Αξιούμε!!!

Κάνε δική σου τη σελίδα μας.

Κύρια Σελίδα.

Εμείς...
Χάρτης
Ομιλίες
Έγραψαν...

Τα Σχολεία μας

Εκπαίδευση
Ενημέρωση
Δημοτικό & Νηπιαγωγείο
Γυμνάσιο
Τα παιδιά μας γράφουν

Δημογραφικά Στοιχεία
Κάτοικοι, Κοινοτικό Συμβούλιο, Σχολική Εφορεία

Μαθητές
Ιστορία
Ασχολίες Κατοίκων

Καταστροφή Πολιτιστικής μας κληρονομιάς

Οι "Δικοί" μας Άγιοι
Χερσόνησος Αγίων

Απόστολος Ανδρέας (1)
Απόστολος Ανδρέας (2)

Άγιος Φίλωνας (1)
Άγιος Φίλων (2)
Άγιος Συνέσιος (1)
Αγ. Συνέσιος (2)
Αγία Φωτεινή
Μονή και Θαύματα του Απ. Ανδρέα
H Eπισκοπή Καρπασίας

Εγκλωβισμένοι
Το δράμα των εγκλωβισμένων
Οι εγκλωβισμένοι μας
Δολοφονίες, Ξυλοδαρμοί, Κλοπές
ΚΑΡΠΑΣΙΑ: Οι τελευταίοι των Ευρωπαίων εγκλωβισμένων
Μηνύματα Εγκλωβισμένων
Στο ευρωπαϊκό δικαστήριο οδήγησαν οι Ριζοκαρπασίτες τους Τούρκους

Τα δικά μας
Ριζοκαρπασίτικες Συνταγές
Συντυχάννετε (ομιλείτε) ριζοκαρπασίτικα;
Το χωρκόν μου
Ο καιρός στο Ριζοκάρπασον

Το Ριζοκάρπασον στη μνήμη μας
Σωματεία

Ιστορία
Γεωγραφία
Τοπωνυμία
Παραλίες
Μνήμες

Πρόσωπα
Οι Ριζοκαρπασίτες γράφουν
Χερσόνησος Ηρώων
Αγνοούμενοι
Γιάννης Μανιταράς

Το Μαρίν
Νάσα Παταπίου
Πάρις Αθανασιάδης
Γιάννης/Μαρία


Φωτογραφίες
Φωτογραφίες του χθες  (1)
Νέες ανέκδοτες μαθητικές φωτογραφίες  (2)
Νέες Ανέκδοτες φωτογραφίες  (3)
Ανέκδοτες φωτογραφίες  (4)
Νέες Φωτογραφίες  (5)
Νέες μαθητικές φωτογραφίες  (6)
Φωτογραφίες σήμερα (7)
Φωτογραφίες σήμερα (8)

Μαθητικές (9)

Εφημερίδα Ριζοκαρπάσου
Τεύχος 1
Τεύχος 2
Τεύχος 3

Τεύχος 4
Τεύχος 5

Τεύχος 6
Τεύχος 7
Τεύχος 8

Τεύχος 9


Άλλες ενδιαφέρουσες σελίδες
Τα κατεχόμενα μνημεία μας

Υπουργείο Παιδείας
Κώμα Γιαλού
Νέτα
Επισκοπή Καρπασίας
Lobby for Cyprus
Cypriot Federation

Nepomak
Rizokarpasso fc
Κατωκοπιά



Τηλεφωνικοί κατάλογοι:

ΑΤΗΚ (Κύπρου)

Ο.Τ.Ε (Ελλάδας)

Αρχείο

Μνημόσυνο Παναγιώτη Κάσπη

Άγιοι Ανάργυροι
Λάρνακας

14 Οκτωβρίου 2001

Διάρκεια 12 λεπτά

Αιδεσιμολογιότατε, εκλεκτοί προσκεκλημένοι, αγαπητοί Ριζοκαρπασίτες συναγωνιστές, Έλληνες, Ελληνίδες, Ελληνόπουλα,

με εθνική υπερηφάνεια αλλά και με πόνο ψυχής τελούμε και σήμερα το εθνικό μνημόσυνο του αείμνηστου ήρωα Παναγιώτη Κάσπη εδώ στην προσφυγιά, μακριά από τον τόπο της θυσίας του από το αγαπημένο μας Ριζοκάρπασο.

