Αξιούμε!!!

Κάνε δική σου τη σελίδα μας.

Κύρια Σελίδα.

Εμείς...
Χάρτης
Ομιλίες
Έγραψαν...

Τα Σχολεία μας

Εκπαίδευση
Ενημέρωση
Δημοτικό & Νηπιαγωγείο
Γυμνάσιο
Τα παιδιά μας γράφουν

Δημογραφικά Στοιχεία
Κάτοικοι, Κοινοτικό Συμβούλιο, Σχολική Εφορεία

Μαθητές
Ιστορία
Ασχολίες Κατοίκων

Καταστροφή Πολιτιστικής μας κληρονομιάς

Οι "Δικοί" μας Άγιοι
Χερσόνησος Αγίων

Απόστολος Ανδρέας (1)
Απόστολος Ανδρέας (2)

Άγιος Φίλωνας (1)
Άγιος Φίλων (2)
Άγιος Συνέσιος (1)
Αγ. Συνέσιος (2)
Αγία Φωτεινή
Μονή και Θαύματα του Απ. Ανδρέα
H Eπισκοπή Καρπασίας

Εγκλωβισμένοι
Το δράμα των εγκλωβισμένων
Οι εγκλωβισμένοι μας
Δολοφονίες, Ξυλοδαρμοί, Κλοπές
ΚΑΡΠΑΣΙΑ: Οι τελευταίοι των Ευρωπαίων εγκλωβισμένων
Μηνύματα Εγκλωβισμένων
Στο ευρωπαϊκό δικαστήριο οδήγησαν οι Ριζοκαρπασίτες τους Τούρκους

Τα δικά μας
Ριζοκαρπασίτικες Συνταγές
Συντυχάννετε (ομιλείτε) ριζοκαρπασίτικα;
Το χωρκόν μου
Ο καιρός στο Ριζοκάρπασον

Το Ριζοκάρπασον στη μνήμη μας
Σωματεία

Ιστορία
Γεωγραφία
Τοπωνυμία
Παραλίες
Μνήμες

Πρόσωπα
Οι Ριζοκαρπασίτες γράφουν
Χερσόνησος Ηρώων
Αγνοούμενοι
Γιάννης Μανιταράς

Το Μαρίν
Νάσα Παταπίου
Πάρις Αθανασιάδης
Γιάννης/Μαρία


Φωτογραφίες
Φωτογραφίες του χθες  (1)
Νέες ανέκδοτες μαθητικές φωτογραφίες  (2)
Νέες Ανέκδοτες φωτογραφίες  (3)
Ανέκδοτες φωτογραφίες  (4)
Νέες Φωτογραφίες  (5)
Νέες μαθητικές φωτογραφίες  (6)
Φωτογραφίες σήμερα (7)
Φωτογραφίες σήμερα (8)

Μαθητικές (9)

Εφημερίδα Ριζοκαρπάσου
Τεύχος 1
Τεύχος 2
Τεύχος 3

Τεύχος 4
Τεύχος 5

Τεύχος 6
Τεύχος 7
Τεύχος 8

Τεύχος 9


Άλλες ενδιαφέρουσες σελίδες
Τα κατεχόμενα μνημεία μας

Υπουργείο Παιδείας
Κώμα Γιαλού
Νέτα
Επισκοπή Καρπασίας
Lobby for Cyprus
Cypriot Federation

Nepomak
Rizokarpasso fc
Κατωκοπιά



Τηλεφωνικοί κατάλογοι:

ΑΤΗΚ (Κύπρου)

Ο.Τ.Ε (Ελλάδας)

Αρχείο

ΝΑΣΑ ΠΑΤΑΠΙΟΥ: "Ως ποιήτρια λογοτεχνώ την ιστορία"

Για όσους είχαν την τύχη να συναντηθούν με την Νάσα Παταπίου, έστω και μία φορά, είναι βέβαιο πως διαπίστωσαν ότι μία φορά είναι αρκετή. Αρκετή για να βιώσουν τη μαγεία των δικών της περιπλανήσεων στους δρόμους της ποίησης, αλλά και της ιστορίας, ιδιαίτερα μέσα από τις περιόδους της Φραγκοκρατίας και της Βενετοκρατίας στο νησί μας, που αποτελούν και το αντικείμενο της έρευνάς της τα τελευταία χρόνια, αλλά και να θαυμάσουν ένα φύση και θέση προικισμένο άτομο, που χωρίς περιττά τερτίπια σε μαγεύει. Άτομο πολυδιάστατο, αφού η ιστορικός και ερευνήτρια, έχει ισότιμα εγκατασταθεί δίπλα στην ποιήτρια.

Η Νάσα Παταπίου γεννήθηκε στο
Ριζοκάρπασο. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης Βυζαντινή και Νεοελληνική Φιλολογία. Παράλληλα, σπούδασε Θέατρο και παρακολούθησε μαθήματα χορού. Αργότερα, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία, καθώς και Φιλοσοφία.

Στην Κύπρο εργάστηκε αρχικά στο Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών ως ιστορικός - ερευνήτρια. Εξέδωσε πολλές μελέτες και έκανε ανακοινώσεις σχετικά με τη Φραγκοκρατία και τη Βενετοκρατία στο Νησί.

Έχει κάνει επίσης έρευνες σε αρχεία και βιβλιοθήκες, ιδιαίτερα στην Ιταλία, από όπου συγκέντρωσε υλικό που αναφέρεται στην ιστορία της Κύπρου, κυρίως κατά την περίοδο της Βενετοκρατίας.

Από το Φεβρουάριο του 2000 μέχρι πρότινος ήταν Μορφωτική Ακόλουθος στην Κυπριακή πρεσβεία Αθηνών, ενώ παράλληλα διεύθυνε το "Σπίτι της Κύπρου".
Τιμήθηκε με το Α΄ κρατικό βραβείο ποίησης του Υπουργείου Παιδείας της Κύπρου (1988).
Το 2001 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών και την Ελληνική Κυβέρνηση, για το βιβλίο της "Το Προξενείο της Επτανησιακής Πολιτείας στην Κύπρο, 1800-1807 και ο Πρόξενος Παναγής Αγγελάτος".

Επιστρέφοντας στο νησί και στο Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού, η Νάσα Παταπίου, ως ιστορικός - ερευνήτρια και με ραχοκοκαλιά το αντικείμενο των ερευνών της δίνει εκλεκτές διαλέξεις και σχεδιάζει με τον ενθουσιασμό εφήβου, τα επόμενα της βήματα για την αξιοποίηση του σημαντικού υλικού που έχει συγκεντρώσει όλα αυτά τα χρόνια μέσα από τις έρευνές της.

