Αξιούμε!!!

Κάνε δική σου τη σελίδα μας.

Κύρια Σελίδα.

Εμείς...
Χάρτης
Ομιλίες
Έγραψαν...

Τα Σχολεία μας

Εκπαίδευση
Ενημέρωση
Δημοτικό & Νηπιαγωγείο
Γυμνάσιο
Τα παιδιά μας γράφουν

Δημογραφικά Στοιχεία
Κάτοικοι, Κοινοτικό Συμβούλιο, Σχολική Εφορεία

Μαθητές
Ιστορία
Ασχολίες Κατοίκων

Καταστροφή Πολιτιστικής μας κληρονομιάς

Οι "Δικοί" μας Άγιοι
Χερσόνησος Αγίων

Απόστολος Ανδρέας (1)
Απόστολος Ανδρέας (2)

Άγιος Φίλωνας (1)
Άγιος Φίλων (2)
Άγιος Συνέσιος (1)
Αγ. Συνέσιος (2)
Αγία Φωτεινή
Μονή και Θαύματα του Απ. Ανδρέα
H Eπισκοπή Καρπασίας

Εγκλωβισμένοι
Το δράμα των εγκλωβισμένων
Οι εγκλωβισμένοι μας
Δολοφονίες, Ξυλοδαρμοί, Κλοπές
ΚΑΡΠΑΣΙΑ: Οι τελευταίοι των Ευρωπαίων εγκλωβισμένων
Μηνύματα Εγκλωβισμένων
Στο ευρωπαϊκό δικαστήριο οδήγησαν οι Ριζοκαρπασίτες τους Τούρκους

Τα δικά μας
Ριζοκαρπασίτικες Συνταγές
Συντυχάννετε (ομιλείτε) ριζοκαρπασίτικα;
Το χωρκόν μου
Ο καιρός στο Ριζοκάρπασον

Το Ριζοκάρπασον στη μνήμη μας
Σωματεία

Ιστορία
Γεωγραφία
Τοπωνυμία
Παραλίες
Μνήμες

Πρόσωπα
Οι Ριζοκαρπασίτες γράφουν
Χερσόνησος Ηρώων
Αγνοούμενοι
Γιάννης Μανιταράς

Το Μαρίν
Νάσα Παταπίου
Πάρις Αθανασιάδης
Γιάννης/Μαρία


Φωτογραφίες
Φωτογραφίες του χθες  (1)
Νέες ανέκδοτες μαθητικές φωτογραφίες  (2)
Νέες Ανέκδοτες φωτογραφίες  (3)
Ανέκδοτες φωτογραφίες  (4)
Νέες Φωτογραφίες  (5)
Νέες μαθητικές φωτογραφίες  (6)
Φωτογραφίες σήμερα (7)
Φωτογραφίες σήμερα (8)

Μαθητικές (9)

Εφημερίδα Ριζοκαρπάσου
Τεύχος 1
Τεύχος 2
Τεύχος 3

Τεύχος 4
Τεύχος 5

Τεύχος 6
Τεύχος 7
Τεύχος 8

Τεύχος 9


Άλλες ενδιαφέρουσες σελίδες
Τα κατεχόμενα μνημεία μας

Υπουργείο Παιδείας
Κώμα Γιαλού
Νέτα
Επισκοπή Καρπασίας
Lobby for Cyprus
Cypriot Federation

Nepomak
Rizokarpasso fc
Κατωκοπιά



Τηλεφωνικοί κατάλογοι:

ΑΤΗΚ (Κύπρου)

Ο.Τ.Ε (Ελλάδας)

Αρχείο


Άννα Γιάλλουρου
Γιάννης Σταυρινός Οικονομίδης
Γιαννιός Χρονίας (Χωρκανός)
Ζαχαρίας Χάρος
Ιωάννης Νέστωρος
Κυριάκος Σαμάρας
Κώστας Κωνσταντάς
Νάσα Παταπίου
Παναγής Πίτρακκος (Μάος)

Στέλιος Παπαχριστοδούλου
Χριστόδουλος Πτωχόπουλλος
Χρίστος Ταουσιάνης
L. C. Louvieris


*****************************************************************************

Άννα Γιάλλουρου

 

Ταξίδι

Αφετηρία την αυγή,
Πλατεία «ΕΛΕΟΥΣΑΣ του όρους Σινά»,
το πέτρινο λιομίλι μετέωρο στην αυγινή θολούρα.

Έπειτα περπατητή το μονοπάτι των γονατιστών,
της Ελεούσας πεύκων, τρυπώντας στρώματα πευκοβελόνων.

Ξεδίψασα στα σέλινα νερά της «Σπηλαστής».
Κατόπιν στην οδό της Αγίας Αθανασίας, σχοίνα, θρουμπιά κι αθάνατα.
Πορεία κατηφορική του Αγίου Φίλωνα και η οσμή του φρέσκου καπνού
να με διαπερνά καθέτως.
Βιάστηκα να προσπεράσω τους λαξευτούς τάφους.
Από παιδί με φόβιζαν οι ψίθυροι νεκρών ψυχών
που γυροφέρνουν.
Αφέντρικα. Γαλήνη μέσα στον τρίκλιτο ναό της.
Την διακόπτουν μονάχα φτερουγίσματα άγριων
περιστεριών που ορμούν μέσα από ατάκτως διατεταγμένες πέτρες.
Ακούμπησα, ξαπόστασα στην πέτρινη γούρνα του βοσκού,
στον πρόβολο της εκκλησίας του Άη Φίλωνα,
κάτω από τον ίσκιο της ελιάς,
και ξανά ανάμεσα σ’ αόρατα, αγριελιές και πεύκα.
Με συνεπαίρνουν οι θαλασσινές φωνές.
Οι χρώσεις του απόλυτου γαλάζιου.
Η θέα των απέναντι βουνών. Του μικρού και του μεγάλου Ταύρου. 

Όργωσα την θάλασσα λοιπόν με
βάρκα βαπτισμένη στ’ όνομά σου.
Άραξα σ’ ήσυχο και απόμερο λιμάνι.
Ανάμεσα στ’ ακρωτήρι του Αγιού και τα νησάκια
Κλήδες. Το ‘λεγαν Περιστέρι.

Σ’ αντάμωσα καθώς επαίρνετο το φως του ήλιου,
μπρος το Μεγάλο Κάστρο, μπροστά στο ναό της Αφροδίτης.
Ανάμεσα σ’ ουρανό και θάλασσα.
Εκεί που τέμνονται οι γραμμές των οριζόντων.

