Αξιούμε!!!

Κάνε δική σου τη σελίδα μας.

Κύρια Σελίδα.

Εμείς...
Χάρτης
Ομιλίες
Έγραψαν...

Τα Σχολεία μας

Εκπαίδευση
Ενημέρωση
Δημοτικό & Νηπιαγωγείο
Γυμνάσιο
Τα παιδιά μας γράφουν

Δημογραφικά Στοιχεία
Κάτοικοι, Κοινοτικό Συμβούλιο, Σχολική Εφορεία

Μαθητές
Ιστορία
Ασχολίες Κατοίκων

Καταστροφή Πολιτιστικής μας κληρονομιάς

Οι "Δικοί" μας Άγιοι
Χερσόνησος Αγίων

Απόστολος Ανδρέας (1)
Απόστολος Ανδρέας (2)

Άγιος Φίλωνας (1)
Άγιος Φίλων (2)
Άγιος Συνέσιος (1)
Αγ. Συνέσιος (2)
Αγία Φωτεινή
Μονή και Θαύματα του Απ. Ανδρέα
H Eπισκοπή Καρπασίας

Εγκλωβισμένοι
Το δράμα των εγκλωβισμένων
Οι εγκλωβισμένοι μας
Δολοφονίες, Ξυλοδαρμοί, Κλοπές
ΚΑΡΠΑΣΙΑ: Οι τελευταίοι των Ευρωπαίων εγκλωβισμένων
Μηνύματα Εγκλωβισμένων
Στο ευρωπαϊκό δικαστήριο οδήγησαν οι Ριζοκαρπασίτες τους Τούρκους

Τα δικά μας
Ριζοκαρπασίτικες Συνταγές
Συντυχάννετε (ομιλείτε) ριζοκαρπασίτικα;
Το χωρκόν μου
Ο καιρός στο Ριζοκάρπασον

Το Ριζοκάρπασον στη μνήμη μας
Σωματεία

Ιστορία
Γεωγραφία
Τοπωνυμία
Παραλίες
Μνήμες

Πρόσωπα
Οι Ριζοκαρπασίτες γράφουν
Χερσόνησος Ηρώων
Αγνοούμενοι
Γιάννης Μανιταράς

Το Μαρίν
Νάσα Παταπίου
Πάρις Αθανασιάδης
Γιάννης/Μαρία


Φωτογραφίες
Φωτογραφίες του χθες  (1)
Νέες ανέκδοτες μαθητικές φωτογραφίες  (2)
Νέες Ανέκδοτες φωτογραφίες  (3)
Ανέκδοτες φωτογραφίες  (4)
Νέες Φωτογραφίες  (5)
Νέες μαθητικές φωτογραφίες  (6)
Φωτογραφίες σήμερα (7)
Φωτογραφίες σήμερα (8)

Μαθητικές (9)

Εφημερίδα Ριζοκαρπάσου
Τεύχος 1
Τεύχος 2
Τεύχος 3

Τεύχος 4
Τεύχος 5

Τεύχος 6
Τεύχος 7
Τεύχος 8

Τεύχος 9


Άλλες ενδιαφέρουσες σελίδες
Τα κατεχόμενα μνημεία μας

Υπουργείο Παιδείας
Κώμα Γιαλού
Νέτα
Επισκοπή Καρπασίας
Lobby for Cyprus
Cypriot Federation

Nepomak
Rizokarpasso fc
Κατωκοπιά



Τηλεφωνικοί κατάλογοι:

ΑΤΗΚ (Κύπρου)

Ο.Τ.Ε (Ελλάδας)

Αρχείο

Δεκαπενταύγουστος, Αμμίν, Μωρά Ψάρκα, Πένταγιοι και σταλακτήτες

Δεκαπενταύγουστος, Απόστολος Ανδρέας. Εκεί γινόταν η μεγαλύτερη κοσμοσυρροή της Κύπρου πριν το 74. Γιόρταζε η Κοίμηση της Θεοτόκου, αλλά στον Απόστολο Ανδρέα. Έτσι αποφάσισα μαζί με τους συντρόφους μου να πάμε και εμείς στον Άγιο (έτσι αποκαλούμε εμείς οι Καρπασίτες τον Απόστολο Ανδρέα). Είχαμε εξηγηθεί να βρεθούμε και με μια άλλη παρέα Καρπασιτών που βρισκόταν ήδη εκεί. Κάποιοι πήγαν από την προηγουμένη μέρα και θα τους συναντούσαμε εκεί. Είναι από τους τυχερούς άτυχους Ριζοκαρπασίτες που έχουν ακόμα συγγενείς εγκλωβισμένους και μπορούν να διανυκτερεύσουν κοντά τους. Κοντά σε αυτούς που τόλμησαν, πάλεψαν, υπέμειναν, άντεξαν τον τούρκικο ζυγό και συνεχίζουν να είναι μόνιμοι κάτοικοι. Συνεχίζουν να είναι το προζύμι της επιστροφής τους απ’ εδώ εμάς. Εμείς οι απ’ εδώ τους ονομάζουμε εγκλωβισμένους. Προσωπικά εγώ δεν είμαι βέβαιος αυτός ο δόκιμος όρος είναι και ο σωστός. Έχω την εντύπωση ότι, αν τους λέγαμε ήρωες, θα τους ταίριαζε περισσότερο, διότι ήρωας δεν είναι μόνο αυτός που σε μια στιγμή χάνει τη ζωή του για την πατρίδα, αλλά και αυτοί που για τριανταεπτά και βάλε χρόνια, τόλμησαν και έμειναν εκεί για να υπερασπιστούν, δίνοντας ακόμα και τη ζωή τους, την πατρώα γη. Είναι αυτοί που έμειναν ως προζύμι, παραμένουν, υπομένουν και περιμένουν την μέρα που θα το ανακινήσουν, το προζύμι, αν ποτέ βρεθούν ικανοί πολιτικοί για να το κάνουν, για να αυξηθεί πάλι όπως ήταν πρώτα, στα χρόνια της ειρήνης και της ανεμελιάς. Περιμένουν τη μέρα εκείνη που θα ξανακουστούν χαρούσιμες οι φωνές παιδιών στις αλάνες, που θα ξαναγεμίσουν οι πλατείες με τα τρακτέρ των γεωργών, τη μέρα εκείνη που θα ξαναστηθούν οι καλύβες στην πλατεία του Αγίου Συνεσίου για να αναστήσουμε ξανά το Χριστό μας.