* Μέσα από την έρευνά σας προέκυψαν δύο πολύ ενδιαφέρουσες διαλέξεις που δώσατε πρόσφατα στο νησί μας και σημείωσαν εξαιρετική επιτυχία. Μιλήστε μας γι΄ αυτές.

Ναι, τελευταίως έδωσα δύο διαλέξεις. Στη μία διάλεξη το θέμα ήταν "Γυναικείες μορφές της Κύπρου", και φυσικά οι μορφές αυτές δεν ήταν σύγχρονες. Μίλησα για άγνωστες ή ελάχιστα γνωστές γυναικείες προσωπικότητες της Κύπρου από το μεσαίωνα έως και τον 18ο αιώνα.

Μερικές από αυτές υπήρξαν σπουδαίες γιατί γέννησαν σπουδαίους άνδρες. Μεταξύ αυτών η Αδαμαντίνα Καποδίστρια, το γένος Γονέμπ, οικογένεια που μαρτυρείται στην Κύπρο από το 14ο αιώνα, μητέρα του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας Ιωάννη Καποδίστρια και θεμελιωτή της διπλωματικής υπηρεσίας του Ελληνικού κράτους. Επίσης η Μαρία Φλαγγή ή Φλαγγίνη, μητέρα του Θωμά Φλαγγίνη που χάρη στο κληροδότημά του - στο οποίο σημειώστε δε λησμόνησε την Κύπρο- ιδρύθηκε στη Βενετία το Φλαγγινιανό φροντιστήριο.

Αναφέρθηκα επίσης στη γιαγιά του Πάπα Κλήμεντος του 8ου, τη Λουίζα Φλάτρο που ήταν επίσης Κύπρια και ο ίδιος ο Πάπας χάρη στην Κυπριακή του καταγωγή προσέλαβε ως γραμματέα του τον Κύπριο Πέτρο Δενόρες, ενίσχυσε το Ελληνικό Κολέγιο του Αγίου Αθανασίου και με κάθε τρόπο έδειχνε το ενδιαφέρον και την αγάπη του για τη μακρινή πατρίδα Κύπρο. Σπουδαία γυναικεία μορφή της Κύπρου και μια από τις πρώτες Ελληνίδες λογίες είναι φυσικά η Ελισάβετ Λουμάκα ή Μαμάκη - Σάντη.

Υπάρχει ένας δρόμος στη Λευκωσία αφιερωμένος σ΄ αυτήν: οδός Ξάνθης Ξενιέρου, όπου δύσκολα μπορεί κανείς να αναγνωρίσει το όνομα Σάντη Σενιέ. Πρόκειται για τη μητέρα του Γάλλου ποιητή Ανδρέα Σενιέ που συνήθιζε να υπογράφει ως Andreas Byzantinus. Το πιο σημαντικό όμως είναι πως η Ελισάβετ Σενιέ μαζί με άλλους λογίους ίδρυσε στο Παρίσι στις αρχές του 19ου αιώνα το Ελληνόγλωσσο Ξενοδοχείο.

Πρόκειται για την πρώτη οργάνωση της διασποράς που σκοπό είχε την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Τούρκους. Είναι πρόδρομος της Φιλικής Εταιρείας. Βρίσκω μάλιστα άκρως συγκινητικό το έμβλημα του Ελληνόγλωσσου Ξενοδοχείου: Δυο χέρια σταυρωμένα με τα αρχικά Φ.Ε.Δ.Α. δηλαδή Φιλίας Ελληνικής Δεσμός Άλυτος.

Με δυο λόγια περνώ στη δεύτερη διάλεξή μου που είχε ως θέμα το χειρόγραφο ενός μετέπειτα δόγη που όταν ήταν 20 ετών επισκέφθηκε την Κύπρο και έζησε για δύο χρόνια, εδώ, κοντά στον πατέρα του που ήταν ο Βενετός τοποτηρητής του νησιού. Πρόκειται για ένα οδοιπορικό του Λεονάρδου Ντονά έως το Ριζοκάρπασο και στο Ακρωτήριο του Αποστόλου Ανδρέα, με πολλές ανεκτίμητες ιστορικές ειδήσεις και εικόνες από την Κύπρο του 16ου αιώνα.

Στα χειρόγραφα τού πιο πάνω δόγη οφείλουμε και την παλαιότερη πηγή για το χαλούμι, την οποία και παρέδωσα μ΄ επιστολή μου το 1993 μέσω του τότε Γενικού Διευθυντή του Υπουργείου Παιδείας προς το Υπουργείο Εμπορίου και Βιομηχανίας.

* Αναφορικά με το αντικείμενο της έρευνάς σας, τι σας προσέλκυσε στη συγκεκριμένη περίοδο, τη Βενετοκρατία, για να την επιλέξετε;

Όσο πάμε προς τα πίσω, ίσως επειδή οι εποχές είναι πιο σκοτεινές, αυτό φαίνεται είναι κάτι που ελκύει πιο πολύ. Ο σπουδαίος προσωκρατικός φιλόσοφος ο Ηράκλειτος λένε ήταν σκοτεινός φιλόσοφος. Σκοτεινός;

Γιατί ακριβώς ήταν πολύ φωτεινός. Γιατί και το φως μας τυφλώνει. Υπάρχει μάλιστα μια εκπληκτική μελέτη του Δημητρίου Καπετανάκη πάνω στη φιλοσοφία του ωραίου όπου μιλά για το σκοτάδι του κάλλους. Η ομορφιά, γράφει, για να την κατακτήσει κανείς είναι δύσκολη υπόθεση. Φυσικά από το ένα πάμε στο άλλο, εν πάση περιπτώσει τόσο η Φραγκοκρατία όσο και η Βενετοκρατία, ο 16ος αιώνας δηλαδή, ασκούν μεγάλη γοητεία σ΄ εμένα αν και υπήρξαν σκληρές εποχές για το γενέθλιο χώρο μας.

Ίσως αυτό να σχετίζεται με το αρχειακό υλικό αυτής της εποχής, που έχω στα χέρια μου, έτσι που κάθε στιγμή η έρευνα μου ανοίγει παράθυρα. Σκεφθείτε τι ενδιαφέρον, μάλλον, πόσο σαγηνευτικό είναι ν΄ ανακαλύπτεις αίφνης μια γειτονιά, ή μια εκκλησία, έως σήμερα άγνωστες, στη Λευκωσία του 1530 ή ακόμη να πληροφορείσαι μέσα από ανέκδοτες πηγές για μια σπουδαία προσωπικότητα ή ποια σχολή λειτουργούσε και πού για να μορφώνονται οι Έλληνες της Κύπρου το 16ο αιώνα.