Προθάλαμος, θυσιαστήριο. «Καλώς ήλθατε» από χορούς
των Φραγκολίνων, αγκαλιές από «Δάκρυα της Παναγίας»,
μυρσίνια και άγριες ορχιδέες. Μεθυστικές οσμές
χαμομηλιού και μέντας. Εδώ πια οι στιγμές διαστέλλονται
μέσα στον άπειρο χρόνο.
Οι πέντε αισθήσεις πάλλονται μαζί και χώρια.
Τέλος το τέρμα. Ξύπνησα σε δρόμους καθημερινούς, οικείους.
Οδός Μεγάλου Κωνσταντίνου
και Αγίας Ελένης….

Αρχή
______________________________________________________________________

Γιάννης Σταυρινός Οικονομίδης

Γεννήθηκε στο Ριζοκάρπασο το 1894. Τελείωσε το Παγκύπριο γυμνάσιο το 1913 και στη συνέχεια (1914-1917) σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της Αθήνας. Εξάσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου στην Αμμόχωστο από το 1919 μέχρι το 1972, με εξαίρεση το διάστημα 1936-1938, κατά το οποίο του είχαν στερήσει οι Άγγλοι την άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 προτίμησε να μείνει στο κατεχόμενο Ριζοκάρπασο, εκδηλώνοντας έμπρακτα τη μεγάλη αγάπη του στον τόπο που γεννήθηκε. Τον Οκτώβρη του 1985, όμως, λόγω υγείας τον ανάγκασαν να έρθει στις ελεύθερες περιοχές, Λευκωσία.

Πρωτοεμφανίστηκε στη λογοτεχνία το 1915 με τη συλλογή διηγημάτων Τα πρώτα διηγήματα, ακολούθησαν τρεις ποιητικές συλλογές (1920, 1923, 1930), δύο συλλογές διηγημάτων (1937 και1983), ένα μυθιστόρημα (1984), ένα θεατρικό (1984) και δύο νουβέλες (1985). Εξέδωσε, επίσης, ένα βιβλίο με διηγήματα του Γκυ ντε Πωμασάν, σε δική του μετάφραση (1918) και μια μελέτη για την ιστορία της Μονής του Αποστόλου Ανδρέα. Κατά το διάστημα 1.7.1921 - 1.5.1922 εξέδιδε το μηνιαίο λογοτεχνικό περιοδικό Νέα Εποχή. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον από τη λογοτεχνική του παραγωγή παρουσιάζει η πεζογραφική του δουλειά που ανήκει χρονολογικά στην "ηρωική εποχή της κυπριακής λογοτεχνίας και η οποία τον κατατάσσει ανάμεσα στους πρωτοπόρους της κυπριακής πεζογραφίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα περισσότερα λογοτεχνικά έργα που εκδόθηκαν από το 1983 και ύστερα, έχουν γραφτεί στην εποχή του μεσοπολέμου και εκδόθηκαν χωρίς τροποποιήσεις. Το μυθιστόρημα Ο γιατρός Λάσος γράφτηκε κατά την περίοδο 1974-1981, μετά τον εγκλωβισμό του συγγραφέα στο κατεχόμενο χωριό του το Ριζοκάρπασο.

Κομμάτια της Ψυχής μου

Γιάννη Σταυρινού Οικονομίδη

Κύπρος 1920

 

Η ΓΥΝΑΙΚΑ

 

Γυναίκα, εσύ την ταραχή

σκορπάς μες στη ψυχή μου

κι η ομορφιά σου

κρούνο της θλίψης έστησε

απάνω από τη ζωή μου.

Μοντάρι ο πόθος μου, μουγγά

βρυχιέται και απλώνει

για τη σάρκα σου·

όμως οι αλυσίδες

του Πνεύματος τον συγκρατούν

τον σφίγγουν και μουλλώνει.

Γυναίκα η θλίψη που αναβρά

και τη ζωή μουσκεύει

και τη ψυχή λαγγεύει

για την ομορφιά σου

είν’ εντός μου

και του κόσμου

η ωραιόπαθη ψυχή

μάταια τ’ Ωραίο γυρεύει.

Δε βγήκε από τα σπλάχνα σου

Γυναίκα η Αφροδίτη

τ’ ανθρώπου η ιδέα την έπλασε

κι απ΄ τη ψυχή του εχύθη.

Έτσι η ψυχή μου Νάρκισσος

εσένα «Ηχώ»  αντικρύζει

και αυτοερωτευόμενη

τη «Λίμνη» τριγυρίζει.

 

Αρχή
______________________________________________________________________

Γιάννης (Γιαννιός) Χρονίας-Χωρκανός
Μετανάστης στη Νότια Αφρική

Ριζοκάρπασον

1.       Όπως τζαι γιω τζ’ άλλοι πολλοί ποιήματα εγράψαν
για τα ωραία μέρη μας που οι Τούρτζοι  τα ρημάξαν.
 

2.       Για το δκιαμάντιν των χωρκών θα σας πώ, εσάς να αττυμίσω,
πως θάρτει μια μέρα του Θεού που εν να πάμεν πίσω.
 

3.       Αν θέλετε να δείτε τζαι σεις τα ρημαγμένα,
ελάτε να ταξιδεύψουμεν τζει κατ’ στα κρατημένα.
 

4.       Τζει πάσ’ το Κρωτήριν αν σταθείς ή στο Κακοσκάλιν,
θα δεις φίλε μου τζαι σου του Καρπασιού το χάλιν.
 

5.       Αν πας πο το Σαρατιηνόβουνο τζαι βκεις εις Γαλούνιν,
θα περάσεις τον Πασιήαμμον που αγαπούσαν ούλοι.
 

6.       Επάαιννα το Κοτσιηνονερόν, τον σιύλλον να ποτίσω
τζαι στου Πιττάκα τες πλαγιές, να πάω να τζιυνιήσω.
 

7.       Ως του Μακρού επάαιννα τζ’ έστηννα για τες τζίηχλες
τζ’ επιαννα φίλοι μο πολλές… καμιάν βολάν τζαι σιίλιες.
 

8.       Οι τόποι μας οι όμορφοι, εν πια κληρονομιά τους,
μα άτζεπα , ως που εν να λαλούν, πως τούτα εν δικά τους;
 

9.       Αφού στο Καρπάσιν φίλε μου, εν ούλλα αμελημένα,
τα δέντρα πο την λύπην τους εν τζαι τζείνα μαραμμένα.
 

10.   Ούτε ελιάν, με τερατσιάν, στον τόπον εν εφήκαν,
ετιτσιρώσαν το χωρκόν πο τότες που εμπήκαν.
 