Ναι, είναι μαζί με αυτούς τους ανθρώπους που θα περνούσαμε τη μέρα μας και θα μας ξεναγούσαν. Μα όμως ω!!! Φευ,  πόσο σκληρό φαντάζει στο μυαλό μου αυτό το: ξεναγούσαν. Μα να με ξεναγήσουν πού; Στο δικό μου χωριό, σε ένα μέρος που έπρεπε να το γνωρίζω και να το περπατώ με κλειστά τα μάτια. Για να πούμε όμως την πλήρη αλήθεια, είναι πολλά τα μέρη που μπορώ να περπατήσω με κλειστά μάτια που λέει ο  λόγος, όμως είναι και πολλά που έπρεπε να γνωρίζω αλλά δεν είχα την ευκαιρία και δεν γνωρίζω καν την ύπαρξή τους.

Μια κακή συνεννόηση όταν φθάσαμε στο σημείο αναφοράς μας, μας καθυστέρησε λίγο. Περάσαμε από το σπίτι του Πανίκο όπου και είχε φορτωμένο το αυτοκίνητο και  έτοιμο. Φύγαμε από εκεί και κατευθείαν προς στον Άγιο. Στον δρόμο συναντούσαμε και άλλα αυτοκίνητα που κατευθύνονταν στην χάρη του. Εκεί στις Χελώνες, στο πρώτο κομμάτι του δρόμου προς τον Απόστολο που συναντάς τη θάλασσα, έστεκαν δύο άτομα, έποικοι προφανώς. Ό ένας κρατούσε υπό μάλης  και τα μπλοκ με τα εισιτήρια εισόδου. Αποφάσισε λέει ο «Δήμαρχος» να πληρώνουν όλοι όσοι εισέρχονται στην περιοχή από €2. Ο σκοπός τους δεν είναι ξεκάθαρος, όμως υπάρχει κάποια βάση. Η περιοχή από τις Χελώνες και μέχρι το Κάστρος μπήκε δυνητικά στο  Natura 2000. Οι Τούρκοι εισέπραξαν 5.2 εκατομμύρια από την Ευρωπαϊκή Ένωση για την προστασία της φύσης και φαίνεται ότι δεν τους έφτασαν και αποφάσισαν να αρμέγουν και τον κόσμο. Το γεγονός όμως ότι, διόδια έβαλαν πρώτα στην είσοδο του Αποστόλου Ανδρέα, μας δίνει το δικαίωμα να σκεφτούμε ότι θέλουμε. Ότι δηλαδή δεν είναι για την φύση τα διόδια, ούτε και το ποσό που συλλέγεται είναι τόσο μεγάλο που να δικαιολογεί την παρουσία δυο “εισπρακτόρων” εκεί. Τα διόδια τα έβαλαν μάλλον για να μας τονίζουν και να μας αναδεικνύουν την κατοχική τους παρουσία, αλλά και να μας κάνουν να νιώθουμε αποστροφή για τις εκεί επισκέψεις μας. Τελικά όμως φαίνεται πως αντιλήφτηκαν ότι η ζημιά θα ήταν μεγαλύτερη από το όφελος εκείνη τη μέρα, αν εφάρμοζαν το χαράτσι των διοδίων και έτσι αποφάσισαν να μην εισπράξουν για τη μέρα εκείνη. Μπροστά μας προηγείτο άλλο αυτοκίνητο προσκυνητών και φαινόταν ότι οι “εισπράχτορες” έκαναν κάποιο διάλογο μαζί τους χωρίς να πάρουν λεφτά. Αφού αναχώρησαν, έγνεψαν σε μας να πλησιάσουμε και ακολούθως μας έκαναν μια χειρονομία με το χέρι που σήμαινε ότι μπορούμε να περάσουμε και μεις ελεύθερα χωρίς χαράτσι. Προχωρήσαμε αφήνοντας πίσω το οδόφραγμα. Αμέσως μετά στα δεξιά μας παρατηρήσαμε ένα νεόκτιστο κτηριακό συγκρότημα με 5-6 οικοδομήματα χτισμένα πάνω στην άμμο, μερικές δεκάδες μέτρα από την θάλασσα. Ήταν ακριβώς απέναντι από το Γιαλί λίγο πριν τις Γυναικόπετρες. Τα κτίζουνε λέει με την χρηματοδότηση της Ε.Ε. Θα είναι το Διαχειριστικό Κέντρο της Φύσης 2000. Μα ω!!! Τι ειρωνεία! Να καταστρέφουμε τη φύση για να κάνουμε διαχείριση της φύσης. Και δεν φτάνει μόνο αυτό, λίγα μέτρα από το κύμα μεταξύ της θάλασσας και των εκτρωμάτων αυτών, που αν είναι σωστές οι πληροφορίες μου, είναι με την συναίνεση της σημερινής κυβέρνησης που έγινε αυτό, άρα δεν είναι παράνομα, κτίζονται και άλλα, ξύλινα σπιτάκια, προφανώς για τουριστική εκμετάλλευση. Βάλαμε δηλαδή τους γάτους να φιλάνε τα ποντίκια.