* Ασχολείσθε με την έρευνα αλλά και την ποίηση. Τι σας ελκύει πιο πολύ;

Κοιτάξτε, σας απαντώ ευθέως ότι είμαι πρώτα ποιήτρια και ύστερα οτιδήποτε άλλο. Η ποίηση άλλωστε είναι τρόπος ζωής και ευτυχώς βέβαια που έχουμε την ποίηση για ν΄ αντιμετωπίζουμε την ασκήμια αυτού του κόσμου ή μάλλον την κακία αυτού του κόσμου.

Ο Τσέχωφ έλεγε ότι η λογοτεχνία είναι η ερωμένη του, αλλά η ιατρική η νόμιμη σύζυγός του. Οπωσδήποτε πιο πάνω μίλησα για τη σαγήνη της έρευνας, της ιστορίας, άρα δεν υπάρχει περίπτωση να μη λατρεύω την ιστορία, ας πούμε λοιπόν - ποιητική αδεία- ότι ως ποιήτρια λογοτεχνώ την ιστορία.

* Η ποίηση μας κάνει να νιώθουμε περισσότερο ή να σκεφτόμαστε; Και τι σας εμπνέει να γράφετε, η χαρά ή η λύπη;

Πρώτα νιώθουμε και ύστερα σκεφτόμαστε, νομίζω. Όσο για το δεύτερό ερώτημα θα σας απαντήσω με τους στίχους κάποιου ποιητή που μ΄ εκφράζουν απόλυτα. Κάποτε, λοιπόν, ο ποιητής Νίκος Καμπάς στις προτροπές του Παλαμά να συνεχίσει να γράφει ποίηση, αυτός του απάντησε με τους εξής στίχους:
Μη ελπίσεις παρ΄εμού Ούτε στίχους ούτε άλλο τι Μόνον δια της λύπης Είμαι εισέτι ποιητής
Εξάλλου και η σοφία, οι γνώσεις, προσθέτουν λύπη όπως αναφέρει ο Εκκλησιαστής.

* Η ποίηση για σας είναι ένας τρόπος δραπέτευσης από καταστάσεις που πιθανόν σας "φυλακίζουν";

Οπωσδήποτε είναι, αλλά ταυτόχρονα είναι και μια ελευθερία.

* Ποιες καταστάσεις σας κάνουν να νιώθετε πως κάποιες φορές είστε "φυλακισμένη";

Έτσι κι αλλιώς οι ποιητές με την "ιδιόμορφη σκέψη τους" αισθάνονται πολύ συχνά φυλακισμένοι. Η αδικία και το ανάλγητο των ανθρώπων είναι δυσάρεστες καταστάσεις που πολλές φορές όμως, από φαρμάκι που είναι, μπορεί να γίνουν φάρμακο.

* Φαντασία ή πραγματικότητα. Πού επιλέγετε να ζείτε περισσότερο;

Η λογική είναι απλώς και μόνο το όχημα για τη ζωή, πολύ φοβάμαι δεν είναι το ταξίδι που ονειρευόμαστε.

* Ποια πράγματα σας ελκύουν περισσότερο, αυτά που με την πρώτη ματιά ερμηνεύονται ή εκείνα που εμπεριέχουν και ένα μυστήριο;

Σαφώς αυτά που κρύβουν και ένα μυστήριο και όχι οτιδήποτε "ευανάγνωστο". Αυτοί οι άνθρωποι, είτε άνδρες, είτε γυναίκες, που ακόμη και ο ερωτισμός τους είναι "υποδόριος" ανιχνεύεται.

* Πιστεύετε ότι τα πράγματα τα συναντάμε ή εκείνα έρχονται και μας βρίσκουν; Υπάρχει πεπρωμένο;

Ως ένα σημείο θα μπορούσα να πω ναι υπάρχει πεπρωμένο. Όμως πιστεύω, ότι και εάν όντως έτσι είναι, ανά πάσα στιγμή μπορούμε με τη θέλησή μας- γιατί όλα ξεκινούν από το μυαλό, τη σκέψη που έχει απεριόριστη δύναμη- να ανατρέψουμε μια τυχόν προδιαγεγραμμένη πορεία.

* Στη ζωή σας θεωρείτε ότι υπήρξατε τυχερή;

Ε, μέσα στις ατυχίες μου και στην όχι και ιδιαίτερα εύκολη πορεία της ζωής μου ως σήμερα, ναι θα έλεγα ότι υπήρξα τυχερή. Ιδιαίτερα με την πάροδο του χρόνου που ο κάθε νουνεχής αντιλαμβάνεται το μάταιο τού κόσμου πιστεύω ακόμα περισσότερο ότι υπήρξα τυχερή, γι΄ αυτό αισθάνομαι την ανάγκη να ευχαριστώ το Θεό. Το να αισθάνεσαι μέσα σου ένα εύρος ώστε να δώσεις αγάπη αλλά και να πάρεις, το να έχεις δίψα για μάθηση, εάν είσαι εργατικός και έχεις όραμα και κυρίως εάν είσαι υγιής τότε είσαι άρχοντας προικισμένος με θεία δώρα.

* Ίσως γιατί έχετε πετύχει τους στόχους σας ή κατακτήσατε αυτά που αγαπήσατε;

Μα δεν κυνήγησα τίποτα. Γνωρίζω όμως ότι υπήρξα εργασιομανής και είχα εμμονή σ΄ αυτά που αγαπούσα. Η αλήθεια είναι ότι αυτά που αγαπάμε δεν τα κατακτούμε αλλά τα βιώνουμε.

* Τι σας ενοχλεί περισσότερο στους ανθρώπους;

Λέω ότι μ΄ αρέσει η γνησιότητα των ανθρώπων. Αυτό τα λέει όλα.

* Ποια είναι τα ζητούμενά σας σήμερα, μετά από μια δημιουργική πορεία;

Θέλω να είμαι υγιής και ήρεμη, ώστε να μπορέσω να αξιοποιήσω αυτό το υλικό, αυτό τον πλούτο που έχω στα χέρια μου από τις έως τώρα έρευνές μου, γιατί γνωρίζω τι επίπονη εργασία είναι αλλά και ότι ο βίος βραχύς. Δεν θα πω ποτέ: "ώ μοχθος, ώ μάθησις, ώ σοφών βίβλοι αις συνεσάπην ανοήτως εκ νέου".

Αλλά θα είμαι εκεί στα βιβλία μου, τους καλύτερους φίλους που δεν με πρόδωσαν ποτέ. Ύστερα σκέφτομαι πως αυτός ο τόπος που μας γέννησε, μ΄ αυτό τον πλούτο του, την ιστορία, τις παραδόσεις, τη γλώσσα του όσο και να μας πληγώνει, έστω και εάν έχει λειτουργήσει και ως κατάρα, παραμένει κυρίως η εκπληκτική δύναμη που μας αναζωογονεί.

