το σπουδαιότερο λιμάνι, αποτελούσε ταυτόχρονα και το σπουδαιότερο στρατιωτικό κέντρο της βενετοκρατούμενης αποικίας, γιΆ αυτό ο διοικητής της ήταν και γενικός στρατιωτικός διοικητής όλων των στρατιωτικών σωμάτων της Κύπρου. Χάρη στην έκθεσή του, λοιπόν, πληροφορούμαστε -κατά τα μέσα του 16ου αιώνα- για όλα τα κέντρα ακτοφρουράς του ελαφρού ιππικού, τον αριθμό των ιππέων που τα επάνδρωναν, τους διοικητές τους καθώς και όλα τα στοιχεία που αφορούν στα στρατιωτικά σώματα με έδρες σε σημεία της ενδοχώρας.
Ο Μανώλης Σπηλιώτης, ένας γενναίος Ναυπλιώτης, μετά την πτώση της πατρίδας του το 1540 από τα χέρια των Βενετών στα χέρια των Τούρκων, διορίστηκε όπως και άλλοι Ναυπλιώτες σε βενετοκρατούμενες ελληνικές περιοχές, υπηρετώντας στα βενετικά στρατιωτικά σώματα. Το 1541 έφθασε για υπηρεσία πρώτα στην Κύπρο με το λόχο του Νικόλαου Βλάμη. Υπηρέτησε μετά στα Κύθηρα και αργότερα στην Κρήτη και τέλος, το 1554, εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του για να υπηρετήσει και πάλι στην Κύπρο. Το 1560 τον συναντούμε διοικητή της ακτοφρουράς στη Γαληνόπωρνη Καρπασίας. Από το 1560 και έως τα μέσα του έτους 1570, σχεδόν για δέκα χρόνια, υπήρξε διοικητής 27 ιππέων στον νοτιοανατολικό παράλιο χώρο της Καρπασίας, με κέντρο ακτοφρουράς την Γαληνόπωρνη. Ο οικισμός αυτός είναι οικοδομημένος σε ύψωμα, μάλλον για λόγους άμυνας και προστασίας από τις συχνές επιδρομές. Όπως σημείωναν οι Βενετοί αξιωματούχοι, η χερσόνησος ήταν περισσότερο εκτεθειμένη από όλες τις άλλες περιοχές της Κύπρου στις επιδρομές και λεηλασίες, γιατί γειτνίαζε με την Τουρκία.
Για δέκα χρόνια λοιπόν ο Ναυπλιώτης Μανώλης Σπηλιώτης διέτρεχε τις ακτές της Γαληνόπωρνης με τους 27 ιππείς του έως και το Ακρωτήριο του Αποστόλου Ανδρέα, έσπευδε μαζί τους όταν εμφανιζόταν κάποιο καράβι για να εξακριβώσει εάν ήταν εχθρικό ή φιλικό και ανάλογα χαιρετούσε, υψώνοντας το σταντάρι (λάβαρο) του Αγίου Μάρκου ή έπαιρνε θέση μάχης. Πολύ συχνά, όπως μαρτυρούν οι πηγές, ειδοποιούσε σχετικά για τις κινήσεις καραβιών στο νοτιοανατολικό μέρος της χερσονήσου τον διοικητή της Καρπασίας, ο οποίος είχε τον τίτλο του βαΐλου και είχε την έδρα του συνήθως στην Γαλάτεια, ένα μεγάλο και ελληνικότατο τότε χωριό στο κέντρο της χερσονήσου. Με την άφιξη των Τούρκων το 1570, ως γνωστόν ο πληθυσμός της Κύπρου είτε κατέφυγε στα βουνά υπό τη συνοδεία κάποιων αρχηγών, είτε εγκλείστηκε στις δύο οχυρωμένες πόλεις, Λευκωσία και Αμμόχωστο. Ο Μανώλης Σπηλιώτης με τους ιππείς του και την οικογένειά του κατέφυγαν στην Αμμόχωστο. Εκεί, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες της πολιορκίας και άλωσης της Αμμοχώστου, ο Ελληνοαλβανός στρατιωτικός διοικητής από το Ναύπλιο πολέμησε γενναία τόσο από τους προμαχώνες των τειχών της πόλης όσο και στις ενέδρες εναντίον του εχθρού, έξω από τα τείχη.
Μετά την παράδοση της πόλης στον εχθρό και την παράβαση των όρων εκ μέρους των Τούρκων, ο διοικητής της ακτοφρουράς της Γαληνόπωρνης και υπερασπιστής της Αμμοχώστου βρέθηκε αιχμάλωτος στα χέρια του εχθρού. Λίγες ημέρες πριν από το φρικτό μαρτύριο του Μαρκαντώνιου Βραγαδίνου, στις 6 Αυγούστου 1571, οδηγήθηκαν στην πόλη, κατΆ εντολή του Λαλά Μουσταφά, ο Βενετός διοικητής Πάφου Lorenzo Tiepolo και ο γενναίος διοικητής του ελαφρού ιππικού Μανώλης Σπηλιώτης. Κατά τον αυτόπτη μάρτυρα Angelo Gatto, αφού παραδόθηκαν οι δύο διοικητές σε δύο Μαμελούκους, αυτοί τους έδεσαν από το λαιμό και τα χέρια και τους έσυραν στους δρόμους της Αμμοχώστου με μαστιγώσεις και ραβδισμούς. Μετά από αυτή τη διαπόμπευση και τα βασανιστήρια, ο γηραιός διοικητής Πάφου Lorenzo Tiepolo εξέπνευσε, πριν οδηγηθεί στον προμαχώνα, τον ονομαζόμενο της Λεμεσού, για να απαγχονιστεί. Ο Μανώλης Σπηλιώτης οδηγήθηκε από τους δημίους στο μεσαίο μεταπύργιο του προμαχώνος Diamante και ταυτόχρονα, ενώ απαγχονιζόταν, Τούρκοι θεατές του μαρτυρίου του τον λιθοβολούσαν. Αργότερα τα άψυχα σώματα και των δύο υπερασπιστών της Αμμοχώστου, αφού τα διαμέλισαν, τις σάρκες τους τις έριξαν στους σκύλους.
Για πρώτη φορά είχα επισκεφθεί την Γαληνόπωρνη το 2005. Εκεί, συνάντησα μια νεαρή στο δρόμο και τη ρώτησα πού βρίσκεται η εκκλησία της Αγίας Άννας. Αυτή με μεγάλη προθυμία και ευγένεια θέλησε να με οδηγήσει στο σημείο όπου κάποτε βρισκόταν ο ναός, αλλά τώρα ελάχιστα μόνον ίχνη του έχουν απομείνει. Μιλούσε άπταιστα ελληνικά? Στην παρατήρησή μου ότι μιλά καλά τα ελληνικά, αυτή απάντησε με πολλή φυσικότητα: Ναι! αφού χρισκιανίζουμεν!