Προχωρώντας στα αριστερά μας ο Τράχωνας και πιο μέσα η Παμπατζιερή, δεξιά οι Γυναικόπετρες, βράχοι μέσα στη θάλασσα, μετά πάλιν αριστερά μας το Παλαιχωρκόν με τα ερείπια του ναού της Παναγίας τη Παλαιχωρίτισσας.  Συνεχίζοντας, σε 1800 μέτρα από τις Γυναικόπετρες, συναντούμε το Λιβάιν με τη θαυμάσια αμμουδερή παραλία. Την παραλία που άλλοτε ήταν κατάμεστη τα καλοκαίρια από τους Ριζοκαρπασίτες και τους ξένους τουρίστες. Ήλθαν τότε στο μυαλό μου οι βουτιές που κάναμε μαζί με τους συμμαθητές μου από το βράχο που σχημάτιζε ένα μόλο στην παραλία. Βουτούσαμε στη νότια πλευρά του βράχου, όπου η θάλασσα ήταν πιο βαθιά και λόγω του βάθους η θάλασσα φαινόταν πιο γαλανή κι’ εμείς ονομάζαμε το γιαλό αυτό “γιάλλουρα”. Μέχρι να τελειώσει ο συνειρμός της σκέψης μου στα δεξιά μας φάνηκε το ξωκλήσι του Άη Νικόλα κτισμένο σχεδόν πάνω στους βράχους για να βλέπει και να φυλάει προφανώς τους ναυτικούς μας. Παρότι το κτίσμα ήταν σχετικά πρόσφατο, η φυσική του κατάσταση ήταν κάκιστη. Χωρίς πόρτα εισόδου και μέσα γεμάτο περιττώματα, ακαθαρσίες και με κάμποσες επιγραφές στα τούρκικα με σπρέι κόκκινα και μαύρα. Σε μια γωνιά, στη δεξιά πλευρά πάνω στο μικρό μεταλλικό παγκάρι που βρίσκεται ακόμα στη θέση του, αλλά παραβιασμένο, μια μικρή εικονίτσα με μερικά ίχνη κεριού κάτω, σημάδι ότι κάποιος χριστιανός τοποθέτησε εκεί την εικόνα, άναψε ένα κερί και έκανε την προσευχή του. Πάνω από τη πόρτα της εισόδου διακρινόταν σε σχετικά καλή κατάσταση μια μαρμάρινη πλάκα που έφερε το όνομα του δωρητή και το έτος ανέγερσης του ξωκλησιού. Έγραφε στην καθαρεύουσα η πλάκα πάνω από το ανώφλι της εισόδου: «ΑΝΗΓΕΡΘΗ ΔΑΠΑΝΑΙΣ ΣΤΑΥΡΟΥ ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΥ 1963». Οι πρώτοι κτηματολογικοί χάρτες της Κύπρου, που έγιναν με τη μέθοδο της αλυσομέτρησης το 1912, τοποθετούν τα ερείπια του παλιού ξωκλησιού του Αγίου Νικολάου 250 μέτρα βορειοδυτικά του σημερινού ξωκλησιού και πίσω ακριβώς από το βουνό που είναι αριστερά του δρόμου.

Μετά τη μικρή ανάπαυλα στον Άη Νικόλα, συνεχίσαμε στρίβοντας λοξώς αριστερά για να περάσουμε από την κοιλάδα δύο ψηλών βουνών, γνωστή σαν Στένωμα τ’ Ά Νικόλα.  Ανεβαίνοντας μια μικρή ανηφοριά και ξανά λοξώς δεξιά μια μικρή κατηφόρα, για να συναντήσουμε στα αριστερά μας την ολοπράσινη οροσειρά γνωστή σαν Βούκρανος, το Μερσινούι και στα δεξιά μας τον Μερσινοπόταμος. Σε 450 περίπου μέτρα στα δεξιά μας η οροσειρά Καράμανος ή Καραμάνος με το δάσος της Πύλας να καλύπτει ολόκληρη την οροσειρά. Κυρίαρχο δένδρο σ’ όλες τις ολοπράσινες περιοχές ο αόρατος. Στα αριστερά μας η περιοχές Καλαμανά και Βλάχου Εκεί, δίπλα ακριβώς στο δρόμο, ένα απέραντο μποστάνι με καρπούζια και πεπόνια άνυδρα. Από την απέναντι πλευρά, κάτω από ένα αιωνόβιο κυπαρίσσι, ο τούρκος έποικος είχε στοιβαγμένη την πραμάτεια του και την πωλούσε. Το δίλημμα, να αγοράσω ή να μην αγοράσω άνυδρα πεπόνια, άρχισε να με ταλανίζει. Από τη μια ήταν η μνήμη της γεύσης του άνυδρου πεπονιού και από την άλλη η άρνηση της ψυχής μου να δεχθεί τα τετελεσμένα της κατοχής` όσο και αν θεωρώ τον εαυτό μου μη φανατικό. Αφού τα χόρτασα προσωρινά με τα μάτια, αποφάσισα να πάρω την τελική απόφαση στην επιστροφή. Συνεχίζουμε έχοντας πια στα αριστερά μας τη πεδιάδα των Πλατειών όπου στο βάθος δεξιά οι προαναφερόμενοι χάρτες τοποθετούν και τα ερείπια μιας εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη. Φτάνουμε μετά στον κόλπο του Αλμυρόλακκου όπου και το εξοχικό κέντρο του Τσούνταρου, ένα από τα δύο μοναδικά κέντρα που λειτουργούν οι νόμιμοι ιδιοκτήτες τους στα κατεχόμενα.  Δεξιά μας ο Πρέντης ο Φτανός η Αρμυρία, το  δάσος Λαζάνια, ο Αλάνος και ο Πρέντης ο Πασιής. Αριστερά η Νάγκωμη, στην ευρύτερη περιοχή του Μακρού, πιο βαθιά περιοχή Μασκαρτίνι, ύστερα δίπλα από το δρόμο πάντα στ’ αριστερά το Μαρμαρόβουνο, ο Άγιος Γεώργιος δεξιά του, μετά το βουνό Κούκκουλος, περιοχές Ακάθκια, Μυλόπιττα και Σκάρου και δεξιά τα βουνά Δελής και Σαρατζιηνόβουνο. Ακολουθούν η περιοχή Φατσιήστρα και Αλμυροκόλυμπος στα δεξιά και αριστερά Αλάσκες, Βαθκιά Γωνιά, Εσσώκοπρα, πριν τη δεξιά στροφή, η Γούππα του Λαλακούνα  και στην αριστερή πλευρά της δεξιάς στροφής το σπίτι της Πουππούσιας αριστερά μας δίπλα από το δρόμο με τον πελώριο ευκάλυπτο να στέκει εκεί δίπλα στο ερειπωμένο σπίτι που πάντα κάθε καλοκαίρι ήταν γεμάτο ζωή. Σε ύψος 2 μέτρα στο ξεκίνημα των διακλαδώσεων του ευκαλύπτου είναι ακόμα στερεωμένο το μεταλλικό κρεβάτι που στερέωσαν οι ιδιοκτήτες του σπιτιού για να απολαμβάνουν τον ύπνο τους εκεί ψηλά κατά τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού. Ποιο πάνω αριστερά  οι Σιήστρες, Πελλαντώνης και στο βάθος τα Μελένα.  Σταματούμε εκεί, στο μέσον περίπου της ανηφόρας, για ν’ αγναντέψουμε πίσω νοτιοδυτικά το πιο πολυφωτογραφημένο μέρος της Κύπρου, τον Πασυίαμμο, την μεγαλύτερη ίσως  και πιο παρθένα αμμουδιά της Κύπρου και στο βάθος το Κοφινάρι. Δεξιά το Γαλούνι με την Γαλουνόπετρα λίγα μέτρα από τη στεριά να δέρνεται για αιώνες από τα αγριεμένα κύματα του Τρασιώτη και του Νότου. Αμέσως μετά δεξιά η Κακόγουππα του Χοντρού, αριστερά το πυκνό από αορατκιές δάσος του Αποστόλου Ανδρέα  και στο βάθος ο Άγιος μας . Στην είσοδο του δευτέρου καντζιελιού 3-4 “αστυνομικοί’’ καθοδηγούσαν τους προσκυνητές να σταθμεύουν εκεί. Δεν τους επιτρέπουν να πλησιάζουν με τα αυτοκίνητα στην Πλατεία του Αγίου. Υπακούσαμε και εμείς. Σταθμεύσαμε εκεί που υπήρχαν άλλα 30 περίπου οχήματα και με γρήγορα βήματα μήπως και προλάβουμε λίγη Θεία Λειτουργία κατηφορίσαμε για την εκκλησία. Διασχίσαμε τη πάλαι πότε ασφαλτόστρωτη και σήμερα πλήρως κατεστραμμένη Πλατεία, για την οποία κάποιοι πλήρωσαν 2 περίπου εκατομμύρια δολάρια για να την καταντήσουν έτσι. Όση πλατεία έμεινε, ήταν κρατούμενη από εποίκους παναϋρκώτες που πουλούσαν τα πάντα, μέχρι και εικόνες των Αγίων μας, απευθυνόμενοι φυσικά μόνο προς τους αφελής. Είναι αυτοί οι ίδιοι οι παναϋρκώτες που αντιστέκονται και δεν φεύγουν, δήθεν, από κει για να μπορέσει να προχωρήσει η επιδιόρθωση  της Μονής. Προφάσεις εν αμαρτίες. Υπάρχει όμως και κάτι κωμικοτραγικότερο στην όλη υπόθεση. Η αυτοδιόριστη Διαχειριστική Επιτροπή του Αποστόλου Ανδρέα έδωσε σχεδόν €300.000 για εξευμενισμό των κατακτητών, για να χτίσουν καλύτερες καλύβες και να μετακινηθούν από κει. Αφού κουτσιούρισαν τα λεφτά κάνοντας κάτι πρόχειρες κατασκευές, τις χρησιμοποιούν τώρα για στέγη κάποιων γαϊδουριών που έχουν εκεί για ατραξιόν.