11.   Ως τζ’ οι αβρακιές, αόρατα δεν έχουν πιον πάνω,
τζαι τζιήχλα πια εν πλάσκεται τζει πάνω στον Αλάνον.
 

12.   Τους ιερούς μας τους ναούς τζαι εκκλησιές κρατούσειν,
τζ’ οι χωρκανοί μας εν μπορούν να παν΄ να λουτουρκούσειν.
 

13.   Πο το Φτελλίχος έπιασα τζαι πήα στα Πηδαούλια
τζαι για την καταστροφήν στα εξωκκλήσια ούλλα.
 

14.   Οι Τούρτζοι τα ξωκλήσια μας, εκάμασιν τα μάντρες
Τζαι βάλλουν μέσα τα χτηνά τζαι γεμώσαν σαλαμάντρες.
 

15.   Τον Άην Φίλων τζ΄ Αν Τρικάν, ακόμα τους κρατούσειν
τζ’ οι Καρπασίτες εν μπορούν τους τόπους τους να δούσειν.
 

16.   Τα θρυλικά μας τα βουνά, μας τα καταπατήσαν,
του Κάσπη τζαι του Γιάλλουρου τ’ αγάλματα τσακκίσαν.
 

17.   Τζαι τους προγόνους φίλοι μου, εις το νεκροταφείον,
οι βάρβαροι τζαι άπιστοι, εν αφήσαν σημείον.
 

18.   Τζει πάνω στο Κάστον του Αγιού, εσπάσαν τα αρχαία,
εκάμαν στράταν τζαι περνούν τζ’ υψώσανε σημαία.
 

19.   Μα το Καρπάσιν έβκαλεν νάμιν τζαι πατριώτες
τζαι δεν φοούνται τα δεσμά ούτε τους στρατιώτες.
 

20.   Εμείνασειν τζαι κάτσασιν τζει κάτω μανησιοί τους
τζαι στον Θεό, εδώσασιν την πίστην τζαι ψυσιήν τους.
 

21.   Εν νάρτει μια μέρα που ο Θεός θα τους τσαλαπατήσει
τζι’ ο Καρπασίτης έσσω του λεύτερος εννά ξαναγυρίσει.
 

22.   Μα τώρα που το σκέφτουμε εν δύσκολον να πάμε,
γιατί οι Τούρζοι άρκεψαν τα σπίτια να χαλάνε.
 

23.   Στο μοναστήριν τ΄ Αν Τρικά θα κάμουν ξενοδοχείον
τζαι ούτε εγκρήθηκεν πο το δικόν μας υπουργείον.
 

24.   Στου Σάββα του Μυρτιαδουκιού, αρκέψαν τζαι χτίζουν
τζαι τους χωρκανούς μας τα Τουρτζιά έν τους σαϊτίζουν.
 

25.   Ήμουν τζαι’ γιω μες τους οχτώ που βκάλαν πο το σκολείον
τζαι τότε γιω ποφάσισα, για το εξωτερικόν να φύω.
 

26.   Πολλές βολές εγιώ’ πιασα ψουμίν τζ’ ελιάν να φάω,
μα τώρα θέλω άδειαν στον Αν Τρικάν να πάω.
 

27.   Είμαι πο το Ριζοκάρπασον τζαι Καψαλοβουνιώτης
τζ’ έφυα πο το χωρκόν, από μικρής μου νιότης.
 

28.   Τζιαιρός επέρασεν πολλής, να πάω στο χωρκόν μου,
μα όμως εν εξέχασα τον τόπον το παππογεννητικόν μου.
 

29.   Αν είναι αλήθκια που λαλούν τζ’ εν να λεφτερωθούμεν,
θα πάμε ούλλοι έσσω μας , τα σπίκια μας να βρούμεν.
 

30.   Στον Αν Τρικάν ν’ ανάψουμεν τζιερίν να λυτρωθούμεν
τζαι ούλλοι πο το εξωτερικόν, να επαναπατριστούμεν.

 

Τσιαττιστά (καθαρά καρπασίτικα)

Τούντα τραούκια που λαλείτε, εγιώ τα ξέρω πόξω
τζαι νάβρω ζέβλες τζαι ζυόν, εσάς τους κυό να ζέξω.

Εσέναν φίλε εν σου περνά εμένα να με ζέξεις,
μα να σου φέρω το γαρίν για να μου το κουρέψεις.

Ττυμάσε που σε έζεξα μ’ έναν γαρίν αντάμα,
αλλά σε βαρυφόρτωσα τζ’ έσπασεν το σάμα.

Μα μόλις σε ξησάμωσα άρκεψες το σιηννίκκιν,
έτρεσιες σαν ετρέχαμεν, που παίζαμεν τσιαλήκκιν.

Τζιει κατ΄στες Καμάρες της Συκάς επήασιν τζαι τρέξαν,
τζαι τούτον είναι ψέματα πούπασιν πως με ζέξαν.

Εγιώ ρώτησα τον Χωρκανόν, τζει κάτω που θερίζει
τζαι μούπεν πως σε είεν, ζεμένον να λωνίζεις.

Στο Καρπάσιν αν θα πάς, Μάην πρέπει να φτάσεις,
πούσιει τσιαΐριν πόλυκον να φας για να χωρτάσεις.

Εγιω τσιαΐριν εν τρώω, γιατ’ είμαι σαρκοφάγον ζώον
τζ΄αρκεύκω σου δακκαμμακιές τζ’ ως την κκελλέν σε τρώω.

Είπα να μεν πω τίποτες, να δω ως που το πάεις,
μα εσού χρειάζεσαι τζιημόν να μεν μπορείς να φάεις.

Εσού, μεν μ’ αντιστέκεσαι, το στόμαν να βουλλώσεις
τζαι σκόπα νάβρεις μιαν σιοινιάν, πάνω να καρυώσεις.

Τα πόπκια σου εν σκάλεφρος τζαι η κκελλέ σου ρόιν,
αν ταν να βκεις στην τραουκιάν, γινίσκεσαι χαχόϊν.

Αν ταν να βκω στην τραουκιάν, γινίσκουμαι λιοντάριν
σαν εσένα τζ’ άλλους τρεις , σας κάμνω γιω κολάιν.

Τα τραούκια τούτα που λαλείς έκουσα τα τζαι πέρτσυ,
έλα τζαι σούξ τζ’ οι φίλοι σου να δούμεν ποιος θ’ αντέξει.

