Αξιούμε!!!

Κάνε δική σου τη σελίδα μας.

Κύρια Σελίδα.

Εμείς...
Χάρτης
Ομιλίες
Έγραψαν...

Τα Σχολεία μας

Εκπαίδευση
Ενημέρωση
Δημοτικό & Νηπιαγωγείο
Γυμνάσιο
Τα παιδιά μας γράφουν

Δημογραφικά Στοιχεία
Κάτοικοι, Κοινοτικό Συμβούλιο, Σχολική Εφορεία

Μαθητές
Ιστορία
Ασχολίες Κατοίκων

Καταστροφή Πολιτιστικής μας κληρονομιάς

Οι "Δικοί" μας Άγιοι
Χερσόνησος Αγίων

Απόστολος Ανδρέας (1)
Απόστολος Ανδρέας (2)

Άγιος Φίλωνας (1)
Άγιος Φίλων (2)
Άγιος Συνέσιος (1)
Αγ. Συνέσιος (2)
Αγία Φωτεινή
Μονή και Θαύματα του Απ. Ανδρέα
H Eπισκοπή Καρπασίας

Εγκλωβισμένοι
Το δράμα των εγκλωβισμένων
Οι εγκλωβισμένοι μας
Δολοφονίες, Ξυλοδαρμοί, Κλοπές
ΚΑΡΠΑΣΙΑ: Οι τελευταίοι των Ευρωπαίων εγκλωβισμένων
Μηνύματα Εγκλωβισμένων
Στο ευρωπαϊκό δικαστήριο οδήγησαν οι Ριζοκαρπασίτες τους Τούρκους

Τα δικά μας
Ριζοκαρπασίτικες Συνταγές
Συντυχάννετε (ομιλείτε) ριζοκαρπασίτικα;
Το χωρκόν μου
Ο καιρός στο Ριζοκάρπασον

Το Ριζοκάρπασον στη μνήμη μας
Σωματεία

Ιστορία
Γεωγραφία
Τοπωνυμία
Παραλίες
Μνήμες

Πρόσωπα
Οι Ριζοκαρπασίτες γράφουν
Χερσόνησος Ηρώων
Αγνοούμενοι
Γιάννης Μανιταράς

Το Μαρίν
Νάσα Παταπίου
Πάρις Αθανασιάδης
Γιάννης/Μαρία


Φωτογραφίες
Φωτογραφίες του χθες  (1)
Νέες ανέκδοτες μαθητικές φωτογραφίες  (2)
Νέες Ανέκδοτες φωτογραφίες  (3)
Ανέκδοτες φωτογραφίες  (4)
Νέες Φωτογραφίες  (5)
Νέες μαθητικές φωτογραφίες  (6)
Φωτογραφίες σήμερα (7)
Φωτογραφίες σήμερα (8)

Μαθητικές (9)

Εφημερίδα Ριζοκαρπάσου
Τεύχος 1
Τεύχος 2
Τεύχος 3

Τεύχος 4
Τεύχος 5

Τεύχος 6
Τεύχος 7
Τεύχος 8

Τεύχος 9


Άλλες ενδιαφέρουσες σελίδες
Τα κατεχόμενα μνημεία μας

Υπουργείο Παιδείας
Κώμα Γιαλού
Νέτα
Επισκοπή Καρπασίας
Lobby for Cyprus
Cypriot Federation

Nepomak
Rizokarpasso fc
Κατωκοπιά



Τηλεφωνικοί κατάλογοι:

ΑΤΗΚ (Κύπρου)

Ο.Τ.Ε (Ελλάδας)

Αρχείο

Έφυγε η σύντροφός μου

Στις 28/5/2010  και ώρα 10 μμ άφησε την τελευταία της πνοή η σύζυγός μου Κυριακή από το Βαθύλακα (φιλόλογος καθηγήτρια στο Γυμνάσιο Κιτίου). Από το 2004 έπασχε από καρκίνο (Πολλπλούν Μυέλωμα). Μετά από 6,5 χρόνια έχασε την μάχη με το θάνατο. Μια μάχη που το αποτέλεσμά της ήταν τόσο βέβαιο, όσο βέβαιο το αποτέλεσμα της μάχης της ημέρας με τη νύχτα κατά το ηλιοβασίλεμα.
Η κηδεία της έγινε το Σάββατο 29/5/2010 από τον Ιερό ναό Αγίου Παντελεήμονα στο Μενεού.