Περάσαμε την χαβούζα συναντήσαμε μπροστά μας ένα άλλο τσούρμο “αστυνομικούς’’ που παρακολουθούσαν τον κόσμο. Τότε ήταν που ήχησε ο γλυκύτατος και γνωστός στ’ αυτιά μας ήχος της καμπάνας. Οι Τούρκοι επέτρεψαν στους πιστούς να κτυπούν την καμπάνα 2 φορές το χρόνο. Πολλές δεν είναι; Συνεχίζοντας τον ποδαρόδρομο με γοργά βήματα φτάσαμε στον περίβολο της εκκλησίας. Περίπου καμιά εκατοσταριά πιστοί, όλοι και όλοι, παρακολουθούν τη λιτανεία της εικόνας που  μόλις τελειώνει. Μπαίνοντας στην πόρτα, είδα τον Πανίκκο και τον Γιώργο που ακουμπούσαν το αντίγραφο της ασημένιας εικόνας στην θέση του. Δεν προλάβαμε καν να περάσουμε από κάτω. Προσκυνήσαμε, ανάψαμε και το κεράκι μας και λάβαμε και το αντίδωρο μας. Γραφτήκαμε και στο βιβλίο του Πάτερ Ζαχαρία για μνημόσυνα και αρχίσαμε κουβέντα με τους χωριανούς μας. Με πλησίασε ο Πανίκκος και μου έδωσε ένα πρόσφορο. Τον ευχαρίστησα δίνοντας ένα χάδι στην μικρούλα όμορφη κορούλα του. Είναι η  μορφή του κοριτσιού αυτού που προγραμματίζω, αν ο Θεός μου επιτρέψει, να κοσμήσει μια σελίδα ενός βιβλίου που ετοιμάζω. Η πλειονότητα των πιστών, εγκλωβισμένοι Ριζοκαρπασίτες και τα παιδιά τους που τους επισκέφτηκαν τις μέρες  αυτές. Η παρουσία της μυστικής αστυνομίας όμως δεδομένη. Δυο άτομα, τα ίδια πάντοτε, διακριτικά νομίζοντας, παρακολουθούν το καθετί. Δίπλα στον νότιο τοίχο πίσω από το παγκάκι τα κέρινα ομοιώματα προς τον Θαυματουργό Άγιο. Ένα έφερε το σχήμα της Κύπρου με μια επιγραφή «Ειρήνη». Καθαρό το μήνυμα του πιστού δωρητή. Ποιος το ακούει όμως ή το βάζει υπόψη.   Βγαίνοντας από την εκκλησία εκεί δίπλα στην εικόνα, ένας Ριζοκαρπασίτης  πιστός πάνω στο αναπηρικό του καροτσάκι προσπαθεί να προσκυνήσει. Με δυσκολία προσκύνησε, ξαναέκανε τον σταυρό του, έβγαλε από μέσα του ένα αναστεναγμό και σπρώχνοντας τους τροχούς του αναπηρικού με τα χέρια του βγήκε και αυτός μαζί μου έξω. Ποιος ξέρει, ίσως μια μέρα, η πίστη του κάνει τον Άγιο μας να κάνει ακόμα ένα θαύμα. Βγήκαμε έξω χαιρετιστήκαμε με κάμποσους, κυρίως υπερήλικες χωριανούς μας και κατευθυνθήκαμε προς το Άγιασμα. Κάναμε το σταυρό μας, νιφτήκαμε και ήπιαμε Άγιασμα. Ίσως, αν είμαστε πιστοί, να μας βοηθήσει κάποτε.