ΠΟΛΙΤΗΣ - 26/04/2009, Σελίδα: 38

________________________________________________________________________________________________________________

Η Καρπασία στο Natura

Ενημερώνουν τους Ε/Κ ιδιοκτήτες γης

Ένα μήνα μετά την αρχική εκδήλωση στο Ριζοκάρπασο, με την οποία ενημέρωσαν Τουρκοκύπριους επενδυτές και επιχειρηματίες για την προοπτική της ένταξης της Καρπασίας στο δίκτυο Natura, η αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Κύπρο επανέρχεται, για να ενημερώσει αυτή τη φορά τους Ελληνοκύπριους ιδιοκτήτες γης στην περιοχή. Η εκδήλωση, που είχε πραγματοποιηθεί στις 16 Φεβρουαρίου στο Γυμνάσιο του Ριζοκαρπάσου, είχε προκαλέσει αρκετά ερωτηματικά, αφού ως ενδιαφερόμενοι είχαν κληθεί μόνο Τουρκοκύπριοι επιχειρηματίες και επενδυτές «υπεύθυνοι για την προστασία της φύσης». Τώρα η Κομισιόν επανέρχεται με μια συμπληρωματική ενημερωτική συνάντηση, η οποία θα λάβει χώρα το ερχόμενο Σάββατο, 21 Μαρτίου, στο γερμανικό Ινστιτούτο Goethe (δίπλα στο Λήδρα Πάλας).
Σύμφωνα με αξιωματούχο της αντιπροσωπείας, η εκδήλωση θα έχει καθαρά ενημερωτικό χαρακτήρα και σκοπό να δώσουν στους Ελληνοκύπριους ιδιοκτήτες γης στον Απόστολο Ανδρέα και τις Κλείδες Νήσους πληροφορίες για το προπαρασκευαστικό στάδιο της ένταξης της περιοχής στο δίκτυο προστατευόμενων περιοχών Natura. «Καταλαβαίνουμε πως στην προηγούμενη συνάντηση ήταν δύσκολο να έρθουν, γιΆ αυτό πραγματοποιούμε αυτήν. Δεν είναι άλλωστε μυστικό», δήλωσε στον «Π», εκφράζοντας την επιθυμία να παρευρεθούν και Τουρκοκύπριοι, εφόσον κατέχουν γη στην περιοχή. Το πρόγραμμα πιλοτικής ένταξής τους στο Natura 2000 -η ολοκληρωμένη ενσωμάτωσή τους αναμένεται μετά τη λύση του Κυπριακού και την εφαρμογή του κοινοτικού κεκτημένου στη βόρεια Κύπρο- ξεκινά την ερχόμενη άνοιξη.

