Αξιούμε!!!

Κάνε δική σου τη σελίδα μας.

Κύρια Σελίδα.

Εμείς...
Χάρτης
Ομιλίες
Έγραψαν...

Τα Σχολεία μας

Εκπαίδευση
Ενημέρωση
Δημοτικό & Νηπιαγωγείο
Γυμνάσιο
Τα παιδιά μας γράφουν

Δημογραφικά Στοιχεία
Κάτοικοι, Κοινοτικό Συμβούλιο, Σχολική Εφορεία

Μαθητές
Ιστορία
Ασχολίες Κατοίκων

Καταστροφή Πολιτιστικής μας κληρονομιάς

Οι "Δικοί" μας Άγιοι
Χερσόνησος Αγίων

Απόστολος Ανδρέας (1)
Απόστολος Ανδρέας (2)

Άγιος Φίλωνας (1)
Άγιος Φίλων (2)
Άγιος Συνέσιος (1)
Αγ. Συνέσιος (2)
Αγία Φωτεινή
Μονή και Θαύματα του Απ. Ανδρέα
H Eπισκοπή Καρπασίας

Εγκλωβισμένοι
Το δράμα των εγκλωβισμένων
Οι εγκλωβισμένοι μας
Δολοφονίες, Ξυλοδαρμοί, Κλοπές
ΚΑΡΠΑΣΙΑ: Οι τελευταίοι των Ευρωπαίων εγκλωβισμένων
Μηνύματα Εγκλωβισμένων
Στο ευρωπαϊκό δικαστήριο οδήγησαν οι Ριζοκαρπασίτες τους Τούρκους

Τα δικά μας
Ριζοκαρπασίτικες Συνταγές
Συντυχάννετε (ομιλείτε) ριζοκαρπασίτικα;
Το χωρκόν μου
Ο καιρός στο Ριζοκάρπασον

Το Ριζοκάρπασον στη μνήμη μας
Σωματεία

Ιστορία
Γεωγραφία
Τοπωνυμία
Παραλίες
Μνήμες

Πρόσωπα
Οι Ριζοκαρπασίτες γράφουν
Χερσόνησος Ηρώων
Αγνοούμενοι
Γιάννης Μανιταράς

Το Μαρίν
Νάσα Παταπίου
Πάρις Αθανασιάδης
Γιάννης/Μαρία


Φωτογραφίες
Φωτογραφίες του χθες  (1)
Νέες ανέκδοτες μαθητικές φωτογραφίες  (2)
Νέες Ανέκδοτες φωτογραφίες  (3)
Ανέκδοτες φωτογραφίες  (4)
Νέες Φωτογραφίες  (5)
Νέες μαθητικές φωτογραφίες  (6)
Φωτογραφίες σήμερα (7)
Φωτογραφίες σήμερα (8)

Μαθητικές (9)

Εφημερίδα Ριζοκαρπάσου
Τεύχος 1
Τεύχος 2
Τεύχος 3

Τεύχος 4
Τεύχος 5

Τεύχος 6
Τεύχος 7
Τεύχος 8

Τεύχος 9


Άλλες ενδιαφέρουσες σελίδες
Τα κατεχόμενα μνημεία μας

Υπουργείο Παιδείας
Κώμα Γιαλού
Νέτα
Επισκοπή Καρπασίας
Lobby for Cyprus
Cypriot Federation

Nepomak
Rizokarpasso fc
Κατωκοπιά



Τηλεφωνικοί κατάλογοι:

ΑΤΗΚ (Κύπρου)

Ο.Τ.Ε (Ελλάδας)