Το θρησκευτικό μέρος του σημερινού οδοιπορικού τελείωσε. Ξαναμπήκαμε στα αυτοκίνητα μας και πρόσω ολοταχώς προς το νέο σημείο του ραντεβού μας με τον Πανίκκο, την Έλλη και την υπόλοιπη παρέα. Εκεί στην περιοχή του Σκάρου στρίβουμε δεξιά παίρνουμε τον χωματόδρομο, αριστερά μας το καταπράσινο βουνό Κούκκουλος, δεξιά τα Ακάνθια, Κολύμπια, μετά οι Νοτάες, ο Γούππος του Μαυρογένη, το βουνό Κεντινάρι στα δεξιά μας με το απέραντο καταπράσινο από αορακιές δάσος του Αποστόλου Αντρέα εκτείνεται μέχρι το μοναστήρι. Είναι από το δάσος αυτό που κόπηκαν όλα τα βολίτζια των σπιτιών του Ριζοκαρπάσου. Η αορακιά της περιοχής είναι ποικιλία δενδρώδης (Juniperus phoenica) σε αντίθεση με άλλες περιοχές που είναι θαμνώδες. Προχωρώντας ευθεία μπροστά μας ο Βαθύς Ποταμός στρίβουμε  όμως δεξιά για να βρεθούμε σε ένα ξέφωτο όπου εκεί ήταν διάσπαρτα τα ερείπια ενός πολύ παλαιού οικισμού. Του οικισμού της ομώνυμης περιοχής του Κόρακα. Ακολουθούμε τον δρόμο που περνά μέσα από τον ομώνυμο ποταμό του Κόρακα, συνεχίσαμε μέσα στο πυκνότατο από τις ψηλές αορακιές  δάσος. Μέσα ξεχώριζαν κομμάτια κομμένων με ξινάρι κορμών,  απομεινάρια προφανώς των αορακιών που έκοβαν οι Ριζοκαρπασίτες για τα βολίτζια. Φυσικά τα τελευταία χρόνια, πριν τον πόλεμο, βολίτζια χρησιμοποιούσαν μόνο για περίφραξη και αυτό μάλλον παράνομα διότι η υλοτόμηση δέντρων απαγορευόταν αυστηρά. Σε κάποια στιγμή μέσα από την ευθεία του δρόμου σε μια δεξιά στροφή φάνηκε η θάλασσα. Ένας μάλλον κακός κατηφορικός δρόμος οδηγούσε προς τον μικρό κόλπο με την χρυσή άμμο. Μια μικρή βάρκα με εξωλέμβια μηχανή που βρισκόταν εκεί προς στιγμή μας χάλασε το κέφι. Δεν θέλαμε με κανένα τρόπο ενώ βρισκόμαστε στο πουθενά να βρεθούν Τούρκοι έποικοι στα πόδια μας. Ο Πανίκος σύντομα μας καθησύχασε Η βάρκα ήταν δικών μας ανθρώπων, εγκλωβισμένων Ριζοκαρπασιτών. Σταθμεύσαμε τα αυτοκίνητα και χωρίς πολλές κουβέντες, σαν να είχαμε βάλει μεταξύ μας διαγωνισμό τρέξαμε για την θάλασσα.

Ήταν περασμένες καλά οι 10. Λάτρης πάντοτε εγώ του βυθού του γιαλού, έβαλα την μάσκα μου και τα πέδιλα και χώθηκα μέσα στα καταγάλανα κρυστάλλινα και ήρεμα νερά της θάλασσας. Η εξερεύνηση ξεκίνησε. Κινήθηκα αρχικά προς τους βράχους βγαίνοντας έξω τον κόλπο που ονομάζεται Μωρά Ψάρκα. Τα βάθη εκεί ποικίλουν. Αραιά και που τα μικρά κοπάδια από, μάλλον μικρές κουρτούρνες, τρόμαζαν από το διάβα μου. Χρόνια είχα να δω και τόσους πολλούς γύλους. Οι γύλοι είναι μικρά πολύχρωμα (μπλε, πράσινο, άσπρο, μαύρο) ψάρια. Ήταν τα πρώτα ψάρια που, όντας ακόμα μικροί, δοκιμάζαμε να ψαρέψουμε με αυτοσχέδιες γυλοσκαρκές τις οποίες κατασκευάζαμε με πυκνό πλεκτό σύρμα. Σχηματίζαμε ένα κύλινδρο όπου, την μια πλευρά την κλείναμε πάλι με το ίδιο πλεχτό σύρμα. Η άλλη μπροστινή πλευρά ανοιγόκλεινε. Πάνω στο στόμιο τοποθετούσαμε σπασμένους αχινούς οι οποίοι αρέσουν πολύ στους γύλους. Όταν μαζεύονταν αρκετοί για να φάνε, με μια απότομη κίνηση του σπάγκου που ήταν στερεωμένος στο κινητό στόμιο, έκλεινε με αποτέλεσμα τα ψάρια να εγκλωβίζονται μέσα. Συνέχισα την εξερεύνηση βόρεια μέχρι το πρώτο μικρό ακρωτήριο της περιοχής. Έκανα επαναστροφή πιάνοντας ποιο ανοιχτά, ετούτη τη φορά. Σε ένα σημείο μεταξύ δυο παράλληλων βράχων που η θέση τους σχημάτιζε μια σπηλιά αναλήφθηκα μια  τεράστια σμέρνα να κινείται. Είχε μήκος ενάμιση μέτρο περίπου. Η σμέρνα είναι ένας από τις πολλές χιλιάδες κατοίκους της θάλασσας και μοιάζει σαν φίδι. Είχε καφέ χρώμα με μαύρες κηλίδες στο δέρμα της. Μόλις με αντιλήφθηκε με μια αστραπιαία κίνηση κρύφτηκε μέσα στις τρύπες των βράχων αφήνοντας μόνο το κεφάλι της έξω να με κοιτάζει.