Εγώ προσωπικά, τα παιδιά μας, οι λοιποί συγγενείς, καθώς και τα ορφανά της αδελφής μου Ζωή και Μαρία, θερμά ευχαριστούμε:

Όλα τα οργανωμένα σύνολα των συναδέλφων της καθηγητών, καθώς και όλους τους συναδέλφους της,
τα οργανωμένα σύνολα της CYTA, τους διευθυντές, προϊστάμενους και συναδέλφους μου,
τους μαθητές και μαθήτριές της,
τους συγγενείς,
τους συγχωριανούς και φίλους,

που με την παρουσία, ή την εισφορά τους τίμησαν την θανούσα σύζυγό μου Κυριακή.



 

Ύστερος Λόγος:

Κυριακή μου,

Τα μάτια σου είδαν το φως ένα κρύο Γενάρη πριν 55 χρόνια.

Τράφηκες με τα πρώτα σου γράμματα στο μικρό σχολειό σου, αναπνέοντας το οξυγόνο του διπλανού δάσους που λες και ήθελε να σας σκεπάσει με τα πεύκα του που ακουμπούσανε τη στέγη της τάξης σου.

Κι' όταν στις μικρές φτερούγες σου άρχισαν να φυτρώνου τα πρώτα σου φτερά, βρέθηκες να απολαμβάνεις, τρεφόμενη με τα γράμματα, τη ζωή.

Ονειρευόσουν να βρεθείς μια μέρα και συ  στην έδρα της τάξης. Να χαϊδεύεις και συ τ' αφτιά των μαθητών με τα λόγια του Όμηρου, του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα.

Κ' όταν τα φτερά μεγάλωσαν για καλά, έκανες το πρώτο σου πέταγμα. Πέταξες ψηλά για να βρεθείς στη χώρα στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία αλλά δεν απολάμβανε τότε δημοκρατία. Την Ελλάδα.

Σε περίμεναν όμως εκεί δύο ζεστές αγκάλες. Ο Πανίκος και ο Αβράμης σου, τ' αδέλφια σου σ' αγκάλιασαν και σ' έμαθαν τα πρώτα βήματα της ξενιτιάς.

Μα σαν έμαθες να διαβαίνεις μόνη σου τους δρόμους, ω... Θεέ μου. Μαύρη καταχνιά πλάκωσε τον τόπο μας. Μας σκότωναν, μας βίαζαν μας, εγκλώβιζαν οι οχτροί.

Σαν πέρασε η βαριά η μπόρα και μπόρεσες ν' αποδράσεις απ'  του κακού τον τόπο, βρέθηκες ξανά στη προσωρινή φωλιά σου.

Ήταν αλλιώτικη όμως η  ζωή ετούτη τη φορά. Ο άρτος και το ύδωρ των γονιών δεν υπήρχε πια. Οι γονιοί βρίσκονται στην απομόνωση και στον εγκλωβισμό απ' τον καταχτητή.

Τα κρυστάλλινα όνειρά σου άρχισαν να ξεθωριάζουν. Βρέθηκες σε ανήλιαγα υπόγεια να ράβεις και να σιδερώνεις όπως, σε ανύποπτα χρόνια πριν, σ' έμαθε η μάνα σου.

Μα υπόμενες και επέμενες. Η στήριξη των αδελφιών είχε εκτόπισμα.

Ώσπου μια μέρα το τακούνι του παλιού σου παπουτσιού σκόνταψε και έπεσες. Μα εκεί βρέθηκε κάποιος άγνωστος νέος και σε σήκωσε. Ακούμπησες πάνω του για να κρατηθείς όρθια και έμελλε να μείνεις ακουμπισμένη εκεί.

Ήμουν εγώ.

Μ' αγάπησες, σ' αγάπησα και... «Ους ο Θεός συνέζευξε άνθρωπος μη χωριζέτω». Ήλθε κατόπιν ο όρκος της φιλολόγου. Τ' όνειρο είναι πια πραγματικότητα.