Αρχή

________________________________________________________________________________________


Ζαχαρίας Χάρος

Η ποιητική συλλογή "Ποιήματα βγαλμένα από τη ζωή" του ξενιτεμένου συγχωριανού μας Ζαχαρία Χάρου. Μέσα απ' όλα του τα ποιήματα είναι φανερή η νοσταλγία και η αγάπη για το τόπο του και ειδικά για το χωριό του το Ριζοκάρπασον.  Γράφει για την Κύπρο, το Ριζοκάρπασον και τους ριζοκαρπασίτες, τις εκκλησίες και τους αγίους, για τη ζωή, τη ξενιτιά, την αγάπη και ακόμα τον έρωτα.





       
Π
ρώτη έκδοση                                 Δεύτερη έκδοση (2005)

Αρχή
_________________________________________________________________________________

Χριστόδουλος Πτωχόπουλλος (Λαϊκός ποιητής)

Από το Ριζοκάρπασον εβάλασιν ιδέαν
δια να κτίσουν εκκλησιάν του Αποστόλ' Ανδρέα.
Να κτίσουν μιαν εκκλησιάν τ' Αγίου στ' όνομάν του.
που πάνω πουν' ο σπήλαιος πον το αγίασμάν του.
Δυο ανθρώποι εμπιστοί, που μέσα στο Καρπάσι
φέρνουν έναν πρωτόμαστρον να την ισχεδιάσει.
Που 'ταν η τέχνη του πολλή κι η ιδέα του μεγάλη
αλλ' όμως δεν ημπόρησεν το σχέδιον να βγάλει.
Το μέρος λέγει εν στενόν και δεν θα κατορθώσω
το σχέδιο της εκκλησιάς για να το τελειώσω.
Όταν η χάρις του Αγιού για να θαυματουργήσει
ευρέθηκεν ένας τυφλός που 'λθεν να προσκυνήσει.
Λέγουσιν πως τους άκουσεν την ώραν που μιλούσαν
πως θα γινεί το σχέδιον κι εκεί εσυζητούσαν.
"Συγγνώμην" λέγει ο τυφλός "πέτε μου το κι εμένα
τα σχέδια που κάμνετε αν εν κανονισμένα.
Μην σας φανεί παράξενον πως ερωτώ, παιδιά μου,
γιατί 'μουν μάστρος κι έκτιζα κι εγώ στα πρωτινά μου".
Σαν του 'πασιν το σχέδιον ευθύς το σχεδιάζει
και τότες ο πρωτόμαστρος βλέπει τον και θαυμάζει.
Τότες η χάρις του Αγιού και τον τυφλόν φωτίζει
του 'δωκεν φως στα μάδκια του για να μπορεί να κτίζει (...)
Πολλοί ικτίζαν δωρεάν και άλλοι επουρκούσαν
άλλοι ψωμίν κι άλλοι νερόν επαίρναν κι εβοηθούσαν.
Όλον το Ριζοκάρπασον εν γένει βοηθήσαν
και την μεγάλην εκκλησιάν 'πο μέρος τους εκτίσαν....

Αρχή
______________________________________________________

Χρίστος Ν. Ταουσιάνης

Καθηγητής Φιλόλογος, υπηρέτησε στο Γυμνάσιο Ριζοκαρπάσου μέχρι το 1974. Κατά την τούρκικη εισβολή συνελήφθηκε αιχμάλωτος και μετά την απελευθέρωσή του βρέθηκε στις ελεύθερες περιοχές. Τόση ήταν η αγάπη του όμως για το χωριό του που με την υπογραφή της συμφωνίας της 3ης Βιέννης του Αύγουστο του 1975, επέστρεψε στο Ριζοκάρπασο για να βοηθήσει στην επαναλειτουργία του γυμνασίου Ριζοκαρπάσου. Παρέμεινε εκεί μέχρι τα μέσα Απριλίου του 1982 όπου οι τούρκοι περιφρονώντας τις συμφωνίες που οι ίδιοι υπόγραψαν κλείνουν το γυμνάσιο και τον αναγκάζουν για δεύτερη φορά να εγκαταλείψει το σπίτι του. Με την έλευσή του στις ελεύθερες περιοχές συνέχισε να εργάζεται σαν καθηγητής σε διάφορα σχολεία της Κύπρου.

Πλούσιο το συγγραφικό του έργο, που αφορά σχεδόν εξ' ολοκλήρου την ιστορία και τις παραδόσεις του Ριζοκαρπάσου. Το πρώτο του βιβλίο που αφορούσε τα ήθη και τα έθιμα του Ριζοκαρπάσου εκδόθηκε το 1972. Το 1983 και ενώ υπηρετούσε στο Παγκύπριο Λύκειο Λάρνακας εκδίδει το βιβλίο: Αι εκκλησίαι του Ριζοκαρπάσου. Μέσα στο βιβλίο αυτό υπάρχει περιγραφή για περισσότερες από 50 εκκλησιές και ξωκλήσια του Ριζοκαρπάσου  εμπλουτισμένες με 134 εικόνες. Το 1987 εκδίδεται το βιβλίο: Δημοτικά τραγούδια της Κύπρου Β΄ Δημοτικά τραγούδια του Ριζοκαρπάσου. Περιέχει τραγούδια όπως του τα υπαγόρευσαν ηλικιωμένη Ριζοκαρπασίτες σε διάφορες παραλλαγές. Στο τέλος κάθε τραγουδιού παραθέτει και το όνομα, η ηλικία και η μόρφωση αυτού που του το υπαγόρευσε. Το 1988 ένα άλλο αξιόλογο Λεύκωμα του ίδίου εκδίδεται. Είναι: Το Ριζοκάρπασο στον Φακό. Περιλαμβάνει περίπου 400 φωτογραφίες που έχουν σχέση με τοπία ήθη, έθιμα, παιδεία και γενικά ότι έχει σχέση με το Ριζοκάπασο.

Αρχή
______________________________________________________________________

Κυριάκος Σαμάρας

Μνήμη Ριζοκαρπάσου

Σ΄ ακολούθησα γκλυκειά θύμηση
στους βράχους και στις αμμουδιές
τις αγιασμένες τ΄ Άη Φίλωνα.
Εκεί που βρίσκαμε τις ψηφίδες
με τα χίλια χρώματα να λάμπουν στις ψυχές μας.
Εκεί! Μ΄ ένα ήλιο πελώριο
να κοιτάζει κατάματα τις αρχαίες πέτρες...
Σ΄ ακολούθησα γλυκειά θύμηση
στην Αφέντρικα...
Ντυμένη με το όνομα του Μύθου
ν΄ αναβλύζεις μέσα από του αιώνες της σιωπής σου.

Δεν είναι αλήθεια πως
οι μνήμες μας πέθαναν!
Είναι πολύ πιο ζωντανές
από τα ψεύτικα χαμόγελα
των δυνατών της γης!
Τις ακούμε κάθε πρωί
που τα λευκά γαλάζια
πουλιά
 στο μικρό σου νησί
απέναντι στο κάστρο
 μας ξυπνούν...