Μετά από ένα μισάωρο ήμουνα πίσω. Οι υπόλοιποι της παρέας απολάμβαναν το μπάνιο τους εκεί στην αμμουδιά. Βγήκα έξω για να δω τον Πανίκο και να συντονιστούμε για τα περεταίρω. Τα περαιτέρω συμπεριλάμβαναν σούβλα με καρπασίτικον ρίφι που η παρέα φρόντισε να προμηθευτεί την προηγούμενη από ένα Ριζοκαρπασίτη βοσκό. Αφού έγινε η εξήγηση και ο προγραμματισμός ξαναβουτήξαμε. Μερικοί  κάναμε ένα πηγαδάκι και απολαμβάνοντας την θάλασσα κουβεντιάζαμε εκθειάζοντας τις ωραιότατες ομορφιές του Ριζοκαρπάσου που τόσο πολύ μας λείπουν. Σε κάποια φάση πάνω στην κουβέντα ο Πανίκος μας ανέφερε ότι απέναντι, νοτιανατολικά μας δηλαδή, στους βράχους αριστερά της απέναντι άλλης αμμώδους παραλίας που ήταν μεγαλύτερη από αυτή που καταλύσαμε, υπάρχει γλυκό παγωμένο νερό που ρέει από τα βράχια. Φυσικά δεν θέλαμε δεύτερη κουβέντα. Τέσσερα άτομα της παρέας με προλάτη τον Πανίκο γυρίσαμε την ρότα μας προς τα εκεί. Έπρεπε να διασχίσουμε μια απόσταση 300-500 μέτρων κολυμπώντας. Μόλις πλησιάσαμε τους βράχους ένα κοπάδι αγριοπέζουνα ξεπετάχτηκε από μέσα τους. Τα αγριοπέζουνα φτιάχνουν τις φωλιές τους πάνω στους βράχους για να προστατεύουν τα αυγά και τα μικρά τους από τα φίδια και αλεπούδες. Φυσικά, όπως μας ενημέρωσε ο Πανίκος τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί πολύ οι κοράζινοι που τρώνε τα αυγά και έτσι κινδυνεύουν πια να εξαφανιστούν τα αγριοπερίστερα αυτά, που τα παλαιά χρόνια κάποιοι τολμηροί ανέβαιναν στους βράχους και έπιαναν τα μικρά για μεζέ. Μετά από μικρή προσπάθεια ο Πανίκος εντόπισε το σημείο με απογοήτευση όμως. Ήταν τόσο λίγο το νερό, που μόνο λίγη λάσπη ήταν μαζεμένη στο σημείο που άλλοτε τοποθετούσαν το κουζίν τους οι βοσκοί για να το γεμίσουν με το θαυμάσιο αυτό κρύο νερό. Αφού ψιλοαπαγοητευτήκαμε  και μεις, λάβαμε την άγουσα για την επιστροφή. Όταν φτάσαμε πια, ήταν η ώρα που έπρεπε να μεριμνήσουμε για το φαΐ. Τέσσερα άτομα ανεβήκαμε στα δυο αυτοκίνητα και πήραμε τον δρόμο προς το μέρος που θα καθόμασταν για φαΐ. Σε καμιά 150αριά μέτρα υπήρχε ένα ξέφωτο στην αριστερή πλευρά του δρόμου από κλαδεμένες αορατιές. Εκεί ήταν το σημείο που επιλέξαμε για να ψήσουμε το φαΐ. Αφού φυσικά λάβαμε όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφάλειας του δάσους από πυρκαγιά, ανάψαμε τα κάρβουνα μας μέσα στην ψησταριά που μεταφέραμε μαζί μας. Άλλοι καθάρισαν την περιοχή από τα ξερά φύλλα, άλλος πέρασε το κρέας στα σουκλιά. Η ψησταριά δυστυχώς δεν μας διευκόλυνε να χρησιμοποιήσουμε κλαδί φρέσκιας σχινιάς για να σουβλίσουμε σ’ αυτή το κρέας. Η κ. Έλλη ανέλαβε να κάνει την σαλάτα από πομιλόρκα και γλυστηρία του κήπου της. Όταν ψευτορεγουλάραμε την υπόθεση και περιμέναμε να ετοιμαστούν τα κάρβουνα η κ. Έλλη μας φώναξε να “τσιλλίσουμε την πινιά μας” με λίγο κουλούρι που το έφτιαξε η κόρη της. Τι τόθελε αυτό. Αυτό το θαυμάσιο έδεσμα, σε συνδυασμό με τις αρτιστές της ελιές, έγινε η αιτία να  μισοχορτάσουμε ώσπου να καταλάβουμε πόσο πολύ φάγαμε. Τα κάρβουνα ήταν πια έτοιμα, το κρέας σουβλισμένο και έμεινε να βάλουμε μπροστά το ειδικό μοτέρ που θα γύριζε μόνο του τις σούβλες. Εις μάτην όμως, είχαμε πρόβλημα. Ξερογύριζε το μοτέρ πάνω στον μηχανισμό της ψησταριάς. Η προσπάθεια το Πανίκου να λύσει το πρόβλημα τοποθετώντας μια ξύλινη σφήνα στο μηχανισμό απέβηκε άκαρπη. Στο τέλος καταλάβαμε ότι εμείς έπρεπε να αναλάβουμε το ρόλο του μοτέρ. Να γυρίζουμε δηλαδή χειροκίνητα τις σούβλες. Κοπιαστικό, λόγω της ζέστης, έπρεπε όμως να γίνει. Έτσι ανέλαβα το έργο εγώ υπό ένα όρο.

-Πανίκο αναλαμβάνω εγώ το γύρισμα υπό τον όρο ότι εσύ θα μεριμνήσεις για ένα κοφτερό μαχαίρι, ένα πιρούνι και ένα πιάτο και να τα φέρεις εδώ κοντά. Επίσης να φέρεις και την παγωνιέρα με τις μπύρες.

-Ήντα θέλω πειν; Αυτό ήμουν έτοιμος να κάνω, μου λέει. Και ενώ οι άλλοι έκαναν το μπάνιο τους μέχρι να ψηθεί το κρέας, εμείς με τον Πανίκο προσπαθούσαμε να στρογγυλέψουμε τις σούβλες, να φάμε δηλαδή στην ουσία κάποιες μύτες από το κρέας που ήταν οι πρώτες που ψήνονταν. Όταν πια το φαΐ ήταν έτοιμο, φωνάξαμε και τους υπόλοιπους της παρέας. Πήρε ο καθένας το πλαστικό του πιάτο, έβαλε το φαΐ του και κάθισε όπου τον βόλευε. Στο δάσος μέσα οι πολυτέλειες είναι πολυτέλεια.