Πιασμένοι χέρι-χέρι, μ' ένα αγγελούδι στην αγκαλιά, το Γιάννη μας, σαν απάτριδες, βρεθήκαμε ξένοι μέσα στην ημικατεχόμενη πατρίδα μας.

Για στέγη το προσφυγικό σπίτι των γονιών σου. Για κρεβάτι του παιδιού, το τραπέζι της κουζίνας.

Βάλαμε το σταυρό μας και ξεκινήσαμε και μεις τη  δική μας προσφυγική φωλιά. Μάστορας εγώ, υπουργός εσύ, έχοντας μέσα στα σπλάχνα σου το δεύτερο μας παιδί τον Θεόδωρο.

Ιδρώσαμε, στερηθήκαμε, αλλά αντέξαμε. Και ήλθαν οι μέρες της ξεγνοιασιάς. Ολοκληρώθηκε η οικογένεια με το μικρό Νικόλα και η Κούλα πατούσε κάθε μέρα πια την έδρα του ονείρου της. Χαιρόσουνα τους μαθητές σου μα πάν' απ’ όλα τα παιδιά σου, τους τρεις άριστους λεβέντες σου. Καμάρωνες με τις επιτυχίες τους.

Μα σαν στεκόσουν στο απόγειο της οικογενειακής και επαγγελματικής ευτυχίας σου, το Γενάρη του 2004, φεύγοντας μια μέρα από την τάξη βρεθήκαμε μπροστά στο γιατρό να αναμένουμε τα αποτελέσματα των αναλύσεων. Έπεσε τότε ο κεραυνός. Αύριο ξεκινάμε χημειοθεραπεία. Θα προσπαθήσουμε να σου προσφέρουμε 10 χρόνια υποφερτής ζωής, είπε η γιατρός. Έτσι ωμά.

Ο Γολγοθάς απερίγραπτος. Μόνο εσύ γεύτηκες τον πόνο τόσο πολύ.

Μύριες οι επισκέψεις στα νοσοκομεία της Κύπρου και του εξωτερικού. Όλα τ' αδέλφια και οι συγγενείς στο πλευρό μας.

Σας ευχαριστούμε για όλα.

Φώναξα σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα. Ζητούσα από την πολιτεία να διερευνήσει γιατί σ' αυτό το μαύρο τόπο τόσοι θάνατοι από καρκίνο.  Ένας  δύο, πέντε, δέκα, δεκαπέντε άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από τον καρκίνο στη γειτονιά μας σε μια ακτίνα 300 μέτρων. Φωνή βοώντος εν τη  ερήμω.

Μηδέ το κοινοτικό μας συμβούλιο δε σεβάστηκε τις παρακλήσεις μου, δε  νοιάστηκε ούτε αυτό. Είχαν πιο σημαντικές δουλειές φαίνεται.

Αγαπητοί μου, εύχομαι ο δικός μου άνθρωπος να είναι ο τελευταίος που χάνουμε.

Αλλοίμονο όμως στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας που ζουν σ' αυτόν τον μαύρο τόπο. Είναι καιρός να ξυπνήσουμε, και να απαιτήσουμε να διερευνηθεί το γιατί. Κοινή όλων η μοίρα.

Ευχαριστώ τους ανθρώπους που δε μας ξέχασαν και μας στήριξαν και μας συμπαραστάθηκαν.

Αιωνία σου η μνήμη Κυριακή μου και να με περιμένεις στο ραντεβού μας.  

Αιωνίως Ριζοκαρπασίτης
29/5/2010

 


English


Ελληνικοί Ραδιοσταθμοί
 

 


Οι εφημερίδες έγραψαν για το Ριζοκάρπασον


Σχολιάζουμε, Κρίνουμε, Επικρίνουμε



Ευρωπαϊκή Ένωση


Κυπριακή Δημοκρατία


Ανακοινώσεις


Έφηβος Βουλευτής



Πρώτο Κουδούνι


Γιάννης Μανιταράς



Κινηματογράφος Λουϊζιάνα

Για χρήση οποιουδήποτε περιεχόμενου επικοινωνήστε μαζί μας. © 2010 Copyright Εκδόσεις "ρο"
Επικοινωνία - Email
Επισκέψεις από: 11/10/1999