Αρχείο

Έχασα τη σύντροφό μου ή (266-1=265)
Χρειάστηκαν δέκα λεπτά να εκστομίσει την φράση “ Έχασα τη σύντροφό μου”. Ήταν εφτά η ώρα το πρωί της πρωτοχρονιάς, όταν ο Θεωρής πλησίασε τον γαμπρό του Κώστα  θέλοντας να του πει το σκληρό μαντάτο. Δεν τού ‘βγαίνε να το πει. Ίσως γιατί δεν το πίστευε, ίσως γιατί χρειαζόταν χρόνο για να το συνειδητοποιήσει και να το εμπεδώσει μέσα του.
Μακριά από το σπίτι της, φιλοξενούμενη από τα παιδιά τη, η Μαρία Πάουρου (το Μαρί για μας)  άφησε την τελευταία της πνοή. Δεν ευτύχισε να πεθάνει στο σπίτι της όπως το επιθυμούσε. Άντεξε για 32 χρόνια εγκλωβισμένη και υπομένοντας την κατοχή, μα η αμέλεια του κράτους* μας, την ανάγκασαν να πεθάνει μακριά από το σπίτι της.
Η κηδεία της θα γίνει στις 3/1/2007 η ώρα 12 το μεσημέρι στο κοιμητήριο του Ριζοκαρπάσου όπως ήταν και ο πόθος της.
"Μαρί μου, ποιος θα μας κεράσει ένα κρύο νερό όταν ξανατολμήσουμε να επισκεφτούμε το χωριό μας; Ποιος θα μας καλωσορίσει και να μας αγκαλιάσει;
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει. Ο Θεός πάντα μαζί σου."

*Δεν κατόρθωσε το κράτος μας, να παράσχει στους ηλικιωμένους εγκλωβισμένους την κατ’ οίκον φροντίδα που ζητούν από τη μέρα που οι τούρκοι άνοιξαν τα οδοφράγματα. Επικαλούνται οικονομικούς λόγους. Δεν έχει το κράτος μας χρήματα για φροντίδα 50-60 υπερηλίκων; Το γραφείο του αρμόδιου επιτρόπου μας είπε ότι τους δίνουν ένα επίδομα για το σκοπό αυτό. Μα και χίλιες λίρες το μήνα κύριοι να τους δώσετε, που δεν είστε τόσο χουβαρντάδες, πάλι οι υπερήλικες χρειάζονται φροντίδα.
Με μαθηματική ακρίβεια ο αριθμός των εγκλωβισμένων μειώνεται και θα μειώνεται λογαριθμικά καθώς η πλειονότητά τους είναι ηλικιωμένοι. Έμειναν σήμερα 265 αν είναι σωστές οι πληροφορίες μας. Το γραφείο του αρμόδιου επιτρόπου αρνείται να ενημερώνει την Ιστοσελίδα μας για τον αριθμό των εγκλωβισμένων.

Ιστοσελίδα Το Ριζοκάρπασον
2/1/2007

 

 