ΧΡΥΣΤΑ ΝΤΖΑΝΗ
ΠΟΛΙΤΗΣ
18/03/2009

________________________________________________________________________________________________________________

Το "Ποτάμι" του Ριζοκαρπάσου και οι νέοι επίδοξοι εθνοσωτήρες

Έχει ανάγκη ο τόπος μας σήμερα από νέους επίδοξους εθνοσωτήρες, 35 χρόνια μετά την τραγωδία του 1974, που προκάλεσαν στο νησί μας το προδοτικό πραξικόπημα και η βάρβαρη τουρκική εισβολή; Tο ερώτημα γίνεται δυστυχώς και σήμερα επίκαιρο, μετά το σάλο που προκάλεσε η απόφαση του Καθηγητικού Συλλόγου του Γυμνασίου Ριζοκαρπάσου να ανέβει από τους μαθητές του σχολείου το θεατρικό έργο της Βούλας Αρβανιτίδου " Το ποτάμι μας", που έχει ως θέμα τη φιλία που αναπτύσσεται μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων στρατιωτών, οι οποίοι υπηρετούν στον Έβρο. Η απόφαση αυτή, που λήφθηκε με καθ' όλα νόμιμες διαδικασίες, όπως προβλέπουν οι κανονισμοί λειτουργίας των σχολείων, αποσκοπούσε στην προώθηση του στόχου που καθόρισε για φέτος το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού για την " καλλιέργεια κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης, αμοιβαίου σεβασμού και συνεργασίας Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, με στόχο την απαλλαγή από την κατοχή και την επανένωση της πατρίδας και του λαού μας".
Η διοργάνωση παρόμοιων εκδηλώσεων είναι καθήκον και υποχρέωση όλων των σχολείων, όπως γίνεται κάθε χρόνο με τους στόχους που θέτει το Υπουργείο ( έτος ελευθερίας και πεσόντων Αγωνιστών ΕΟΚΑ 1955-59 το 2007, διαπολιτισμικός διάλογος το 2008 και ειρηνική συνύπαρξη το 2009). Δεν έκαναν δηλαδή οι καθηγητές του Γυμνασίου Ριζοκαρπάσου τίποτε διαφορετικό από ό,τι κάνουν φέτος τα πλείστα σχολεία μας, εφαρμόζοντας τις εγκυκλίους και τις οδηγίες του ΥΠΠ. Κι όμως, για κάποιους, που μόνο ως νέους επίδοξους εθνοσωτήρες μπορούμε να τους χαρακτηρίσουμε, εγκλημάτησαν η διευθύντρια και η συντριπτική πλειοψηφία των καθηγητών του Γυμνασίου Ριζοκαρπάσου και θα πρέπει να καούν στην πυρά (να αναβιώσουμε άραγε και την Ιερά Εξέταση;). Κι ο λόγος είναι γιατί διανοήθηκαν (άκουσον- άκουσον!) να στείλουν μέσω ενός θεατρικού έργου μηνύματα ειρηνικής συμβίωσης σ' έναν τόπο όπου οι άνθρωποι βιώνουν καθημερινά την ειρηνική συμβίωση, ακόμα και με τους έποικους -έστω κι αν αυτό ορθώνει επικίνδυνα τις εθνικόφρονες τρίχες ορισμένων- χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποδέχονται την τουρκική κατοχή. Τόλμησαν, δηλαδή, οι καθηγητές του Ριζοκαρπάσου να μιλήσουν στα παιδιά για την αναγκαιότητα της ανθρώπινης επικοινωνίας και της ειρηνικής συνύπαρξης με τη δύναμη του θεατρικού λόγου-τον οποίο φαίνεται κάποιοι φοβούνται και σήμερα όπως ο διάβολος το λιβάνι, κατά παρόμοιο τρόπο που τον φοβούνταν και τον εξοβέλιζαν στο Μεσαίωνα και στα κατοπινά χρόνια όλοι οι σκοταδιστές και οι επίδοξοι εθνοσωτήρες, από τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι ίσαμε τον Μεταξά, που απαγόρευε την Αντιγόνη του Σοφοκλή κα τον Επιτάφιο του Περικλή, έργα -ύμνους και δοξαστικά για τη δημοκρατία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Αποκορύφωμα μάλιστα του παραλογισμού, τον οποίο βιώνει εδώ και ένα περίπου μήνα η κυπριακή κοινωνία, είναι