Ας αποφαίνεται ο χρονογράφος του 12ου αιώνα: "βαρύ φρούριον η νήσος Κύπρος, Αΐδης άφυκτος ουκ έχων διεξόδους".
 Με προσκεφάλι την ποίηση είμαι βέβαιη δε θα αιχμαλωτιστώ.

* Θα΄ θελα να σταθούμε στο έργο που επιτελέσατε ως Μορφωτική Ακόλουθος στην Αθήνα.

Αυτή η χρονική περίοδος, σχεδόν πέντε χρόνια, δεν ήταν καθόλου εύκολη, αλλά δε θ΄ αναφερθώ στα προβλήματα που αντιμετώπισα, ούτε στον πόλεμο που δέχθηκα από πολλά μέτωπα. Έχει ειπωθεί εύστοχα, πιστεύω, ότι η ευφυΐα αυτού του κόσμου στηρίζεται στην ευαισθησία του, γι΄ αυτό οι ευφυείς άνθρωποι δεν υπήρξαν ποτέ κριτές. Ήταν άνθρωποι που κατανοούσαν πάντα ανθρώπους.

Δε θα σταθώ στις εργασίες που συνήθως διεκπεραιώνει από την ίδρυσή του το Σπίτι της Κύπρου, ούτε στην οργάνωση των ποικίλων εκδηλώσεων που πραγματοποιεί. Το Διεθνές Συμπόσιο "Κύπρος - Βενετία κοινές ιστορικές τύχες", το οποίο διοργάνωσε το 2001 το Σπίτι της Κύπρου μαζί με τη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη και το Ινστιτούτο Βυζαντινών και Μεταβυζαντικών σπουδών Βενετίας υπήρξε πέραν πάσης αμφιβολίας ένα σημαντικό γεγονός.

Άλλωστε η έκδοση των πρακτικών του, που καλύπτει πάνω από 400 σελίδες, αποδεικνύει τη σοβαρή εργασία που έγινε. Η ανακοίνωσή μου στο εν λόγω συμπόσιο αφορούσε τον Κύπριο Μιχαήλ Μιμορέ, που το 1539 ανέλαβε να μεταφέρει επιστολή του δόγη στο σάχη της Περσίας. Επέστρεψε στην Ευρώπη κάνοντας το γύρο της Αφρικής περνώντας από το ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος.

Τέλος κατόρθωσε να διοριστεί διερμηνέας της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας. Και όμως ξεκίνησε από την Περιστερώνα Μόρφου. Παράλληλα με το πιο πάνω Συμπόσιο έγινε και έκθεση και έκδοση καταλόγου με τίτλο "Η Κύπρος της Γαληνοτάτης". Σημειώστε πως όλα αυτά έγιναν με χορηγίες.

Επίσης το Δεκέμβριο του 2002 μαζί με το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών οργανώσαμε μια επιστημονική εσπερίδα με θέμα "Το ενδιαφέρον των Ευρωπαίων για την Κύπρο και ο Ευρωπαϊκός προσανατολισμός των Κυπρίων (12ος - 17ος αιώνας)." Η ενδιαφέρουσα έκθεση της συλλογής Κώστα και Ρίτας Σεβέρη που οργάνωσε το Υπουργείο μας μαζί με το Υπουργείο Πολιτισμού στο Βυζαντινό Μουσείο στην Αθήνα, την άνοιξη του 2003, χάρη στη φροντίδα και στην εξεύρεση χορηγίας από την Τράπεζα Κύπρου, και εκ μέρους του Σπιτιού της Κύπρου παρουσιάστηκε αργότερα στη Θεσσαλονίκη.

Μεγάλη επιτυχία σημείωσε η έκθεση του διεθνούς φήμης καλλιτέχνη Νίκου Χαραλαμπίδη, που πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 2004 στο μόλις ανακαινισμένο κτήριο που στεγάζεται το Σπίτι της Κύπρου. Η έκδοση "Κύπρος Σταυροδρόμι της Μεσογείου" που έγινε από το Σπίτι της Κύπρου και το Κέντρο Βυζαντινών ερευνών, αποτελεί έργο αναφοράς για την ιστορία της Κύπρου... Αλλά τι να πρωτοαναφέρω...

* Είστε ικανοποιημένη, έχετε ωραίες αναμνήσεις από αυτήν την περίοδο;

Ασφαλώς και είμαι. Θα ήμουν ανελέητα αχάριστη μπροστά σ΄ αυτό τον πλούτο των εμπειριών, σ΄ αυτή την αδιάκοπη δράση, σ΄ αυτούς τους σπουδαίους ή και απλούς ανθρώπους που γνώρισα να μην είμαι ικανοποιημένη. Οι πολιτιστικοί "ταγοί" του Ελλαδικού χώρου επαίνεσαν και γραπτώς αλλά και δημοσίως το πολιτιστικό μου έργο και την πολιτιστική μου δραστηριότητα.

Ως γυναίκα, και εσείς θα γνωρίζετε βέβαια, ότι η απόσταση που διανύει κάθε γυναίκα για να φθάσει κάπου είναι δαιδαλώδης σε σχέση μ΄ αυτή που διανύει ένας άνδρας. Έχει διατυπωθεί κατά άριστο τρόπο από τη Βιρτζίνια Γουλφ: "ότι οι γυναίκες έχουν λειτουργήσει όλους αυτούς τους αιώνες σαν καθρέφτες που έχουν τη μαγεία και τη γλυκύτατη δύναμη να αντανακλούν τη φιγούρα ενός άνδρα στο διπλό από το πραγματικό του μέγεθος".

Σε ύστατη ανάλυση το έργο του κάθε ενός είναι η πνευματική πανοπλία του που τον καθιστά αλεξίσφαιρο. Πολλές φορές ακόμη κάνω τη σκέψη κι ας μη σας φανεί παράδοξο, ότι οι εχθροί μας, ίσως, είναι οι ουσιαστικοί ευεργέτες μας.

* Για το πολιτιστικό γίγνεσθαι της Κύπρου ποια άποψη έχετε;

Υπάρχουν άνθρωποι καλλιεργημένοι, αλλά που δρουν ως μεμονωμένα άτομα. Δυστυχώς η κουλτούρα μπαίνει πάντα σε δεύτερο πλάνο. Εσείς όταν ανοίγετε την τηλεόρασή σας ή το ραδιόφωνό σας τι ακούτε; Ακούτε μόνο τους πολιτικούς.