Νοερά ταξιδεύουμε πέρα από τις γραμμές του Αττίλα και φθάνουμε στην πατρική μας γη και με τα φτερά της μνήμης επιστρέφουμε στα τρισδοξασμένα εκείνα χρόνια του απελευθερωτικού μας αγώνα και ξαναζούμε στιγμές ανεπανάληπτες που μόνο όσοι τις έζησαν αισθάνονται το μεγαλείο του υπέροχου αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α.

Έχουν περάσει αξέχαστε Παναγιώτη Κάσπη 43 χρόνια από την ημέρα της θυσίας σου αλλά η ηρωική μορφή σου προβάλλει ζωντανή μπροστά μας και μας χαράσσει το δρόμο του καθήκοντος, το δρόμο της υπέρτατης θυσίας για την απελευθέρωση των κατεχομένων από τον Τούρκο εισβολέα πατρικών εδαφών μας. Πιστοί στο καθήκον συγκεντρωθήκαμε και σήμερα στον ιερό τούτο χώρο για να τελέσουμε το εθνικό μνημόσυνό σου και να αναλογισθούμε το μεγαλείο της θυσίας σου.

Τα δάφνινα στεφάνια μας τα καταθέτουμε στο κενοτάφιό σου αλλά σου υποσχόμαστε ότι δε θα σταματήσουμε τον αγώνα μέχρι να επιστρέψουμε ελεύθεροι στην πατρική μας γη, μέχρι να καταθέσουμε τα δάφνινα στεφάνια μας στο μυρωμένο τάφο σου, μέχρι να ξαναστήσουμε την προτομή σου εκεί που της αξίζει στην κεντρική πλατεία του Ριζοκαρπάσου.

Ο Παναγιώτης Κάσπης, αγαπητοί μου, γεννήθηκε στο Ριζοκάρπασο το 1939 και υπήρξε συμμαθητής μου σ' όλες τις τάξεις του γυμνασίου. Μετείχε πάντα σε σχολικούς αγώνες και διακρινόταν σαν πρώτος νικητής σε αγωνίσματα δρόμου. Ήταν επίσης μέλος της ποδοσφαιρικής ομάδας του χωριού μας. Όταν θα τελείωνε το Γυμνάσιο σκόπευε να πάει στην Αθήνα για σπουδές στη Γυμναστική Ακαδημία. Από το σχολείο αποφοιτήσαμε τον Ιούνιο του 1958 αλλά αναβάλαμε τις σπουδές μας μέχρι να τελειώσει ο απελευθερωτικός αγώνας.

Ο Κάσπης εντάχθηκε στον αγώνα το 1956 όταν ήταν μαθητής στην 4η τάξη του Γυμνασίου Ριζοκαρπάσου.

Στην αρχή ήταν μέλος της Α.Ν.Ε. δηλαδή της Άλκιμης Νεολαίας της Ε.Ο.Κ.Α. Οι ομάδες αυτές είχαν σαν αποστολή την έκδοση και κυκλοφορία φυλλαδίων, την αναγραφή συνθημάτων, την εκφώνηση πατριωτικών συνθημάτων με το αθάνατο χωνί, την οργάνωση και διαφώτιση του λαού για τον εθνικό μας αγώνα. Αργότερα έγινε ομαδάρχης της Α.Ν.Ε. και όταν έγινε αναδιοργάνωσή της ο Κάσπης εντάχθηκε στην ομάδα των χειροβομβιστών. Εγώ ανήκα στην ομάδα που διέθετε κανονάκια, βόμβες με ηλεκτρική πυροδότηση.

Οι δύο αυτές ομάδες κρούσεως Α.Ν.Ε. πολλές φορές συνεργάζονταν και αναλάμβαναν κοινή δράση όταν η περίσταση το απαιτούσε. Στο διάστημα ο Παναγιώτης διακρίθηκε για την προθυμία του στην εκτέλεση του καθήκοντος αλλά και την αυτοθυσία του. Σε επικίνδυνες αποστολές όταν η ηγεσία μας  ζητούσε εθελοντές, πρώτος ο Κάσπης πρόσφερε τον εαυτό του. Ποτέ δεν εύρισκε προφάσεις για να αποφύγει το καθήκον.