Αφού χορτάσαμε κουβεντιάζοντας και ετοιμάζοντας τις επόμενες κινήσεις μας, η ώρα μας βρήκε στις 4 και κάποιοι από την παρέα, που είχαν ακόμα δυνάμεις και ενδιαφέρον, πήραμε το αυτοκίνητο και με συνοδηγό τον Πανίκο που μας καθοδηγούσε τραβήξαμε για τον επόμενο στόχο. Ο στόχος αυτή την φορά ήταν Χριστιανικός. Σε καμιά 400ριά μέτρα από κει που βρισκόμασταν, προς τα ανατολικά υπήρχαν πάνω στην άκρη των απόμακρων βράχων τα ερείπια ενός ξωκλησιού. Το εκκλησάκι ήταν αφιερωμένο στους Πέντε Αγίους εξ ου και το όνομα της περιοχής, Πένταγιοι. Μέσα σε μια σπηλιά βρισκόταν τοποθετημένο πάνω σε μια πέτρα ένα σύγχρονο εκκλησάκι με ένα καντήλι μέσα να ανάβει. Το εκκλησάκι αυτό τοποθετήθηκε προφανώς πρόσφατα από κάποιο πιστό. Αριστερά στον ίδιο χώρο είχε ένα τετράγωνο από αλουμίνιο και γυαλί κοντή με μια πορτούλα που μέσα βρίσκονταν οι εικόνες. Μπροστά από αυτά βρισκόταν χτισμένες ακατάστατα πέτρες που σχηματίζουν ένα προστατευτικό τοίχο ύψους ενός μέτρου περίπου. Αυτό προφανώς έγινε πρόσφατα διότι ξεχώριζε η λάσπη  από τα τσιμέντα που χρησιμοποίησαν. Στον περίβολο της περιοχής ήταν ορατά τα θεμέλια του παλαιότερου κτίσματος του ναού. Ξεχώριζαν αρκετές πέτρες  πελεκημένες, μια δεν στεκόταν όρθια και είχε ύψος περίπου 70 εκατοστά, πλάτος 50 και βάθος 20. Στην πάνω επιφάνεια της ήταν ορατές τέσσερεις τρύπες μια των οποίων είχε από μέσα της ένα μεταλλικό καρφί. Προφανώς κάτι είχε στερεωμένο πάνω της ή κάποιο σταυρό ή κάποια πλάκα  που μπορεί να ήταν η Αγία Τράπεζα. Αφού φωτογραφίσαμε τον χώρο κατευθυνθήκαμε προς το Άγιασμα. Το Άγιασμα βρίσκεται στο μέσο του ύψους των βράχων. Για να φτάσουν εκεί οι πιστοί, χάραξαν τον πελώριο κάθετο βράχο σε πλάτος περίπου ένα μέτρο, δημιούργησαν σκαλιά, σύνολο 19. Κατεβαίνοντας τα σκαλιά που οδηγούσαν δεξιά και ακολούθως αριστερά ακολουθούσαμε τον Πανίκο. Φθάσαμε σε μια μικρή  σπηλιά κάτω από την οποία βρίσκονταν σχηματισμένες τρεις μάλλον στρογγυλεμένες λακκούβες. Η πρώτη στο βάθος με διάμετρο περίπου 40 πόντους ήταν το μέρος που μαζευόταν το Άγιασμα. Λιγοστό αλλά υπήρχε. Είχε βάθος 10-15 εκατοστά. Πιο δεξιά υπήρχε άλλη λακκούβα στην οποία, όπως μας εξήγησε ο Πανίκος,  μπορούσαν και πλησίαζαν και έπιναν νερό τα διψασμένα ζώα και ποιο μπροστά ένα στενόμακρο ρυάκι μέσω του οποίου το Άγιασμα χυνόταν στους βράχους για να καταλήξει στην θάλασσα. Αφού φωτογραφίσαμε και καταγράψαμε ότι θέλαμε, περιεργαστήκαμε ξανά τα σκαλιά όπου στην δυτική πλευρά του τοίχου τους, παρατηρήσαμε ότι υπήρχε και ένας λαξευτός θόλος πλάτους περίπου ενός μέτρου και βάθος περίπου 20 πόντων. Είχε δε ύψος περίπου 60-70 εκατοστά. Προφανώς μάλλον θα ήταν εικονοστάσι.

Ανεβήκαμε τα σκαλιά και κατευθυνθήκαμε δυτικά με σκοπό να εντοπίσουμε το σπήλαιο με τους σταλακτίτες. Κατεβήκαμε προσεχτικά τους βράχους και οδηγηθήκαμε σε ένα μεγάλο σπήλιο ύψους δυο περίπου δυο μέτρων και πλάτος 5-6 περίπου μέτρα. Στη βάση του έφθανε  με βρυχηθμούς μέσω των βράχων το νερό της θάλασσας. Η δροσερή ατμόσφαιρα στο χώρο αυτό ήταν εμφανής, σαν να βρισκόσουν μέσα σε κλιματιζόμενο χώρο. Στην πάνω δεξιά γωνία βρισκόταν σχηματισμένοι οι μικροί σταλακτίτες. Μερικοί είχαν άσπρο χρώμα, μερικοί μωβ. Κάτω, σε ένα υπερυψωμένο βράχο, βρισκόταν δυο κομμάτια σπασμένων βράχων με μικρούς σχηματισμένους σταλακτίτες. Η πράξη αυτή που δεν χαρακτηρίζεται μόνο κακόβουλη αλλά και εγκληματική, είναι καταδικαστέα. Είναι κρίμα και ντροπή, να καταστρέφουμε έτσι απερίσκεπτα κάτι το οποίο η φύση χρειάστηκε δεκάδες χιλιάδες χρόνια να το σχηματίσει.

Αφού περιεργαστήκαμε και συνάμα δροσιστήκαμε, αρχίσαμε την άνοδο μας και κατευθυνθήκαμε προς το αυτοκίνητο μας. Επιστρέψαμε στην βάση μας στο Αμμίν. Εκείνη την ώρα ήταν η ποιο κατάλληλη για μπάνιο. Μπαίνεις στην θάλασσα, σε συνεπαίρνει όλος ο ρομαντισμός και όλος ο ερωτισμός. Είναι τέτοιες στιγμές, που θα ήθελες να είσαι με το ταίρι σου, κατάμονοι, με μόνη συντροφιά το νερό της θάλασσας και τα δέντρα το δάσους. Άπλωσα ανάσκελα επιπλέοντας στο νερό, έκλεισα τα μάτια μου και ενώ το νερό με ταξίδευε με ανάλαφρα κύματα, ταξίδευα και εγώ παράλληλα με το μυαλό μου στο δικό μου αξέχαστο κόσμο. Το ταξίδι αυτό κράτησε περίπου ένα τέταρτο. Πραγματικά, παραλίγο να με πάρει ο ύπνος, αν δεν μου φώναζαν οι φίλοι και φίλες που είχαν ήδη βγει έξω και ετοιμάζονταν για την εγκατάλειψη, γιατί μόνο εγκατάλειψη μπορεί να θεωρηθεί ένα τόσο συναρπαστικό μέρος. Υπό άλλες συνθήκες σίγουρα θα ήμουνα ακόμα εκεί. Ταξίδεψα σε πολλές όμορφες και κοσμοπολίτικες παραλίες στην Κύπρο αλλά και σε πολλά μέρη στο εξωτερικό. Όμως αυτό που νιώθεις όταν βρίσκεσαι σε τέτοιο μέρος, δεν υπάρχει αρκετό μελάνι στον κόσμο για να το περιγράψεις.