η προσπάθεια ηρωοποίησης μιας καθηγήτριας του Γυμνασίου Ριζοκαρπάσου, της μόνης η οποία διαφώνησε με την απόφαση του σχολείου της. Αντί δηλαδή η συγκεκριμένη καθηγήτρια που διαφώνησε, να σεβαστεί την απόφαση της πλειοψηφίας, κατέφυγε στα ΜΜΕ και ανήγαγε το όλο θέμα σε μείζον πολιτικό πρόβλημα, πυροδοτώντας μια ανοίκεια και απαράδεκτη πολεμική ενάντια στη Διεύθυνση και στην πλειοψηφία του Καθηγητικού Συλλόγου, που κατηγορήθηκαν από την ίδια και από γνωστούς και νεοφανείς "ελληνοπροστάτες" -οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν δεόντως την περίσταση, ως ανθέλληνες εκπαιδευτικοί που προσπαθούν μάλιστα "να εκτουρκίσουν τα Ελληνόπουλα του Ριζοκαρπάσου". Αναδείχτηκε, μάλιστα, από ορισμένα ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα ως ηρωίδα η συγκεκριμένη καθηγήτρια, αυτοπροβαλλόμενη ως η μόνη Ελληνίδα καθηγήτρια του Ριζοκαρπάσου, που υπερασπίζεται την ελληνικότητα και "αντιστέκεται" -σε τι άραγε, εκτός από την απόφαση του Καθηγητικού της Συλλόγου; Από την αναστάτωση που προκλήθηκε, όπως ήταν φυσικό, επηρεάστηκαν, τόσο οι εγκλωβισμένοι όσο και τα παιδιά. Ως αποτέλεσμα της κατάστασης αυτής, η οποία απασχόλησε επανειλημμένες συσκέψεις όλων των εμπλεκομένων στο Υπουργείο και στη Βουλή, αποφασίστηκε τελικά από τον Υπουργό η ακύρωση των παραστάσεων για να επέλθει ηρεμία και ομαλότητα στο Ριζοκάρπασο.
Διερωτάται, όμως, κάθε νουνεχής πολίτης αυτού του δύσμοιρου τόπου. Τι είναι τελικά ηρωισμός, αντίσταση και πατριωτισμός; Είναι μήπως ηρωισμός η παραβίαση της δημοκρατικής νομιμότητας και η προσπάθεια επιβολής της θέλησης του ενός στη θέληση και την απόφαση της πλειοψηφίας; Είναι μήπως ηρωισμός η διαιώνιση του μίσους κα της μισαλλοδοξίας ανάμεσα σε Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους σε έναν τόπο όπως το δικό μας, που πλήρωσε πολύ ακριβά και τραγικά τα επίχειρα του εθνικισμού και του σοβινισμού; Ή είναι μήπως ηρωισμός και αντίσταση το να ρίχνουμε στην πυρά, στην ευρωπαϊκή Κύπρο του 21ου αιώνα, κάθε θεατρικό και λογοτεχνικό έργο με το οποίο διαφωνούμε ιδεολογικά, όπως έκαναν σε όλες τις σκοτεινές περιόδους της ανθρώπινης ιστορίας οι κατά καιρούς δικτάτορες και οι επίδοξοι εθνοσωτήρες; Προσωπικά, πιστεύω ότι, αν πραγματικά έχουμε επίγνωση της σύγχρονης ιστορίας και των ευθυνών που επωμιζόμαστε απέναντι στη νέα γενιά, δεν μπορούμε και δε νομιμοποιούμαστε σήμερα να ηρωοποιούμε παρόμοιες συμπεριφορές, οι οποίες προσλαμβάνουν περισσότερο το χαρακτήρα της ηρωικής μωρίας, τις συνέπειες της οποίας πλήρωσε πολύ ακριβά ο ελληνισμός, τόσο στο παρελθόν όσο και πρόσφατα (1897, 1922 και 1974). Δε χρειαζόμαστε λοιπόν νέους επίδοξους εθνοσωτήρες, γιατί οραματιζόμαστε -ναι, η συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας, μια ειρηνική και επανενωμένη Κύπρο, απαλλαγμένη από την κατοχή, κοινή και ευτυχισμένη πατρίδα για όλους τους κατοίκους της, Ελληνοκύπριους, Τουρκοκύπριους, Αρμένιους, Μαρωνίτες και Λατίνους, χωρίς συρματοπλέγματα μίσους και διαχωρισμού και χωρίς νέα δεινά, που σίγουρα προοιωνίζεται η επικράτηση παρωχημένων αντιλήψεων και ιδεών, που ενέχουν το στοιχείο της πατριδοκαπηλίας και της μεσσιανικής εθνοπροστασίας.