____________________________________________________________________________________________________

Το Μαρίν τζι' ο Θεωρής

Άρον άρον τα παιδιά της την μετάφεραν κατάνυχτα στο νοσοκομείο της Λευκωσίας. Δεν μπορούσε να υποφέρει άλλο τους πόνους τους φριχτούς πόνους σε όλο της το σώμα. Οι γιατροί και το νοσηλευτικό έκαναν ότι μπορούσαν. Ήτανε μια γριά και η αντιμετώπιση μιας γριάς και ενός νέου είναι εντελώς διαφορετική στα νοσοκομεία μας. Αν πεθάνει η γριά θα πουν μα... ήταν γερόντισσα. Ογδόντα χρόνων η νονά μου η Μαρία. Το Μαρί, όπως συνηθίζαμε να την λέμε. Εγκλωβισμένη στο Ριζοκάρπασο για τριάντα ένα συναπτά έτη. Επέλεξε να μείνει εκεί. Μπορεί ο τατάς μου ο Θεωρής, στις αρχές να περνούσε  έστω και λίγο από το μυαλό του να εγκαταλείψει το χωριό του, αλλά το Μαρί με τίποτα, "ούτε να το φανταστείτε", έλεγε στα παιδιά της όταν την παρότρυναν να έλθουν να μένουν μαζί τους στις ελεύθερες περιοχές.
Μου είχε πει, όταν πρωτάνοιξαν οι είσοδοι στα κατεχόμενα: "Να έρκσε να σε χωρούμεν. Διας μας οξυγόνο". Έκτοτε όσες φορές επισκέφτηκα το χωριό μου, πάντοτε περνούσα από εκεί για να τους πω μια γεια ή για να μου κεράσουν ένα καφέ. Η τελευταία φορά που την συνάντησα στο σπίτι της ήταν στις 24 Ιουνίου 2005 όταν επισκέφτηκα το Ριζοκάρπασο για να παρακολουθήσω την τελική γιορτή του γυμνασίου. Αργοπορημένος πέρασα από εκεί να δώσω το παρόν μου και ακολούθως να πάω στο σχολείο. Παρά την αργοπορία μου όμως έδωσα ένα γύρο στα κηπευτικά της, που τόσο με γοήτευσαν με  τη πρασινάδα τους αλλά και μου ξύπνησαν τις μνήμες προ του 74, όταν ο τατάς μου ο Θεωρής είχε τα πιο περιποιημένα κηπευτικά στο Ριζοκάρπασο. Από κολοκάσι, ντομάτες, αγγουριές, κολοκυθιές, μπάμιες, λουβί και ότι άλλο φαντασθείτε. Τέτοιο ήτανε φέτος μικρό περιβολάκι τους. Μη φαντασθείτε ότι ξανάγιναν νέοι και έπιασαν ξανά δουλειά. Απλά κάθε Σαββατοκύριακο οι δύο κόρες τους πήγαιναν στο Ριζοκάρπασο για να τους περιποιηθούν και η αγάπη τους για τη γη που τους μεγάλωσε, έφταιξαν και περιποιόνταν το περιβόλι. Πάμε μου λεει ίσως και βρούμε κανένα κολοκύθι να σου κόψω να πάρεις μαζί σου. Πολύ θα το ήθελα να πάμε, της λεω, μα όχι για να μου κόψεις κολοκύθι αλλά για να σου βγάλω μια φωτογραφία μέσα στο ολοπράσινο περβόλι. Σου υπόσχομαι όμως ότι θα έλθω σύντομα και θα σας βγάλω πολλές μαζί με τον τατά μου τον Θεωρή. Αλλ' όταν προχθές πήγα βρήκα μόνον τατά μου τον Θεωρή εκεί. Την νουνά μου τη συνάντησα την προηγούμενη όχι στο σπίτι της  αλλά στο αχούρι που λέγεται γενικό νοσοκομείο Κύπρου. Φορτωμένη ένα σορό μηχανήματα  για να την κρατούν στη ζωή. Δίπλα της τα παιδιά της που έφτασαν, άλλα από την Αγγλία, άλλα από την Αφρική και άλλα από δω στην Κύπρο. "Προσπαθούμε να την πείσουμε να το χωνέψει ότι δεν θα ξαναδεί το Καρπάσι πια. Έχει πάθει ανεπανόρθωτη ζημιά και θα χρειάζεται συνεχή ιατρική φροντίδα", μου είπανε τα παιδιά της. Και πέρασε αμέσως από το μυαλό μου το τάμα για τη φωτογράφηση αλλά, "κομμένη η γλώσσα μου" και η ημερομηνία λήξης όλων των εγκλωβισμένων. Ζαλισμένη από τα φάρμακα δεν ήθελα να την ενοχλήσω, απλά της χάιδεψα λίγο το χέρι. "Μάνα τον κατάλαβες" τη ρώτησε η κόρη της. Και η αδύναμη κίνηση του κεφαλιού της μας έδωσε να καταλάβουμε ότι με κατάλαβε. Την επομένη, δεν ξέρω πως, βρέθηκα στο Ριζοκάρπασο για να "δώσω" οξυγόνο. Μισάνοιχτα τα παραθυράκια της πόρτας τους σπιτιού τους. "Είναι κανένας μέσα", φώναξα. "Τώρα τσά τζι' έρκουμε" και ανοίγει την πόρτα, "Βρε βρε ελάτε κάτσετε". "Έμαθες τα", μου λεει αμέσως. "Ναι", του απαντώ, "πήγα και τη είδα". "Α! έλα πέ μου εσού", αφήνοντας να εννοηθεί ότι ίσως να μην πιστεύει αυτά που του λένε τα παιδιά του. "Είναι καλά, του είπα, πέρασε τα δύσκολα". "Είες ήντα πούμαστον", και γέμισαν τα μάτια του δάκρυα. Του άλλαξα αμέσως κουβέντα και ξέροντας το κουμπί του, τον ρώτησα: Ετόπωσα πολλές κουρτούνες (έτσι λέμε εμείς οι καρπασίτες τες κουρκούνες). Άραγε αν τους βάλω σκαρκές χωρίς να τες ταΐσω δυοτρείς φορές προηγουμένως εν να πιάσω. "Εε.. εσού βάρτες τζιαι οι κουρτούνες εν σαν τες αίγιες που βόσκουν μέσ' τον κάμπον τζια άμαν ο βοσκός τινάξει με την βίτσαν λλία αρκοτέρατσα τρέχουν ούλλες για να φάσειν, έτσι εν οι κουρτούνες. Αλλά άμαν πιάσεις θέλω τζιαι γιω μιαν". Όμως αμέσως μετά πάλι το μυαλό του στην σύντροφό του. "Έλα πε μου, εκατάλαβεν σε;". "Ναι του λεω" και αμέσως μια έκφραση ικανοποίησης φάνηκε στο πρόσωπό του.
Ήθελα να έχω ώρες πολλές και ατελείωτες μαζί του,  αλλά ο χρόνος τελείωνε. Τον αποχαιρέτισα με ένα μεγάλο κόμπο στη καρδιά. Στο μυαλό μου χωρίς να το θέλω, η ημερομηνία λήξης που να "φαω τη γλώσσα μου".
Ο Θεός όμως είναι Μεγάλος, πολύ Μεγάλος και θα φροντίσει για τη νούννα μου όπως φροντίζει και για όλο τον κόσμο και θα μπορέσουμε να βγάλουμε μια φωτογραφία  μέσα στο περιβόλι μαζί.