Και είναι σαν ν΄ ανασταίνονται
οι ψυχές μας,
σαν να αγκαλιάζουν το σώμα σου
το Ριζοκάρπασο,
με το γιαλό και τους βράχους σου
τα κοχύλια και τα πρόσωπα
που εσύ ζωγράφισες
στη μνήμη μας!
                                       
Ιούνιος 1993

Καρπασία!...

Καρπασία,
όταν θα σ΄ ανταμώσω
θέλω το φως του σώματός σου
να πλημμυρίζει τον ουρανό
το μεσημέρι
που ο ήλιος εκστατικός
να σε κοιτάζει άρχοντας του κάλλους σου!...
Θέλω εκεί στον άγιο Φίλωνα
 να κοιτάξω τη θάλασσά σου
και ν΄αρχίσω να μετρώ
τους αιώνες που πέρασαν
χωρίς τα σώματά μας
ν΄ αγκαλιάζουν τους βράχους σου!...
Θέλω εκεί στη Αφέντρικα
να αφουγκραστώ τη μυστική ουσία
της ιστορίας σου
να αναδύεται
μέσα στα όνειρα των παιδιών σου,
που με τόση περισσή
στοργή ανάθρεψες
.
                                                                       17 Μαίου 2003

Ριζοκάρπασον κώμη τις εστί

Σ΄ ακολούθησα γλυκειά θύμηση
στα σύνορα του ονείρου.
ν΄ ανοίγεις τα βυζαντινά
μάτια
να αγκαλιάς του κόσμου
και να ταξιδεύεις
στο Λέμπος στην Αφέντρικα
στον Άη Φίλωνα
στην Ανάβρυση στη Γούππα
στη Ποταμιά
στο Λεκό με τ΄ αγάλματά
σου Γιάλλουρε και Κάσπη
στην εκκλησιά τ΄ Άη Συνέση...
Και έτσι κάθε πρωί
πριν ακόμα ξυπνήσω
σε θυμάμαι Πετράκη
να ζητάς να δεις
το Θεό
μέσα από την πέτρα
με τα χίλια χρώματα
Εκεί στα σπίτια
με το χωματένιο δάπεδο
και το πλιθθάρι
πλημμυρισμένο θυμάρι - μια
τέτοια συμπύκνωση παραδείσου -
έκλεινες τα μάτια
κι ανάσαινες την αγάπη
ενός απέραντου
γαλάζιου ουρανού.

Αρχή
______________________________________________________________________________

Κώστας Κωνσταντάς

Ο Ποιητής Αρνητής ο ποιητής που αρνείται τον ευδαιμονισμό, τον αμοραλισμό, τον συμβιβασμό και την αφομοίωση. Είναι ο Ποιητής που με τα ποιήματά του λέει όχι στην σήψη όλων των ανθρώπινων εξουσιών, στο χαμερπισμό, στο ξεπεσμό και τη φτήνια, στους κόλακες και τους υλιστές.
Ο Κώστας Κωνσταντάς γεννήθηκε στο Ριζοκάρπασο το 1952. Αφού αποφοίτησε το Γυμνάσιο Ριζοκαρπάσου πάει στην Αθήνα και σπουδάζει στη Φιλοσοφική σχολή του πανεπιστημίου των Αθηνών. Έζησε τα γεγονότα του Πολυτεχνείου στην Αθήνα το 1973 και το 1974 συνελήφθη αιχμάλωτος από τις τουρκικές δυνάμεις εισβολής. Από το 1978 εργάζεται σαν καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση, αρχικά σε σχολεία της Ελλάδας (9 Χρόνια) και από το 1987 σε σχολεία της Κύπρου.
Το 2004 κυκλοφόρησε την  πρώτη του Ποιητική συλλογή: "Η ΓΗ ΤΩΝ ΜΑΚΑΡΩΝ
"

Σκλάβοι

Ξεμακραίνω. Στοχαστικά.
Συνταξιδεύω με τον Κολόμβο.
Πλήθος οι δούλοι, Ξεχείλισαν τ' αμπάρια.
Συγκλονίζομαι.
Ο Σπάρτακος σαρκάζει: Λυπάσαι συ, ο δούλος στη ψυχή,
το δούλο στο κορμί;
Εμείς χαθήκαμε, λυτρώθη το κορμί, λεύτερη πετάει η ψυχή του.
Μα η ψυχή σαν είναι δούλα, δέσμια στην υποταγή, στην ένδοση
και στη συναλλαγή, δέσμια θα πλανιέται.
Δε γλυτώνεις σκλάβε.
Σε Λυπάμαι.
                                                  
(σελ. 12)(1988)

ΙΧΝΕΥΤΗΣ: Δεύτερη ποιητική συλλογή του Ποιητή Αρνητή.

Η ποιητική συλλογή φέρει τον τίτλο "Ιχνευτής" από το ομώνυμο ποίημα, που είναι αφιερωμένο σε όλους τους ταπεινόφρονες που αθόρυβα ανεβαίνουν τα ψηλά χωρίς τυμπανοκρουσίες, φανφαρονισμούς
και έπαρση, αλλά με σύνεση, φρόνηση και περίσκεψη και που η δόξα ή η επιτυχία δεν τους έχει ξιπάσει και δεν τους έχει απομακρύνει από το παρελθόν τους, τους φίλους τους, τις ιδέες και τις αρχές τους, σε αυτούς που παραμένουν προσηλωμένοι και ακολουθούν απαρέγκλιτα τα πιστεύω τους, μένοντας προσγειωμένοι και ταπεινοί.
Αφιερωμένο σε όλους όσους ποτίζουν ένα όνειρο με αντοχή και ελπίδα, που έχουν ένα άσβεστο φάρο για οδηγό, σε όλους τους εραστές μιας ευγενούς ιδέας και ενός ανιδιοτελούς, σκοπού σε όσους ο αλτρουισμός δεν είναι μόνο η καθημερινή τους έγνοια, αλλά γίνεται και η καθημερινή τους πράξη.
       

        Αφιερωμένο σε κάθε υπηρέτη του δικαίου,
        υπερασπιστή της αλήθειας,
        στρατιώτη του καλού,
        μαχητή του φωτός.  