Κώστας Κατσώνης
Φιλόλογος-συγγραφέας
Πολίτης 8/3/2009

________________________________________________________________________________________________________________

Κόντρα για το Ριζοκάρπασο

Απαντά η φιλόλογος 

Την αντίδραση της φιλολόγου Μαρίας Στεφάνου, προκάλεσαν οι τελευταίες ανακοινώσεις του Υπ. Παιδείας με θέμα τις συσκέψεις για το Γυμνάσιο Ριζοκαρπάσου. Με γραπτή ανακοίνωσή της, η φιλόλογος- η οποία εξαρχής διαφώνησε να παρουσιαστεί στο κατεχόμενο Γυμνάσιο το θεατρικό έργο «Το Ποτάμι μας»- παρουσίασε τη δική της εκδοχή για το πώς διαδραματίστηκαν τα τελευταία γεγονότα, ασκώντας έντονη κριτική στον υπ. Παιδείας, Αντρέα Δημητρίου. Σε αυτήν αναφέρει ότι μετά τη συζήτηση στη Βουλή, στις 18/2/2009, ο Υπ. Παιδείας υποσχέθηκε ότι θα καλούσε στο γραφείο του καθηγητές και γονείς για να δώσει μια λύση στην υπόθεση «Ποτάμι». Σύμφωνα με την κ.Στεφάνου, στις 25/2/2009 δημοσιεύθηκε ανακοίνωση του Υπουργού η οποία ανέφερε ότι στις 27 Φεβρουαρίου θα είχε συνάντηση με τη διεύθυνση και τους εκπαιδευτικούς του Γυμνασίου Ριζοκαρπάσου και πως σε αυτήν θα παρευρίσκονταν και εκπρόσωποι του Συνδέσμου Γονέων και των οργανωμένων συνόλων της κοινότητας. «Στις 27/2/2009, προσήλθα με άλλους συναδέλφους στο Υπουργείο. Με την είσοδό μου στο χώρο, έτρεξε ο κ. Κατσώνης να μου ζητήσει να αποχωρήσω, γιατί δεν έλαβα τηλεφωνική πρόσκληση. Το ίδιο επανέλαβε λίγο αργότερα ο κ. Υπουργός, με ιδιαίτερα αυταρχικό ύφος, δείχνοντάς μου την πόρτα, παρά τις διαμαρτυρίες των παρισταμένων», αναφέρει η κ.Στεφάνου. Σημειώνει, τέλος, ότι διατηρεί ακόμη την ψυχραιμία της και υπερασπίζεται την αξιοπρέπειά της.
Ανακοίνωση για το θέμα εξέδωσε πάντως χθες και η Προοδευτική Κίνηση Καθηγητών, καταγγέλλοντας τις «υποκινούμενες ενέργειες συγκεκριμένης καθηγήτριας, η οποία κατά τη φετινή σχολική χρονιά, στρεφόμενη ενάντια στις αποφάσεις του Καθηγητικού Συλλόγου, εκθέτει το σχολείο, τους συναδέλφους, τους μαθητές και τους γονείς».