Ηλίας Μανιταράς
6/8/2005

 

Ντροπή σε τέτοιο κράτος.

Παρέμειναν εγκλωβισμένοι για τριάντα ένα χρόνια. Μαζί με τους αγνοούμενους, οι εγκλωβισμένοι έγιναν σημαία του κράτους, της κάθε κυβέρνησης, σ΄ όλα τα διεθνή φόρουμ στους αγώνες της εναντίον της κατοχικής Τουρκίας. Χρησιμοποίησαν τους εγκλωβισμένους σαν ασπίδα για να πετύχουν πολιτικές νίκες εναντίον της κατοχής. Τους ώθησαν να γίνουν μάρτυρες στο ευρωπαϊκό δικαστήριο κατά τη τέταρτη διακρατική προσφυγή εναντίον της Τουρκίας. Το κράτος κάτι μπορεί να πέτυχε και σωστά πέτυχε. Όμως ποια προστασία πρόσφερε στους εγκλωβισμένους; Καμιά, με αποτέλεσμα κάποιους να δολοφονήσουν και κάποιους να βασανίσουν. Νόμιζε και νομίζει το κράτος ότι με ένα επίδομα και ένα κιλό αλεύρι τη βδομάδα επιτελεί το καθήκον του. Κάθε άλλο. Παράδειγμα η πολύ πρόσφατη περίπτωση δύο συγχωριανών μας. Της Μαρίας Πάουρου και του Λάμπρου Σιάμπη.

 

 

 

 

 

 

 