Αφιερωμένο και στο μεγάλο δάσκαλο Σωκράτη και σε όσους ακολουθούν τα ίχνη της Αρετής του, τα βήματα της γνώσης του, την αγάπη του για τη σοφία, τη Φιλοσοφία του. Η αρετή είναι ο κύριος άξονας γύρω από τον οποίο κινούνται τα ποιήματα της συλλογής (είτε με προτροπή προς μίμηση είτε προς αποφυγή), γιατί αυτό είναι το μέσο με το οποίο θα μπορούσε κανείς να επιδιώξει και να φτάσει στην ευτυχία, κάτι που είναι σκοπός της ζωής κάθε ανθρώπου.
Αρετές, όπως είναι η Σόφια, η σωφροσύνη, η φιλία, η ανδρεία, η γενναιοδωρία, η μεγαλοψυχία, η πραότητα, η δικαιοσύνη κ.ά., βοηθούν τον άνθρωπο να οδηγηθεί από τη γνώση στις συνειδητές  πράξεις και από αυτές να φτάσει και να κατακτήσει την Αρετή. (Με συνεχή και επίμονο αγώνα, με αδιάκοπη άσκηση, την καθημερινή δοκιμασία και δράση).
Γιατί μόνο οι συνειδητές πράξεις είναι πράξεις Αρετής κατά τον Αριστοτέλη, και ευτυχισμένος είναι ο οποίος πράττει σύμφωνα με την Αρετή, ο όποιος της Αρετής τα ίχνη ακολουθεί, είναι της Αρετής
ΙΧΝΕΥΤΗΣ

Ιχνευτής (2002)

Στις άκριες των δακτύλων σου ακροπατώντας,
ακολουθείς τα στενά μονοπάτια,
της αρετής ιχνευτής.

Τα σκαλιά ανεβαίνεις ένα ένα δειλά
και στη λάμψη μπροστά
χαμηλώνεις το βλέμμα, βαδίζεις σκυφτός.

Της σιωπής το μανδύα ντυμένος κατάσαρκα,
κοπιαστικά ανηφορίζεις για το λόφο ψηλά.

Προς τα κάτω κοιτάς σταθερά
κι αγναντεύεις την κάθε ματιά,
την κάθε γωνιά το κάθε σοκάκι
που πατούσες,
πριν φτάσεις στο λόφο ψηλά.

*****************

Αυγερινός

Τρίτη Ποιητική συλλογή του Κώστα Κωνσταντά. Σταθερός στις αγνές και αυθεντικές απόψεις του, αυτή τη φορά υμνεί τον έρωτα. Τον έρωτα όπως θα έπρεπε να τον ζούμε όλοι μας.


Γράφει στην εισαγωγή του:

Το όνομα της ποιητικής συλλογής είναι παρμένο από το ομώνυμο ποίημα. Ο Αυγερινός, ένα από τα ωραιότερα αστέρια, χρησιμοποιείται συχνά για να δηλώσει συμβολικά την ομορφιά, το κάλλος: Λάμπει σαν Αυγερινός.

Ο Αυγερινός είναι το τελευταίο αστέρι της νύχτας, το αστέρι που βρίσκει η ροδοδάκτυλη αυγή. Την ώρα που ροδίζει η αυγή, ξεκινάει και η και η καινούρια μέρα' μια νέα μέρα αρχίζει, μια καινούρια αρχή! Κάθε νέα αρχή, κάθε νέο ξεκίνημα γεμίζει με ελπίδα και αισιοδοξία τη ζωή μας. Άλλωστε και η λέξη ρόδινος, μεταφορικά δηλώνει τον αισιόδοξο. Είναι λοιπόν το νέο ξεκίνημα, η νέα αρχή, η αφετηρία, η πρόκληση για νέους στόχους, για νέους.

Είναι ωραίο το συναίσθημα που νιώθει ο αθλητής όταν παίρνει θέση στην αφετηρία των αγωνισμάτων δρόμου. Εκεί αυτοσυγκεντρώνεται, παίρνει ανάσες και γεμάτος αυτοπεποίθηση ατενίζει το τέρμα, βλέπει στο βάθος το στόχο. Μαζεύει όλες του τις δυνάμεις για ένα νέο ξεκίνημα, για μια νέα επιτυχία, ατενίζοντας με πίστη και αισιοδοξία το μέλλον.

Έτσι και εδώ ένας νέος αγώνας αρχίζει. Κάθε νέος αγώνας είναι γεμάτος συγκινήσεις και απρόοπτα. Άλλωστε αυτή κι αν είναι η ομορφιά της ζωής: Το απρόβλεπτο και το απρόσμενο. Αυτά μας γεμίζουνε ζωντάνια και νεανικότητα, μας κρατάνε  ζωντανούς, γεμάτους αγωνιστικότητα, σφρίγος και ακμή, σε εφηβεία με πλήρη πνευματική διαύγεια, σε ένα διαρκή έρωτα με τη ζωή σε ένα ανέβασμα στον αστερισμό του έρωτα. Τα ποιήματα που περιλαμβάνονται στη συλλογή είναι ερωτικά' κυριαρχούν από ένα αγνό έρωτα. Υμνείται ο έρωτας, η μεγάλη αξία της ζωής, η ίδια η ζωή. Με ενοχλούν όλα τα πεζά στη ζωή: ότι δεν έχει χρώμα, ότι δεν έχει άρωμα και γεύση, ήχο και φως, ότι δεν έχει κίνηση, ρυθμό, αρμονία, όσοι δεν έχουν αισθήματα, δε νιώθουν τη χαρά, την ελπίδα, την αισιοδοξία' γενικά είναι ανέραστοι.

Διαβάζοντας τα ποιήματα αυτά, νιώθει κανείς μια ερωτική κατάνυξη, μια έντονη συναισθηματική φόρτιση, με το συγκινησιακό στοιχείο να κυριαρχεί βασισμένο στο αγνό και το αθώο, το ευγενές και το άδολο, ανυπότακτο το πηγαίο, το αυθεντικό το γνήσιο.

Όλα αυτά συνειρμικά παραπέμπουν στην εξιδανίκευση του έρωτα και της γυναίκας, όπως παρουσιάζεται στα θεατρικά έργα της κρητικής λογοτεχνίας ή στον έρωτα στην πιο αγνΙ1 και εξευγενισμένη μορφή του, ένα από τα κύρια θέματα της επτανησιακής λογοτεχνίας.

Και οι Κρήτες και οι Επτανήσιοι ποιητές ύμνησαν στην ποίηση τους τον έρωτα και τη γυναίκα. Άραγε ήταν οι τελευταίοι των Μοϊκανών, οι τελευταίοι ρομαντικοί;

Ίσως ακόμη υπάρχει κάπου η ελπίδα;

Ίσως μες στη στάχτη σιγοκαίει η φωτιά;

Ίσως σήμερα υπάρχουν ακόμη οι εραστές μια άλλης εποχής, οι νοσταλγοί του παρελθόντος;

Ίσως τελικά να μην είναι και τόσο αναχρονιστικό αν δηλ6)σεις ρομαντικός;

Πιο σίγουρο πάντως είναι πως αυτό το είδος είναι ένα είδος υπό εξαφάνιση, καθόλου... προστατευόμενο και μάλλον παρεξηγημένο!