ΓΕΩΡΓΙΑ ΨΑΡΙΑ
Πολίτης
6/3/2009

________________________________________________________________________________________________________________

"Άγονη" για εμάς η Καρπασία

Οι μαθητές των σχολείων του Ριζοκαρπάσου βλέπουν το μέλλον τους...

Η επίσκεψη στην Καρπασία με την αντιπροσωπεία του ΔΗΣΥ ήταν η πρώτη μου στα κατεχόμενα. Δεν θα είναι όμως και η τελευταία. Αγωνιούσα μέρες γι' αυτό το οδοιπορικό και η αλήθεια είναι πως τα περίμενα όλα πιο έντονα - συναισθήματα και εικόνες. Φαίνεται πως η απουσία παιδικών αναμνήσεων δεν με άφησε να βουρκώσω όπως η Ελένη Θεοχάρους, η οποία πέρασε επίσης για πρώτη φορά το οδόφραγμα... Το τοπίο καθ' όλη τη διάρκεια της διαδρομής πανέμορφο και καταπράσινο, σε κάποια σημεία ανόθευτο και αλλού βεβηλωμένο από την αλόγιστη ανάπτυξη της τελευταίας πενταετίας. Σύγχρονη ασχήμια που αλλοιώνει την ομορφιά της κυπριακής φύσης, μα που συνάδει άρρηκτα με την "ανάπτυξη" στις ελεύθερες περιοχές και δίνει μια ενότητα υπερβολής στη σύγχρονη αρχιτεκτονική και στις δύο πλευρές της πράσινης γραμμής.

Στην επιστροφή, μετά το σύντομο προσκύνημα στον Απόστολο Αντρέα, ο Νίκος Τορναρίτης με ρώτησε τι μου είχε κάνει εντύπωση από την όλη εμπειρία. Πολλά... Το βαθύ μπλε της θάλασσας στο μοναστήρι, η δυσκολία προσανατολισμού μου με το θαλασσινό αεράκι να φυσά από τα βόρεια, τα παιδιά που στεκόντουσαν το πρωί στην άκρη έρημων δρόμων πωλώντας δέσμες αγρέλια και τα οποία συναντήσαμε στα ίδια σημεία το βράδυ της επιστροφής, η ελάχιστη κίνηση στο επαρχιακό δίκτυο, η θλίψη που αναδυόταν από κάθε ορίζοντα που αντίκριζα, οι εγκάθετοι που μας ακολουθούσαν απροκάλυπτα, καταγράφοντας κάθε μας βήμα...