Σπανίως ακούτε ποιητές, καλλιτέχνες, δημιουργούς. Αλλά κι αν τους ακούτε, τον πρώτο λόγο τον έχουν οι πολιτικοί. Δηλαδή οι διεκπεραιωτές της εξουσίας, που πολλές φορές τυχαίνει να είναι και κάκιστοι. Πού είναι λοιπόν οι δημιουργοί, οι ηγήτορες και οι γητευτές;

ΟΛΓΑ ΚΥΡΙΑΚΟΥ
ΠΟΛΙΤΗΣ - 19/06/2005

 

ΝΑΣΑ ΠΑΤΑΠΙΟΥ ΤΟ ΝΕΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Το Σπίτι της Κύπρου απέκτησε οικοδέσποινα

Η τέχνη προπορεύεται της πολιτικής. Ο πολιτικός είναι ο οργανωτής, αλλά ο ποιητής είναι μάγος και γητευτής.

Ασχολήθηκα με ό,τι είχε να κάνει με τα ευαίσθητα σημεία της ανθρώπινης ύπαρξης, δεν ξέρω αν ακούγεται εγωιστικό, αλλά μου άρεσε πάντα το ωραίο.

Όσο δύσκολη κι αν ήταν η ζωή μου πιστεύω ότι υπερασπίζομαι την ποίηση. Η ποίηση για μένα είναι τρόπος ζωής. Μπορεί να υπερβαίνω τον εαυτό μου, μπορεί να με εξαντλεί, αλλά είναι και ένας ισχυρός λόγος ύπαρξης.

Επιλέχθηκε για μια θέση που έχει σχέση με την προβολή της ιστορίας και του πολιτισμού της Κύπρου. Ο διορισμός της ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων. Ωστόσο, το παρελθόν της την εφοδιάζει με όλα τα απαραίτητα όπλα για να καταφέρει να αντεπεξέλθει στο καίριο πόστο του υπευθύνου στο Σπίτι της Κύπρου στην Αθήνα.


Ένα πιατάκι με ασημένιες καρδούλες από τη Λούλα Αναγνωστάκη, ο πίνακας από το εξώφυλλο της βραβευμένης συλλογής του ποιητή Γιάννη Κοντού, η οποία είναι ειδικά αφιερωμένη. Ένας πίνακας του Μποστ, δώρο του καλλιτέχνη, ένα πετραδάκι από τον Βασίλη Βασιλικό. Κοσμήματα πιστά αντίγραφα αυτών της Νεφερτίτης, δώρα του Ανδρέα Χριστοφίδη. Μια χρυσή πένα και δυο παλιά ρολόγια του δασκάλου Πατάπιου. Ένα καλαθάκι για τις ελιές από τη Γιαλούσα, παραδοσιακά εργόχειρα και κεντήματα που έφτιαξε η ίδια. Παλιές φωτογραφίες και παντού ρόδια. Πολύτιμα και ευτελή αντικείμενα χαρισμένα από ανθρώπους σημαντικούς κι ασήμαντους. «Είναι η ψυχή μου», ομολογεί. Το κάθε αντικείμενο έχει τη δική του ιστορία και τίποτα δεν πάει χαμένο. Κάπως έτσι σκιαγραφείται το προφίλ της Νάσας Παταπίου, της οικοδέσποινας που απέκτησε πριν από λίγες μέρες το Σπίτι της Κύπρου στην Αθήνα.
Μια γυναίκα «έτοιμη να κλάψει ανά πάσα στιγμή», αλλά που ταυτόχρονα μπορεί να είναι ο κυρίαρχος του παιγνιδιού. Που πληγώνεται από τα λόγια, χωρίς όμως αυτά να την καταβάλλουν. Ευαίσθητη όσο και στιβαρή προσωπικότητα. Μεγάλωσε μέσα στα βιβλία, ωστόσο, οι πολέμιοί της προτάσσουν ως αχίλλειο πτέρνα της αυτό που η ίδια αγάπησε και υπηρέτησε σε όλη της τη ζωή: τα γράμματα.


Ο διορισμός σας προκάλεσε αρκετές αντιδράσεις που έφτασαν στα όρια της οξείας προσωπικής αντιπαράθεσης με τους επικριτές σας.
Πώς τις ερμηνεύετε;


Ούτε θέλω να τις ερμηνεύσω, ούτε θέλω να τις σχολιάσω, αλλά ούτε και να μπω σ οποιοδήποτε διάλογο.

Κάποιοι όμως βγαίνουν δημόσια και λένε πως «ο Ανδρέας Χριστοφίδης και νεκρός διορίζει»;

Επειδή πραγματικά είμαι ευαίσθητος άνθρωπος, θα ήθελα σ όλα αυτά να αντιτάξω το νουθετικό για όλους μας: Memento Mori. Ξέρετε, την ώρα της στέψης των Ρωμαίων αυτοκρατόρων, υπήρχε πάντα κάποιος που επαναλάμβανε αυτήν τη φράση στον αυτοκράτορα: Memento Mori, θυμήσου το θάνατο, θυμήσου το θάνατο. Κι αυτό ήταν ένας ισχυρότατος λόγος για να αποτρέπει τους αυτοκράτορες, όταν έπαιρναν την εξουσία, από το να είναι άδικοι. Γενικώς, όταν θυμόμαστε το θάνατο, γινόμαστε προσεκτικοί, στο πώς θα πούμε κάτι και στο πώς θα συμπεριφερθούμε. Όλοι οι άνθρωποι πληγωνόμαστε για διάφορα πράγματα στη ζωή. Αυτό όμως που έχει σημασία, είναι και αυτή η ίδια η θλίψη μας και η πίκρα μας, ακόμη και ο σπαραγμός μας να έχουν αξιοπρέπεια. Νομίζω ότι και αυτά είναι εκ του περισσού να τα σεργιανάμε προς τα έξω.

Δεν είναι η πρώτη φορά που σας πολεμούν. Κι όταν νεαρή ακόμη, πήρατε το πρώτο κρατικό βραβείο για την ποιητική σας συλλογή «Φωνήεν Σώμα», πάλι τα ίδια είχατε;

Φαίνεται ότι προκαλώ τον φθόνο. Πιστεύω ότι δεν ενοχλώ, αλλά ίσως οι άλλοι να ενοχλούνται. Κανείς δεν είναι τέλειος. Κάνω ό,τι κάνω με πάρα πολλή αγάπη και γνησιότητα. Στο βιβλίο μου, «Το Προξενείο της Επτανήσου Πολιτείας στην Κύπρο 1800-1807», που αυτήν τη στιγμή βρίσκεται στο τυπογραφείο και θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες, προτάσσω ως μότο μια επιγραφή που βρίσκεται σε κίονα του Θησείου, γραμμένη από κάποιον Αθηναίο το 1715. Πιστεύω ότι είναι μια απάντηση σε όλη την πολεμική που μου έγινε και μου γίνεται αυτά τα χρόνια. Περίπου, σε απλά λόγια διατυπώνονται τα εξής: «Θέλω να έχω την τιμή και την αξίωση που είχαν οι ομοπάτριοί μου Αθηναίοι. Όλα τα άλλα ατιμάζονται σε αυτόν τον κόσμο. Ευχαριστώ το Θεό που μου έδωσε τη χάρη να αγαπώ τα γράμματα». Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα γι αυτά που ειπώθηκαν και γι αυτά που θα ειπωθούν.