Τα ποιήματα της συλλογής απευθύνονται σε όλους τους ερωτευμένους. Μπορούν να τα διαβάσουν όσοι ερωτεύτηκαν, όσοι ερωτεύονται, όσοι θα ερωτευτούν. Οι ανέραστοι καλούνται να μην τα διαβάσουν, γιατί η ανάγνωση των ποιημάτων αυτών ίσως... βλάψει σοβαρά την υγεία τους, ίσως... έχουν σοβαρές παρενέργειες, ίσως... υπάρξουν σοβαρές επιπτώσεις γι' αυτούς, ίσως... ερωτευτούν! Γιατί πρέπει να γνωρίζουν ότι: « Ού τό εραν νόσος, αλλά τό μή έραν' εί γάρ από του όραν τό εραν, τυφλοί οι μή έρωντες*». Έτσι μάλλον θα γιατρευτούν, θα θεραπευτούν, αφού "τυφλοί οι μή ερωντες». Ίσως ανοίξουν τα μάτια τους αν ερωτευτούν.

* Λογοπαίγνιο από τα Αρχαία Ελληνικά - Φιλόστρατος (20ς αι. μ.Χ.) Ελεύθερη απόδοση: Ο έρωτας δεν είναι αρρώστια' αντίθετα, αρρώστια είναι το να μην είναι κανείς ερωτευμένος γιατί αν ο έρωτας αρχίζει από τα μάτια, όσοι δεν είναι ερωτευμένοι είναι τυφλοί.

Άραγε πόσο φτωχότερη θα' ταν η ποίηση χωρίς τις μούσες, πόσο λεξηπένητες, πόσο φτωχότεροι σε αισθήματα και έμπνευση θα' ταν οι ποιητές χωρίς αυτές.

Αν η αγάπη που νιώθει ο ποιητής για τη μούσα του έσταζε σα δάκρυ, ένα τεράστιο τσουνάμι, θα' πνιγε τον κόσμο. Τότε θα γινόταν κατανοητό πόση αγάπη ξεχειλίζει από μέσα του.

Για τη μούσα που κάθε φορά χαρίζει την έμπνευσή της στον ποιητή, γι' αυτό και η επίκλησή της από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα και η ευγνωμοσύνη προς αυτήν.

ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ

Νοιάζομαι για τ' αυγουστιάτικα φεγγάρια, τις πανσέληνους,
τα καλοκαιρινά πρωινά, τα ηλιοβασιλέματα της Θηρασιάς.
Νοιάζομαι για του Μαγιού τα λούλουδα, τις ευωδίες,
της Άνοιξης τις αγκαλιές μα πιο πολύ
για του αυγερινού το ξύπνημα,
σα λάμπεις, τρελό μου σκίρτημα,
τα δυο σου μάτια να τα κοιτώ,
γαλάζια θάλασσα, του ήλιου φως.

ΚΑΛΥΨΩ

Ποιανού Οδυσσέα ν' ακολουθήσω τους δρόμους και τα μονοπάτια;
Ν' αναζητήσω νέες περιπέτειες και τις παλιές πατρίδες;

Και ποιας Καλυψώς θα μπορούσε να μ' αιχμαλωτίσει
η ερωτική σαγήνη, σ' ένα παραδεισένιο καταπράσινο νησί;

Εγώ δε βγήκα οδοιπόρος, ναυτικός, ταξιδευτής.
Κανένας Αίολος δε μου' φραξε το δρόμο στο γυροβόλι
της αναζήτησης.

Μα η μοίρα, που παιγνίδια κάθε λογής και στο νησί
της Κύπριας Αφροδίτης παίζει,
να που την Καλυψώ εδώ αιχμάλωτη αφήνει.

Κι όπως τη γοητεία της αιθέριας θεάς δε γνώρισες
περήφανε, αλαζόνα, υβριστή, τώρα τι λές;
Πιο δυνατός θα ήσουν απ' τον Οδυσσέα;

Ποιοι σύντροφοι και ποιοι θεοί
τη δύναμη θα δώσουν για ν' αποδράσεις
απ' της αιχμάλωτη ς θεάς την αιχμαλωσία;

 

ΕΡΩΤΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ - ΕΡΩΤΙΚΗ ΑΠΡΑΞΙΑ

Σιωπηλός μάρτυρας
μιας συγχωρδίας φάλτσων ερώτων
η καθημερινή σύμπραξη και απραξία
ανώμαλη σαδιστική πράξη - νευρική δοκιμασία
χειρίστης βασανιστική ς μορφής.
Αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυς
ποικίλων ανομολόγητων πόθων
και ημιτελών ερώτων.
Οργιώδης η αναπαραγωγική σκέψη.
Παρελθόν και μέλλον επί τάπητος.
Συνεχής η αναπαραγωγική άγονη πράξη.
Ο φροϋδισμός ανεβάζει απότομα τη θερμοκρασία'
η αδρεναλίνη στα ύψη.
Στις ανταύγειες του λιακωτού
διαχειμάζουν υποβόσκουσες φροϋδιστικές τάσεις
και χειμαζόμενες αναρριπίσεις.
Ανήσυχη ηρεμία. Σωπαίνω. Σωπαίνουμε.
Σιωπηλή αναμονή  Silentio.
Πολλοί οι ευέλπιδες.
Απέχω συνειδητά. Απομακρύνομαι.

 

ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΑ

Απροσδόκητα φάνηκες στην αυλή του ονείρου
κι απροσδόκητα χτύπησες του ονείρου
 την πόρτα, απροσδόκητα πέρασες τη μικρή τη σχισμάδα
κι απροσδόκητα άναψες της καρδιάς μου τη δάδα.

Απροσδόκητα άνοιξαν των ονείρων οι πόρτες
κι απροσδόκητα χόρεψαν ήλιοι πια και ελπίδες.

Απροσδόκητα ξύπνησα μες στης νύχτας την ώρα
κι απροσδόκητα έμεινα θιασώτης του ονείρου.

……………………………………………………………………………..

Λαβωμένο το όνειρο, ακολουθεί τη σκιά του απείρου.

 

ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ

Του Φοίβου Απόλλωνα
 σαν την ερωτική πρόταση
υβριστικά μιλώντας απέρριψες,
αιώνια απόρριψη και ερωτική απραξία
η καταδίκη σου.