Η επίσκεψή μας ξεκίνησε από το Δημοτικό Σχολείο Ριζοκαρπάσου. Τα παιδιά κάθονταν σε ομάδες, σε μια αίθουσα και οι έξι τάξεις. Κάποια έκαναν μαθηματικά, άλλα γεωγραφία... Σε κάθε ομάδα υπήρχε και ένα μεγαλύτερο παιδί για να βοηθά τα μικρότερα. Αν και ήταν φανερό πως δεν συνήθισαν την παρουσία τόσων ξένων μες στις τάξεις τους, σε λίγο η πρώτη ντροπή έδωσε τη θέση της σε χαρούμενα προσωπάκια, σε γέλια και πειράγματα. Τα ρώτησα αν τους αρέσει το σχολείο και το διάβασμα, όλα απάντησαν "ναι". Όταν δεν έχεις την πολυτέλεια των ηλεκτρονικών παιχνιδιών και της δορυφορικής, το σχολείο αποτελεί μια από τις ελάχιστές σου διασκεδάσεις... Χωρίς να αντιλαμβάνονται και πολύ καλά τι κάναμε εκεί τόσοι ξένοι άνθρωποι, μας είπαν πολύ αυθόρμητα ότι τα απογεύματα, εκτός από το διάβασμα των μαθημάτων τους, τους αρέσει να κάνουν βόλτες με τα ποδήλατά τους και να παίζουν μπάλα στο δρόμο. Σ' αυτή την ξεχασμένη γωνιά του νησιού μας στις αλάνες ακόμα αντηχούν παιδικές φωνές.
Το νηπιαγωγείο ήταν ίσως η πιο όμορφη εμπειρία μας από τα δύο σχολεία. Πέντε παιδάκια, το μικρότερο τριών χρόνων, που μες στην αθωότητά τους δεν αντιλαμβάνονταν καθόλου τι γινόταν στον κόσμο των μεγάλων, και που απορημένα παρακολουθούσαν την φασαριόζικη έφοδό μας στην όλο χρώματα τάξη τους. Με χαμηλωμένο το βλέμμα και σκυφτό το κεφάλι, δυσκολευτήκαμε να τα πείσουμε να μας πουν ένα τραγούδι. Στο τέλος μας τραγούδησαν όλο νάζι τον Κύριο Λεμόνι, και αποχωρήσαμε να τα αφήσουμε να συνεχίσουν το παιχνίδι τους.

Θα πάρω μιαν ανηφοριά...

Πριν φύγουμε από το Δημοτικό Σχολείο για να επισκεφθούμε το Γυμνάσιο στο διπλανό κτήριο, μαζεύτηκαν δάσκαλοι και μαθητές στα προπύλαια του σχολείου για φωτογράφηση με τους βουλευτές και την υπόλοιπη αντιπροσωπεία. Προσέφεραν σε όλους μας από λίγα κυκλάμινα, τα οποία λίγο αργότερα οι βουλευτές μας απόθεσαν στους τάφους των αγωνιστών Πετράκη Γιάλλουρου και Παναγιώτη Κασπή. Για αποχαιρετιστήριο δώρο, τους ζητήσαμε να μας τραγουδήσουν όλοι μαζί ένα ακόμη τραγούδι. Δίστασαν, μια δασκάλα έριξε την ιδέα - αυτό το τραγούδι εξάλλου το γνώριζαν όλα καλά, μια άλλη δασκάλα ήταν λίγο διστακτική, στο τέλος όμως ξεκίνησαν με φωνές σπαστές: "Θα πάρω μιαν ανηφοριά, θα πάρω μονοπάτια...".

"Θα φύγουμε, εδώ δεν υπάρχουν ευκαιρίες"

Στο Γυμνάσιο Ριζοκαρπάσου το κλίμα ήταν εντελώς διαφορετικό, και σε τίποτα δε θύμιζε την αθωότητα του Δημοτικού Σχολείου. Ένα σχολείο ταραγμένο, σχεδόν διχασμένο, καθηγητές προβληματισμένοι, μαθητές εκτός εαυτού... Το αποτέλεσμα της εκμετάλλευσης που έτυχαν κάποιες μεμονωμένες αντιδράσεις εναντίον του θεατρικού Το Ποτάμι από κάποιους στις ελεύθερες περιοχές για ίδιον πολιτικό όφελος. Η συνομιλία μεταξύ της αντιπροσωπείας, των καθηγητών και των αντιπροσώπων των μαθητών έγινε χωρίς την παρουσία δημοσιογράφων. Ευκαιρία να οσφρανθούμε καλύτερα το κλίμα και να συνομιλήσουμε μα τα παιδιά, τους αληθινούς πρωταγωνιστές του θεάτρου αυτού του παραλόγου. Λίγο πριν, η διευθύντρια μάς είχε παρακαλέσει να μην μπούμε στις αίθουσες για να συνομιλήσουμε με τους μαθητές, αλλά να προτιμήσουμε τον προαύλιο χώρο του σχολείου, για να μην τους δημιουργήσουμε περαιτέρω προβλήματα με τις κατοχικές δυνάμεις...