Λέχθηκε ότι η εικόνα του Σπιτιού της Κύπρου έχει φτάσει στα όρια της επιτυχίας της. Τι καινούργιο έχετε να προτείνετε;

Δεν θα υποστήριζα ότι σε οτιδήποτε υπάρχουν όρια επιτυχίας. Εδώ πέρα δεν μιλάμε για προσωπικές φιλοδοξίες. Μιλάμε για τον ελληνικό πολιτισμό και φυσικά δεν μπορεί να έχει όρια. Το βέβαιο είναι ότι θα δουλέψω με πάρα πολλή αγάπη, αυτήν την αγάπη που αισθάνομαι πάντοτε για τον τόπο μου. Ήδη η διευθύντρια του Ινστιτούτου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών στη Βενετία, η φίλη Χρύσα Μαλτέζου, μόλις άκουσε για το διορισμό, μου πρότεινε μιαν πάρα πολύ καλή ιδέα για να συνεργαστούμε μαζί, για την προβολή της ιστορίας και του πολιτισμού της Κύπρου.


Το «Σπίτι της Κύπρου» κατά κάποιον τρόπο ταυτίστηκε με το όνομα του προηγούμενου διευθυντή του, του κ. Γιώργου Γιωργή...

Είναι αλήθεια πως ο καλός φίλος Γιώργος Γιωργής έχει πετύχει πάρα πολλά πράγματα. Έκανε αρκετή δουλειά και πρόβαλε την Κύπρο με έναν πολύ ωραίο τρόπο.


Ενοχλεί μια γυναίκα ανάμεσα στους άνδρες που προσέχει μάλιστα και την εμφάνισή της...

Ενοχλεί που είμαι γυναίκα. Η κοινωνία της Κύπρου είναι πολύ κλειστή και φαίνεται πως εγώ θεωρούμαι μια γυναίκα πολύ ανατρεπτική. Ίσως έχω ένα στυλ, μιαν προσωπικότητα, έναν τρόπο που εκφράζω τις απόψεις μου που μπορεί να ξεφεύγει από τα όρια και να ενοχλεί. Φανταστείτε ότι, κι όταν ακόμη ανακάλυψα ένα σημαντικό χειρόγραφο στη Βενετία και θέλησα να κατοχυρωθώ, δημοσιεύτηκε σε κυπριακό έντυπο πως αυτός που με βοήθησε να το εντοπίσω δεν ζει πια για να πει την αλήθεια. Όλα αυτά βέβαια και πικραίνουν και κουράζουν. Σε ένα μου ποίημα λέω το εξής: «Πολύ κουράστηκα, ανθρώπους διάβασα και είμαι σοφή. Τόσο που δεν αποζητώ πια τίποτα. Σηκώστε αυτά τα ψέματα, πολύ τα ψέματα βαραίνουν. Το παραμύθι πέστε μου να κοιμηθώ». Γνωρίζω καλά τη σκληρή πραγματικότητα.

Υπάρχει κάποιο παράδοξο εδώ. Και τα παραμύθια είναι ψέματα;

 Λατρεύω τα παραμύθια. Μεγαλώνοντας άρχισα να θλίβομαι, γιατί συνειδητοποιούσα ότι οι χώροι των παραμυθιών, αυτών που μου διηγιόταν η μάνα μου ή που άκουγα από τις γριές του Ριζοκάρπασου, δεν υπήρξαν ποτέ. Είναι ψεύτικοι. Όμως, ακόμη και τώρα βυθίζομαι στο παραμύθι.

Είναι μια διέξοδος από τη σκληρή πραγματικότητα;

Ίσως να είναι ο μόνος τρόπος τα παραμύθια για να ζήσουμε πράγματα που ονειρευτήκαμε, που δεν υπάρχουν πια στη ζωή μας. Να ξεφύγουμε δηλαδή από διάφορες καταστάσεις που μας πίκραναν. Για παράδειγμα, αισθάνομαι αφάνταστη χαρά, όταν επισκέπτομαι μια φίλη Καρπασίτισσα, την κυρία Ανδριάνα, που την ακούω με κατάνυξη να μιλά για έναν άλλον τρόπο ζωής, μιας άλλης εποχής, για συνταγές ή να διηγείται παραμύθια του τόπου της. Όπως εκείνο το μεσαιωνικό, εκπληκτικό παραμύθι με τον τίτλο «Ο Αντίοχος, ο Κωνστάντινος και ο Βένετος», όπου ο ήρωας ταξιδεύει σε αυτές τις τρεις σπουδαίες πόλεις. Ή κάποιο άλλο σπουδαίο παραμύθι, όπου ένας πραματευτής ερωτεύεται μια κοπέλα και τον εκλιπαρεί να την πάρει μαζί του για να δει χώρες, να αντικρίσει κάστρα, και αυτός της υπενθυμίζει τους εχθρούς, τους αγύρτες, τους κουρσάρους. Η κοπέλα όμως βρίσκει τη μαγική λύση, φτάνει να μη χάσει το όνειρο, το ταξίδι. «Δώσε μου ένα χαστούκι, και κάνε με καρφίτσα και βάλε με στο πέτο σου για να ταξιδεύω μαζί σου σε άλλες πολιτείες».


Αναφέρεστε πολύ συχνά στην καταγωγή σας?

Είναι καθοριστικό για μένα ότι γεννήθηκα στο Ριζοκάρπασο, σ αυτόν τον εκπληκτικό χώρο με την έντονη παράδοση που την έχω ζήσει ώς το κόκαλο. Και που τώρα βρίσκεται πάντοτε στα όνειρα και στη σκέψη μου.

Ο πατέρας σας ήταν γνωστός λόγιος?

Ναι. Μεγάλωσα μέσα στα βιβλία. Ο πατέρας μου ήταν πολύ μορφωμένος άνθρωπος, ήξερε ξένες γλώσσες, μιλούσε πάρα πολύ ωραία, έγραφε ποίηση, δημοσιογραφούσε. Ήταν στενότατος φίλος και συνοδοιπόρος του Τεύκρου Ανθία. Και οι δυο είχαν περάσει από Ιερά Σύνοδο και αφορίστηκαν όταν εξεδόθη η «Δευτέρα Παρουσία», ένα ποιητικό έργο του Ανθία που απαγορεύτηκε. Ο πατέρας μου υπέγραψε δήλωση μετανοίας για να επιστρέψει στην εργασία του. Ο Ανθίας όμως έμεινε άεργος και τον συντηρούσε ο πατέρας μου. Ήταν πολύ συνδεδεμένοι και ο Ανθίας τού χάρισε ένα πάρα πολύ όμορφο ποίημα που φέρει τον τίτλο «Οι τρεις ρόλοι» και είναι δημοσιευμένο στην εφημερίδα ο «Παρατηρητής» το 1931. Ήταν επίσης φίλος του Λουκή Ακρίτα, του Σόλωνα Μιχαηλίδη αλλά και του Κώστα Μόντη. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον μεγάλωσα.