Ευνόητους και ευνοϊκούς χρησμούς χρησμοδοτούσες.
Ξεκάθαρα τα μηνύματα' όμως αλίμονο
χωρίς ευήκοους αποδέκτες.

Υβριστικά όσοι αποκρίνονται
στον Απόλλωνα τους περιμένει
η τίσις - η απόρριψη.


                   

Για προμήθεια των βιβλίων
Κωνσταντάς Κώστας
Ανδρέα Μιαούλη 14
Μενεού 7000
Τηλ. Οικίας: 24425975
Κινητό: 99617356

Αρχή
_____________________________________________________________

Παναγής Πίτρακκος (Μάος) Λαϊκός ποιητής

Εν πο το Καρπάσιν το παππογεννικόν μου
 τζιαι Παναής τζιαι Πίτρακκος εν το επίθετόν μου.
Έχω τζι΄αλλον επίθετον που με λαλούσιν Μάον, αμ΄έχω πέντισην πολλήν,
κτιμούν με νούσιμοι-πελλοί όποιον χωρκόν τζι΄αν πάω
.

 



Ο Παναγής Πίτρακκος γεννήθηκε στο Ριζοκάρπασο στις 16 Ιανουαρίου του 1906. Πέθανε τον Ιανουάριο του 1987 σε ηλικία 81 ετών.Πατέρας του ήταν ο Δημήτρης Πίτρακκος και μητέρα του η η Κυριακού Κουτσουκούτα. Ήταν το πρώτο παιδί μιας πολυμελούς οικογένειας από 7 παιδιά...


Ήρτα με βάσην να στραφώ... Επίσκεψη στις ελεύθερες περιοχές. (Σελ. 23)

Ήρτα με βάσην να στραφώ τζιαι στο χωρκόν να πάω
τζι΄έφαν τον η πονηρκά τον Παναήν τον Μάον

Εγιώ΄ ρκουμουν χαρούμενος τραουδιστός τζι΄γέλον
τζιαι έβκαλα τ΄αμμάδκια μου έτσου χωρίς να θέλω.

Έβκαλα μιαν ταυτότηταν σπίτιν πως εν να πιάσω
τζιαι πο την πράσινην γραμμήν εν ημπορώ να περάσω,
τζι΄έκοψεν τζ΄η κοτζιάκαρι τζαει κάτω μανισιή της
μα τι να κάμω ο φτωχός, ιδέα εν δική της,
ας κάμει ότι έκαμε τζιαι ο Μελαναρκίτης.

Καρπάσιν, Ριζοκάρπασον  πού να σε ξαναδούμεν
όρομαν εν να σε θωρώ την νύχταν που τζοιμούμε.

Καρπάσιν, Ριζοκάρπασον όμορφον μυρωδάτον
 πότε να φύουν τα τουρτζιά νά' ρτουμεν τζιει κάτω.

Για προμήθεια του βιβλίου Τηλ. 25722411 ή 99645773 κύριον Χριστόδουλο Πίτρακκον.

Αρχή
_________________________________________________________________________________

Παπαχριστοδούλου Στέλιος

Νύκτωσε στο Καρπάσι

Νύκτωσε και στο Καρπάσι
το φεγγάρι είναι χλωμό,
η καρδιά μου πάει να σπάσει
απ' τον πολύ καημό.

Τα λολλούδια έχουν μαραθεί
αππό τον αναστεναγμόκαι
και στο Καρπάσι το νερό' χει πικραθεί,
στα χείλη αυτών που περιμένουν
τη νύκτα ναφέρει τον αυγερινό.

Νύκτωσε και στο Καρπάσι,
η καρδιά μου πάει να σπάσει
από το πολύ καημό
που άρχισε ένα πρωϊνό.

Αρχή
______________________________________________________________________________

Trachilos: The Boy Who Would Be King

By L. C. Louvieris*  

At the cape of Apostolos Andreas on the eastern end of the panhandle peninsula of Karpasia in Cyprus, there's an area with mostly juniper trees that's called Trachia. Legend has it, that it was named after Trachilos that ruled the peninsula, most probably sometime before Christ.

Still to this day the ruins of the city of Ourania are scattered around the area known today as Panayia Afentrika on the north coast ten kilometres west of the cape.

Trachilos is the Prince of the Karpathus Kingdom son of Philon & Phaedra, at the age of four he showed great signs of bravery killing a snake with his bare hands, proving his strength & destiny to become King.

Scheming Umeria the high priestess of the temple in Ourania, claims that her son Jason is the offspring of King Philon and she hatches a plan to convince Nestor the Raider to kill King Philon and Trachilos and install her son king.

The plot thickens when Arete a high priestesses is asked to seduce Trachilos before his customary initiation which would have brought the King to his knees. Arete instead falls in love with Trachilos. She is caught listening to Umeria & Nestor the Raider's conversation, bound & gagged can she escape in time to warn her love who is waiting for her at Red Rock & save the kingdom.

* L.C. Louvieris comes from Rizokarpasso, in the Karpass peninsula of north east Cyprus. In the early seventies he came to London to study economics and master the English language.

In the summer of 1974 Turkey invaded Cyprus, occupying half of the island, including the Karpass peninsula he decided to stay in London and become a successful entrepreneur.

At sixty it was time to retire leaving his businesses to the family. Being a man with ambition he set himself a challenge to write a book. His love of history and antiquities and discussing the legend of Trachilos with his friend George Papachristodoulou in Cyprus many times, inspired him to bring him to life.

Having a house in Nemea, Peloponnesus in southern Greece, where there's a wealth of history, his aspiration to embark on his quest was more profound, starting on his book in his little house on the hills of Nemea the major wine producer of Greece. One summers day a friend asked him; “Did you buy the house in Nemea for the wine?” Of course not, but having a glass of wine and standing among the ruins you start imagining yourself in antiquity and that's something else.

Αρχή

________________________________________________________________________________________


English


Ελληνικοί Ραδιοσταθμοί
 

 


Οι εφημερίδες έγραψαν για το Ριζοκάρπασον


Σχολιάζουμε, Κρίνουμε, Επικρίνουμε



Ευρωπαϊκή Ένωση


Κυπριακή Δημοκρατία


Ανακοινώσεις


Έφηβος Βουλευτής



Πρώτο Κουδούνι


Γιάννης Μανιταράς



Κινηματογράφος Λουϊζιάνα

Για χρήση οποιουδήποτε περιεχόμενου επικοινωνήστε μαζί μας. © 2010 Copyright Εκδόσεις "ρο"
Επικοινωνία - Email
Επισκέψεις από: 11/10/1999