Τον ήλιο, ήταν έτοιμη να τον να τον χάσει η ημέρα από τις αγκάλες της, κερδίζοντας τον η νύχτα στην αναμεταξύ τους μάχη για την κατοχή του. Η νύχτα θα σε λίγο θα τον έκρυβε αυτή στην αγκαλιά της για 12 ώρες μέχρι το πρωί που, ως προδιαγραμμένη πορεία θα τον κέρδιζε πάλι άλλες τόσες μέρες η ημέρα. Με βαριά καρδιά βάλαμε μπροστά τα αυτοκίνητα μας και μέσω του πανέμορφου δάσους πήραμε τον ίδιο δρόμο της επιστροφής. Μπροστά ο Πανίκος χάραζε πορεία. Από την περιοχή Κόλυμπος του Έξω Μακρού, λοξοδρομήσαμε δεξιά για να βρεθούμε τούτη τη φορά από την άλλη πλευρά του πευκόφυτου βουνού Κούκκουλος. Ακολουθώντας τις παρυφές του, λίγο πριν περάσουμε στον κύριο δρόμο, στα αριστερά βρισκόταν ένα παλιό σπίτι. Την προσοχή μας εκεί γύρω από το σπίτι τράβηξε μεγάλος αριθμός ογκωδών λίθων από αμμογενές πέτρωμα.   Ένα σημαντικό εύρημα, αλλά ο χρόνος δεν μας επέτρεπε να το διερευνήσουμε. Το σημειώσαμε στα υπόψην και συνεχίσαμε τον δρόμο μας.

Φτάνοντας στο ύψος της Γούππας, εκεί στην είσοδο του χωριού, ένα πανέμορφο θέαμα μας περίμενε. Ένας πυρακτωμένος κατακόκκινος πελώριος ήλιος αιωρούταν 2-3 μέτρα πάνω από τα σπίτια που βρίσκονταν στην βορειοδυτική πλευρά της κωμόπολης μας. Ήταν η στιγμή που ετοιμαζόταν η νύχτα να τον κρύψει στην αγκαλιά της. Σταμάτησα το αυτοκίνητο, ακούμπησα σε ένα στύλο για να έχω σταθερό χέρι και άρχισα να φωτογραφίζω το υπερθέαμα μέχρι που η γη κατάπιε ολόκληρο τον ήλιο.

Ξανά στα οχήματα μας με την διευκρίνιση από μέρους μου προς την άλλη παρέα ότι θα παρεκκλίνω της πορείας μας για να περάσω έστω λίγο από το σπίτι μου. Το ραντεβού στο σπίτι των γονιών της παρέας μας αναβλήθηκε για μισή ώρα. Στρίβοντας την τελευταία στροφή πριν το σπίτι μου νέα έκπληξη με περίμενε. Στην αυλή  του σπιτιού των γειτόνων μου τέσσερα άτομα κάθονταν και απολάμβαναν στο σούρουπο τον καφέ τους. Ήταν η Θεοτούλα και η Αντριάνα με τους συζύγους τους. Και οι τέσσερεις απόδημοι του εξωτερικού. Το σπίτι ανήκει στον πατέρα της Θεοτούλας οποίος αυτόν τον καιρό βρίσκεται στις ελεύθερες περιοχές λόγω προβλήματος της υγείας του. Είναι περίπου 90 χρόνων. Αμέσως σταμάτησα, είχα να τους δω μερικά χρόνια. Αγκαλιαστήκαμε κοιταχτήκαμε στα μάτια ωσάν να επικοινωνούσαμε στην ίδια συχνότητα οι σκέψεις μας, τα μάτια μας σχεδόν όλων δάκρυσαν. Ξεροκατάπια για λίγο και πιάσαμε την κουβέντα.

-Που καιρός βρη Θεοτούλα που η αυλή αυτή ήταν γεμάτη φύλλα καπνού και καθόσασταν όλοι τριγύρω περνώντας τον στις σμίλες  και πολλές φορές διαγωνιζόσασταν μεταξύ σας για το πόσες μάτσες θα περάσει η κάθε μια;

-Που καιρός, που την αυλή αυτή, κάλυπτε η καλύβα που ήταν κατασκευασμένη με αορακιέτινα βολίτζια και κλαδιά σχινιάς από πάνω;

-Που καιρός, που η διπλανή φραχτή ήταν κατάφυτη από κολοκάσιν, αγγουριές, βαζανιές, πιπεριές, κολοκυθιές , φασολάκι και ένα σωρό άλλα φυτά της εποχής;

-Πάνε όλα αυτά, τα κατάπιε η άγρια και βάρβαρη εισβολή. Όλα πια τα σκιάζει η φοβέρα και τα πλακώνει η σκλαβιά. Παντού κατοχή, παντού τρόμος. Κανένα δικαίωμα ελευθερίας και ιδιοκτησίας.

Πενήντα βήματα δυτικά, από την άλλη πλευρά του δρόμου το πατρικό μου. Το πλησίασα και έμεινα κατάξερος. Το βρήκα σε μια κατάσταση που μ’ έκανε να νιώσω ξανά την εισβολή. Γι’ αυτό θα γράψω άλλη φορά.

Με όλα αυτά τα ψυχοφθόρα συναισθήματα, συγχυσμένος και τρομαγμένος αλλά και πολύ οργισμένος τράβηξα για τον τελευταίο σταθμό πριν την υποχρεωτική εγκατάλειψη του τόπου μου.

Αφού βρεθήκαμε με τους υπόλοιπους, βαθιά πια η νύχτα, πήραμε τον σκοτεινό δρόμο της εγκατάλειψης, ως την άλλη μέρα που ο πόθος θα μας αναγκάσει να επιστρέψουμε πάλι με την ελπίδα ότι κάποια φορά θα επιστρέψουμε για να μείνουμε.     

Αιωνίως Ριζοκαρπασίτης
15 Αυγούστου 2011

 


English


Ελληνικοί Ραδιοσταθμοί
 

 


Οι εφημερίδες έγραψαν για το Ριζοκάρπασον


Σχολιάζουμε, Κρίνουμε, Επικρίνουμε



Ευρωπαϊκή Ένωση


Κυπριακή Δημοκρατία


Ανακοινώσεις


Έφηβος Βουλευτής



Πρώτο Κουδούνι


Γιάννης Μανιταράς



Κινηματογράφος Λουϊζιάνα

Για χρήση οποιουδήποτε περιεχόμενου επικοινωνήστε μαζί μας. © 2010 Copyright Εκδόσεις "ρο"
Επικοινωνία - Email
Επισκέψεις από: 11/10/1999