"Τα απογεύματα διαβάζουμε μόνο, δεν κάνουμε κάτι άλλο. Ούτε υπάρχουν καφετέριες και άλλοι χώροι για νέους στο χωριό μας. Αλλά και να υπήρχαν, δεν θα μπορούσαμε να πάμε", εξομολογούνται κάποια κορίτσια της δευτέρας Λυκείου. "Ό,τι κάνουμε, όπου κι αν πάμε, έχουμε κι έναν αστυνομικό δίπλα μας. Έτσι η ζωή μας είναι σπίτι - σχολείο - σχολείο - σπίτι."

Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας μας, ο χότζας από το γειτονικό τζαμί άρχισε να ψέλνει. Για μένα αυτή η ηχητική παρέμβαση ήταν κάτι ικανό να μου τραβήξει την προσοχή, τα παιδιά ούτε που το πρόσεξαν.
Έρχονται σπάνια στις ελεύθερες περιοχές, μας εξομολογήθηκαν, αλλά κάθε φορά που έρχονται και τους ρωτάνε από πού κατάγονται, ντρέπονται να πουν "από τα κατεχόμενα". "Η αμέσως επόμενη ερώτηση που ακολουθεί είναι αν είμαστε Τούρκοι, αν μιλάμε ελληνικά... Έτσι πολλές φορές ντρεπόμαστε να τους πούμε ότι είμαστε εγκλωβισμένοι...".

Θα φύγουμε

Στο γυμνάσιο φοιτούν συνολικά 23 παιδιά, δέκα από αυτά τελειόφοιτοι του λυκείου. Κάνουν μάθημα στην αίθουσα μουσικής, και όλοι σκοπεύουν να δώσουν εξετάσεις για εισαγωγή τους στο πανεπιστήμιο. Κάποιος θέλει να γίνει μαθηματικός, άλλοι νοσηλευτές, μάγειρες, αισθητικοί, ένα κορίτσι επέλεξε φιλολογικά μαθήματα... "Ευτυχώς τα απογεύματα κάνουμε φροντιστήρια με τους καθηγητές μας στο σχολείο και μας βοηθούν. Αν διαβάζεις όμως τακτικά κανένα μάθημα δεν είναι δύσκολο", μας λένε. Εύκολο να προσηλωθείς σε ένα στόχο όταν δεν έχεις τις πολυτέλειες που έχουν τα παιδιά στις ελεύθερες περιοχές... Τα απογεύματα δεν κάνουν κάτι το ιδιαίτερο, αλλά κινούνται ελεύθερα, χωρίς φόβο, μας είπαν. "Αν έχεις το νου σου, τότε δεν χρειάζεσαι κανένα να σε προσέχει. Αλλά τα βράδια δεν βγαίνουμε, ούτως ή άλλως, έξω για να κινδυνεύσουμε. Πού να πάμε εξάλλου;"
Τα ρώτησα αν μετά που θα τελειώσουν τις σπουδές τους στα πανεπιστήμια των ελεύθερων περιοχών σκοπεύουν να επιστρέψουν πίσω στο χωριό τους. Η απάντηση ήταν κατηγορηματική: "Εδώ δεν υπάρχουν ούτε μαγαζιά ούτε διασκέδαση ούτε επαγγελματικές ευκαιρίες, τίποτα. Να έρθουμε πίσω να κάνουμε τι; Θα ερχόμαστε μόνο να επισκεπτόμαστε τους γονείς μας, αλλά όχι να εγκατασταθούμε μόνιμα...".

Της Σοφίας Θεοδοσίου
ΠΟΛΙΤΗΣ - 15/02/2009, Σελίδα: 48

 


English


Ελληνικοί Ραδιοσταθμοί
 

 


Οι εφημερίδες έγραψαν για το Ριζοκάρπασον


Σχολιάζουμε, Κρίνουμε, Επικρίνουμε



Ευρωπαϊκή Ένωση


Κυπριακή Δημοκρατία


Ανακοινώσεις


Έφηβος Βουλευτής



Πρώτο Κουδούνι


Γιάννης Μανιταράς



Κινηματογράφος Λουϊζιάνα

Για χρήση οποιουδήποτε περιεχόμενου επικοινωνήστε μαζί μας. © 2010 Copyright Εκδόσεις "ρο"
Επικοινωνία - Email
Επισκέψεις από: 11/10/1999