Περίπτωση της Μαρίας Πάουρου.
Πριν ένα περίπου μήνα, αναγκάστηκε η κόρη της να μεταβεί μόνη τρεις η ώρα το πρωί στο Ριζοκάρπασο -Ένα Κράτος με αρχές, θα είχε ήδη μετά το άνοιγμα των οδοφραγμάτων, στημένο μηχανισμό παροχής ιατρικών υπηρεσιών προς τους εγκλωβισμένους- για να μεταφέρει σε πολύ κακά χάλια την 83χρονη άρρωστη μητέρα της στο γενικό νοσοκομείο της Λευκωσίας. Παραμένει στο νοσοκομείο για ένα ολόκληρο μήνα. Κανένα απολύτως ενδιαφέρον από το αρμόδιο τμήμα του κράτους, δηλαδή το γραφείο του επιτρόπου για ανθρωπιστικά θέματα. Ο 86χρονος σύζυγός της παραμένει έρημος και εντελώς αβοήθητος - τα παιδιά της, δύο εργαζόμενες θυγατέρες με οικογένεια, είναι συνέχεια δίπλα της-  στο Ριζοκάρπασο. Στο μήνα πάνω κάνει την εμφάνισή της μια καλοντυμένη κυρία στο νοσοκομείο όπου συνεχίζει να νοσηλεύεται η κυρά Μαρία. Με ενδιαφέρον ρωτά για την ασθενή, πόσες ακριβώς μέρες είναι στο νοσοκομείο. Τότε η κόρη της της λεει ότι: "Σήμερα κλείνει ένας ακριβώς μήνας και ό,τι μπόρεσαν μα κάνουν οι γιατροί το έκαναν. Θα πρέπει να τη μετακινήσουμε σε ένα σπίτι κάπου που να είναι κοντά σε νοσοκομείο διότι θα πρέπει μέρα παρά μέρα να επισκέπτεται το νοσοκομείο για να κάνει αιμοκάθαρση. Σε παρακαλώ κυρία μου αν έχεις την καλοσύνη να μας βοηθήσει το γραφείο σας να βολέψουμε τη γριά μητέρα μας". Και Ω!!! η απάντηση. "Αυτή δεν είναι δουλειά δική μου, να πάτε στο γραφείο ευημερίας. Εγώ ήλθα εδώ για να βεβαιωθώ ότι, έχουν περάσει τριάντα μέρες που είναι στις ελεύθερες περιοχές, για να της κόψουμε τα τρόφιμα και το επίδομα". Αυτό είναι το κράτος μας σήμερα. Αυτά είναι που προσφέρει στους εγκλωβισμένους και στα παιδιά τους, "στοργή" και "συμπαράσταση". Κατά τα άλλα οι υπουργοί ζητούν αύξηση γιατί προσφέρουν υπηρεσίες προς τον λαό. Οι βολευτές ζητούν αύξηση γιατί προσφέρουν υπηρεσίες προς τον λαό. Ο Πρόεδρος ζητά αύξηση γιατί προσφέρει υπηρεσίες προς τον λαό. Ας είναι όμως υπάρχει η θεία δίκη και οι "θείες" εκλογές.