Πόσο σας καθόρισε αυτό το περιβάλλον;

Μεγάλωσα μέσα στα βιβλία. Τα Χριστούγεννα ο πατέρας μάς διάβαζε Παπαδιαμάντη. Είχε μια φοβερή μνήμη και νομίζω ότι ώς ένα σημείο την κληρονόμησα και εγώ. Είναι πολύ σημαντικό πράγμα η μνήμη. Λένε πως όταν ένας άνθρωπος έχει μνήμη, μπορεί να έχει και δυνατά αισθήματα γιατί δεν μπορεί να ξεχάσει. Προτού ακόμη πάω σχολείο, ήξερα στίχους από τον Φάουστ, από τον Σαίξπηρ και από τον Ντάντε. Όπως λέει και ο Ρεμπό, από μικρό παιδί δεν έμοιαζα σαν τους άλλους, δεν ονειρευόμουν όπως οι άλλοι. Έγραφα από μικρή ποιήματα.

Ήταν θέμα DNA;

Ο πατέρας έγραφε πάρα πολύ όμορφα. Κάπου 5 με 20 μέρες πριν από το θάνατό του έλαβα μια επιστολή που με συγκλόνισε. «Με συγχωρείς που τα γράμματά μου δεν είναι καλλιγραφικά, αλλά κάνει πάρα πολύ κρύο, δεν έχουμε ξύλα, δεν έχουμε πετρέλαιο. Όμως, καθήκον μας είναι να μείνουμε εδώ. Οι Τούρκοι ξεριζώνουν τα δέντρα, καταστρέφουν τα σπίτια, αισθάνονται πως αυτός ο τόπος δεν τους ανήκει. Καθήκον μας είναι να μείνουμε εδώ». Ξέρετε, ο πατέρας πέθανε εγκλωβισμένος. Και εγώ το έμαθα 25 ημέρες μετά μέσω του Ερυθρού Σταυρού. Αισθάνομαι την ανάγκη να ευχαριστήσω τον Θεόδωρο Παπαδόπουλο, που με μιαν αφιέρωση σε μια μελέτη του αποδίδει τι ακριβώς ήταν ο Πατάπιος: «Εις Ιεράν Μνήμην Διδασκάλου Παταπίου Χριστοδούλου πιστού έως θανάτου φορέως της καρπασιακής παραδόσεως υπομείναντος την πικράν δοκιμασίαν του εγκλωβισμού προς διάσωση του κυπριακού ελληνισμού».

Είναι κάτι άλλο που σας συγκλόνισε;

Ο πατέρας ήταν ιδρυτικό μέλος του παράνομου Κομουνιστικού Κόμματος Κύπρου (ΚΚΚ). Αυτός διέσωσε και το αρχείο του κόμματος. Ο πατέρας είχε μια δύσκολη ζωή, καταδιώχτηκε για την ιδεολογία του και, όπως ήταν φυσικό, για τους ίδιους λόγους έχω άσχημες παιδικές μνήμες.
Ωστόσο εσείς δεν έχετε ασχοληθεί με την πολιτική?
 Όχι. Η πολιτική σαφώς χρειάζεται, αλλά η τέχνη προπορεύεται της πολιτικής. Η πολιτική χρειάζεται την τέχνη. Ο πολιτικός είναι απλώς ένας διεκπεραιωτής της εξουσίας, ενώ ο ποιητής είναι μάγος και γητευτής. Και θα έπρεπε η σχέση της πολιτικής και της τέχνης να είναι τέτοια που ο πολιτικός να θαυμάζει και να αγαπά τον καλλιτέχνη. Στη γενική καταστροφή της πόλεως των Θηβών, λέγεται ότι απαγορεύτηκε να καταστραφεί η κατοικία του ποιητή Πινδάρου. Ήταν η εκτίμηση των Μακεδόνων προς τον ποιητή.
Εγκαταλείψατε το περιβάλλον του σπιτιού σας για να σπουδάσετε;
Πήγα στη Θεσσαλονίκη. Ήθελα να σπουδάσω θέατρο και μόνο θέατρο, αλλά επέμενε ο πατέρας μου να μπω και στο Πανεπιστήμιο. Και έτσι σπούδασα βυζαντινή και νεοελληνική φιλολογία στο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και έκανα παράλληλα και θέατρο. Δηλαδή φοίτησα τρία χρόνια, τελείωσα τη σχολή, έδωσα εξετάσεις, πήρα άδεια ηθοποιού. Επίσης φοίτησα σε σχολή χορού. Αργότερα σπούδασα στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Ιστορία και Αρχαιολογία.

Στη συνέχεια εργαστήκατε στην Αθήνα και γνωρίσατε πρόσωπα και πράγματα...

Ναι. Έχω ανθρώπους που με αγαπούν πάρα πολύ. Σ όλους τους χώρους, στον κινηματογράφο, στο θέατρο, στη μουσική, στα εικαστικά. Άνθρωποι που με εκτιμούν, και αυτό το διαπιστώνω συχνά.
Το καλοκαίρι στο Σπίτι της Κύπρου ο Θόδωρος Πάγκαλος μίλησε με πολύ εγκωμιαστικά σχόλια για το άτομό σας και για τον Ανδρέα Χριστοφίδη.
Ήταν στις 7 Ιουνίου. Έκανα μια διάλεξη στη μνήμη του Ανδρέα Χριστοφίδη, γιατί έκλεινε σχεδόν ένας χρόνος από το θάνατό του. Όλοι οι καλοί φίλοι ήταν εκεί. Μαζί και ο Θόδωρος Πάγκαλος, ο οποίος με κατασυγκίνησε με τα λόγια του και το γνωστό του χιούμορ όταν είπε: «Η Νάσα, ως φίλη από την Κύπρο, με δίδαξε για κάθε τι ελληνικό της Κύπρου. Μέχρι που μου γνώρισε και αυτά τα φυτά, τα άγρια χόρτα που ακούνε στο αναιδές όνομα Πάγκαλοι».