Το Ριζοκάρπασον
31/8/2005

Περίπτωση Λάμπρου Σιάμπη.
Το μοναδικό Ελληνικό καφενείο του Ριζοκαρπάσου, που αποτελεί και το κέντρο της κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής των εγκλωβισμένων μας, ανήκει στον κ. Σιάμπη. Ο κ. Σιάμπης σήμερα είναι ηλικιωμένος και άρρωστος. Για το λόγο αυτό, πριν ενάμισι χρόνο, από τον Ιανουάριο του 2004, ο γιος του Λάμπρος Σιάμπης, αποφάσισε να εγκαταλείψει τις ελεύθερες περιοχές, πήρε την οικογένειά του, τρία ανήλικα μικρά παιδιά και τη σύζυγό του και μετακόμισε στα κατεχόμενα, με μοναδικό στόχο να διατηρήσει ανοικτό το μοναδικό Ελληνικό καφενείο των κατεχομένων. Ο Λάμπρος Σιάμπης είναι διπλωματούχος καπετάνιος στα πλοία, είχε μια καριέρα με σεβαστά εισοδήματα, και όμως αποφάσισε να τα εγκαταλείψει όλα, να ταλαιπωρήσει την οικογένειά του, ας σημειωθεί ότι η σύζυγός του είναι αλλοδαπή και δεν αναμένεται να έχει οποιαδήποτε συναισθηματική σύνδεση με τα κατεχόμενα, να αυτοεγκλωβιστεί, να αυτοφυλακιστεί, να βιώσει τις πιο βαριές συνέπειες της κατοχής, και για ποιο λόγο; Για να διατηρήσει το Ελληνικό καφενείο του Ριζοκαρπάσου ανοικτό! Πώς αλλιώς θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηρίσει μια τέτοια πράξη, εκτός από ηρωική; Τι άλλα συναισθήματα θα μπορούσε να δημιουργήσει η πράξη του σε όλους εμάς, πέραν από δέος και θαυμασμό;
Θα ανέμενε κανείς ότι η πράξη αυτή του κ. Λάμπρου Σιάμπη θα έπρεπε να είχε επιβραβευτεί από την Κυπριακή Δημοκρατία. Σε τελευταία ανάλυση, τι είναι η Κυπριακή Δημοκρατία; Η Κυπριακή Δημοκρατία είμαστε όλοι εμείς, οι πολίτες της, και εμείς θα έπρεπε χωρίς δεύτερη σκέψη να επιβραβεύσουμε και να ενισχύσουμε την αυτοθυσία του Λάμπρου Σιάμπη. Αντί αυτού όμως, τι συμβαίνει στην πραγματικότητα; Τι έχουμε κάνει γι' αυτό τον άνθρωπο και την οικογένειά του;
O κ. Λάμπρος Σιάμπης υπέβαλε εδώ και πάρα πολλούς μήνες αίτηση στη Κυπριακή Δημοκρατία για να του αναγνωριστεί η ιδιότητα του εγκλωβισμένου. Να σημειώσουμε ότι τα ωφελήματα που απορρέουν από αυτή την ιδιότητα είναι πενιχρά και αποτροπιαστικά. Το μόνο ουσιαστικό όφελος είναι η απαλλαγή από την καταβολή κοινωνικών ασφαλίσεων, ώστε στα γεράματά τους να έχουν και οι εγκλωβισμένοι μια σύνταξη. Η αίτηση αυτή του κ. Λάμπρου Σιάμπη, με προσωπικές οδηγίες του Υφυπουργού παρά τω Προέδρω κ. Χριστόδουλου Πασιαρδή, έχει απορριφθεί!! Επίσημη δικαιολογία είναι ότι ο κ. Σιάμπης δεν είναι εγγεγραμμένος στον κατάλογο εγκλωβισμένων του ΟΗΕ! "Σαμπώς Τάχατες" (για να χρησιμοποιήσω έκφραση ιδιαίτερα αρεστή στον Πρόεδρο Παπαδόπουλο και τους υπουργούς του) η Κυπριακή Δημοκρατία δεν διαθέτει άλλο μηχανισμό ή άλλους τρόπους για να γνωρίζει ποιοι είναι οι εγκλωβισμένοι μας!!
Το πιο τραγελαφικό, που θα πρέπει να μας προβληματίσει, είναι ότι για να συμπεριληφθεί ο κ. Σιάμπης στους καταλόγους του ΟΗΕ, θα πρέπει να διαθέτει ταυτότητα του ψευδοκράτους! Και οι "αρχές" της "Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου" κωλυσιεργούν στο να του εκδώσουν αυτή την ταυτότητα εδώ και 18 μήνες. Οι υφιστάμενοι του κ. Πασιαρδή, με προσωπικές οδηγίες του ιδίου, προφορικά του το είπαν και του ιδίου ωμά και κουτσουλάτα! Αν δεν διαθέτει ταυτότητα της "Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου", εγκλωβισμένος δεν θεωρείται! Στο ερώτημα "και τι θέλετε να κάνω, αφού δεν μου βγάζουν;" η απάντηση ήταν: "Και ποιος σου είπε να πας από κει; Ας έμενες από δω!".
Η μεγαλύτερη όμως υποκρισία των σημερινών νομολάγνων ενοίκων του Προεδρικού είναι ότι, ενώ τη σχετική επιστολή απόρριψης του αιτήματος του κ. Σιάμπη, την απέστειλαν στον ίδιο σε φάκελο με το λογότυπο "Προεδρικό Μέγαρο" και διεύθυνση Ριζοκάρπασο, και την απέστειλαν μέσω του Ερυθρού Σταυρού, στο επίσημο κείμενο της επιστολής (η οποία παρατίθεται αυτούσια) αναγράφεται μια διεύθυνση στα Λατσιά, προφανώς η διεύθυνση του κ. Σιάμπη, πριν τη μετοίκισή του στα κατεχόμενα. Έτσι καμώνονται ότι δεν γνωρίζουν "επίσημα" και "νομικίστικα" ότι ο Λάμπρος Σιάμπης διαμένει τώρα στα κατεχόμενα!

ΠΟΛΙΤΗΣ - 27/08/2005, Σελίδα: 9
 



 


English


Ελληνικοί Ραδιοσταθμοί
 

 


Οι εφημερίδες έγραψαν για το Ριζοκάρπασον


Σχολιάζουμε, Κρίνουμε, Επικρίνουμε



Ευρωπαϊκή Ένωση


Κυπριακή Δημοκρατία


Ανακοινώσεις


Έφηβος Βουλευτής



Πρώτο Κουδούνι


Γιάννης Μανιταράς



Κινηματογράφος Λουϊζιάνα

Για χρήση οποιουδήποτε περιεχόμενου επικοινωνήστε μαζί μας. © 2010 Copyright Εκδόσεις "ρο"
Επικοινωνία - Email
Επισκέψεις από: 11/10/1999