Παντρευτήκατε τον Ανδρέα Χριστοφίδη. Αυτόν τον άνθρωπο με την έντονη προσωπικότητα και μάλιστα στην πιο δύσκολη περίοδο της ζωής του, την τελευταία. Τι θα μπορούσατε να πείτε σήμερα;

Τον ευχαριστώ για όλα. Ό,τι μου έδωσε και ό,τι δεν μου έδωσε. Πιστεύω ότι με λάτρευε. Αν και η ζωή δεν είναι εύκολη με μια προσωπικότητα. Έχω αφιερώσει ένα από τα πιο ωραία μου ποιήματα στον Ανδρέα Χριστοφίδη που δημοσιεύτηκε μετά το θάνατό του. Καθώς και μιαν άλλη ενδιαφέρουσά μου μελέτη με την αφιέρωση: «Στον Έλληνα Homo Universalis της Κύπρου». Στη μνήμη του είναι αφιερωμένο και το βιβλίο μου που θα κυκλοφορήσει τώρα.

Πώς γνωριστήκατε;

Συναντηθήκαμε το 1983, μαζί με άλλους ποιητές σε μια εκδήλωση που έκανε το περιοδικό «Αντί» και η Πρεσβεία της Κύπρου και είχαμε διαβάσει ποιήματα. Όταν τελείωσα την απαγγελία των ποιημάτων μου, με πλησίασε και μου είπε: «Πρέπει να σας πω, πως γράφω εδώ και τριάντα χρόνια κριτική. Με έχετε κατασυγκινήσει. Η ποίησή σας έχει μια δύναμη. Γράφετε σαν τη Σαπφώ και τον Ρεμπό».

Ήταν η γνωριμία που θα σας έφερνε πίσω στην Κύπρο;

Ναι. Ουσιαστικά με επαναπάτρισε. Γνωριστήκαμε, ερωτευτήκαμε και επιστρέψαμε στην Κύπρο.

Πώς ήταν ο επαναπατρισμός και το Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών;

Από την Ελλάδα όπου εργαζόμουν στην εκπαίδευση βρέθηκα στο Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών στην Κύπρο. Η ενασχόληση με την ιστορία δεν ήταν κάτι ξένο για μένα. Άλλωστε, όπως διατυπώνει ο Βυζαντινός χρονογράφος, η ιστορία είναι το κάλλιστο εύρημα των Ελλήνων. Μέσα από την έρευνα γνώρισα καινούργιους κόσμους, δούλεψα σκληρά και αυτήν τη στιγμή με πολλήν ικανοποίηση μπορώ να πω ότι έχω ένα πολύ σημαντικό αρχειακό υλικό και, αν έχω υγεία, μελλοντικά μπορώ να δώσω πάρα πολύ καλές μελέτες γύρω από την ιστορία της Κύπρου. Ειδικά γύρω από την περίοδο της Ενετοκρατίας και της Φραγκοκρατίας.

Τι σας συναρπάζει όταν ψάχνετε στα αρχεία της Βενετίας;

Αυτή μου η επαφή, μου άνοιξε καινούργιους δρόμους. Όταν βρίσκομαι σε εκείνη την αίθουσα των κρατικών αρχείων υπάρχει μια γοητεία και μια σαγήνη. Στα διαλείμματα, όταν σηκώνω τα μάτια μου προς την οροφή του κτιρίου, λέω: «Θεέ μου, σε ευχαριστώ». Εκεί βρίσκεται γραμμένη μια μεγάλη περίοδος της ιστορίας της Κύπρου. Φανταστείτε πόσο συγκλονιστικό είναι να ανακαλύπτεις μέσα σε αυτά τα χειρόγραφα, το χειρόγραφο ενός μετέπειτα Δόγη που όταν ήταν 18 χρόνων επισκέφθηκε την Κύπρο, το Ριζοκάρπασο, που είναι η γενέτειρά σου, και να μιλά για τα τοπωνύμια, τις εκκλησίες ή ακόμη και για τη βρύση του Αγίου Φίλωνα.

Ο τρόπος με τον οποίο μιλάτε για την επιστημονική έρευνα την κάνει να μοιάζει με ένα είδος τέχνης;

Ζω τα πράγματα με ένα πάθος. Κυνηγούσα την ομορφιά από παιδί. Ήμουν περίεργη. Ήθελα να μαθαίνω τα πάντα. Τις συγγένειες, τα δέντρα, τα φυτά, τις παραδόσεις. Αυτήν τη στιγμή μπορώ να κάτσω και να καταγράψω ολόκληρες παραδόσεις και ιστορίες από την Καρπασία. Θυμάμαι πού και πότε τις άκουσα. Πώς ήταν τα χρώματα την τάδε μέρα. Έχει πολύ μεγάλη σημασία να θυμάσαι τα χρώματα...

Κάνοντας έναν απολογισμό, τι θα λέγατε για τον εαυτό σας;

Όσο δύσκολη κι αν ήταν κατά καιρούς η ζωή μου, πιστεύω ότι υπερασπίζομαι την ποίηση. Την ποίηση, που για μένα είναι τρόπος ζωής. Μπορεί να υπερβαίνω τον εαυτό μου, μπορεί να με εξαντλεί, αλλά είναι και ένας ισχυρός λόγος ύπαρξης και δημιουργίας.

Μέσα στην ευαισθησία σας πρέπει να είστε και πολύ δυνατή;

Πάρα πολύ δυνατή. Κανένας άνθρωπος δεν θα άντεχε κάποιες καταστάσεις που μου έτυχαν. Είμαι ευαίσθητη, αλλά είμαι και χαλκέντερη, ακολουθώ το δρόμο της σκληρής εργασίας. Κι ας με συγχωρέσουν οι εχθροί μου που δηλώνω ότι είμαι περήφανη για τις γνώσεις και τη γερή μου μνήμη. Όλα έχουν ένα βαρύτατο τίμημα. Επαναλαμβάνω, μεγάλωσα μέσα στα βιβλία. «Σαράντα χρόνια παίζοντας αντί χαρτιά, βιβλία»... Δεν μπορεί, λοιπόν, να είμαι άσχετη.

Συνέντευξη της νέας Μορφωτικής Ακολούθου , λίγο πριν την άφιξη της στην Αθήνα,  στη δημοσιογράφο Κατερίνα Νικολάου
Εφημερίδα  ΠΟΛΙΤΗΣ  16 / 01 / 2000


 


English


Ελληνικοί Ραδιοσταθμοί
 

 


Οι εφημερίδες έγραψαν για το Ριζοκάρπασον


Σχολιάζουμε, Κρίνουμε, Επικρίνουμε



Ευρωπαϊκή Ένωση


Κυπριακή Δημοκρατία


Ανακοινώσεις


Έφηβος Βουλευτής



Πρώτο Κουδούνι


Γιάννης Μανιταράς



Κινηματογράφος Λουϊζιάνα

Για χρήση οποιουδήποτε περιεχόμενου επικοινωνήστε μαζί μας. © 2010 Copyright Εκδόσεις "ρο"
Επικοινωνία - Email
Επισκέψεις από: 11/10/1999