Αποκορύφωμα της δράσης του ήταν η διοργάνωση της ενέδρας της 13ης Οκτωβρίου 1958. Η ενέδρα αυτή στήθηκε έξω από το Ριζοκάρπασο στην περιοχή "Γούππα", πεντακόσια μέτρα μακριά από το σπίτι του Παναγιώτη Κάσπη. Σ' αυτήν πήραν μέρος ο Παναγιώτης σαν αρχηγός ο ξάδελφος του Νικόλας Χρονίας και εγώ. Ο Παύλος Δημητρίου βρισκόταν σε ύψωμα απέναντι από το χώρο της ενέδρας σαν φρουρός και για να μας δώσει το σύνθημα για επίθεση.

Στη μια μετά το μεσημέρι ο Παύλος μας έδωσε το σύνθημα ότι ο εχθρός πλησίαζε στον τόπο της ενέδρας. Ήταν αυτοκινητοπομπή από ένα λαντ-ρόβερ με αρκετούς στρατιώτες και άλλα τρία οχήματα που επέστρεφαν από το μικρό στρατόπεδο που βρισκόταν κοντά στον Απόστολο Ανδρέα.

Ετοιμασθήκαμε και οι τρεις για να κτυπήσουμε το πρώτο αυτοκίνητο που ήταν ακάλυπτο με 6-7 στρατιώτες. Έτσι θα κλείναμε και το  δρόμο για να μην προχωρήσουν τα άλλα οχήματα. Στην κατάλληλη στιγμή ρίξαμε και οι τρεις τις χειροβομβίδες μας και άρχισε η υποχώρηση. Μετά τις τρεις εκρήξεις δεν ακουόταν τίποτε. Τα αυτοκίνητα είχαν σταματήσει. Εμείς νομίσαμε ότι ο εχθρός καλύφθηκε στον χώρο της ενέδρας και πιστέψαμε ότι σε λίγο θα διαφεύγαμε μέσα από πυκνούς θάμνους. Τα πράγματα όμως εξελίχθηκαν πολύ διαφορετικά. Όπως κατέθεσε στη δίκη που έγινε εναντίον μου ο υπεύθυνος της αυτοκινητοπομπής δεν προκλήθηκαν από τις εκρήξεις θύματα μεταξύ των στρατιωτικών.

Και ενώ τα τρία οχήματα σταμάτησαν ο ίδιος έδωσε εντολή στον οδηγό του λαντ-ρόβερ να αναπτύξει ταχύτητα και να προχωρήσει περίπου 200 μέτρα όπου ήταν μικρό ύψωμα. Σαν έφθασε το αυτοκίνητο εκεί μας διέκρινα οι στρατιώτες ενώ τρέχαμε ανάμεσα σε θάμνους. Τότε ο λοχίας Χάϊσον έδωσε εντολή στους στρατιώτες να ανοίξουν όλοι πυρ εναντίον μας. Ένα από τους πυροβολισμούς με κτύπησε στην κοιλιακή χώρα και με τραυμάτισε σοβαρά. Έπεσα κάτω αιμόφυρτος και σε λίγο με συνέλαβαν οι στρατιώτες. Οι δύο άλλοι αγωνιστές διέφυγαν πίσω από κάποιο ύψωμα, φάνηκε ότι είχαν σωθεί. Οι στρατιώτες όμως σχημάτισαν ομάδα καταδίωξης και άρχισαν την έρευνα για ανακάλυψη των δύο αγωνιστών.

Σε μισή περίπου ώρα τους συνάντησαν όταν έμπαιναν στο χωριό από κάποιο μονοπάτι και άνοιξαν καταιγιστικό πυρ εναντίον τους. Ο Παναγιώτης Κάσπης κτυπήθηκε από ριπή οπλοπολυβόλου μπρεν και βρήκε ακαριαίο θάνατο. Και ενώ ήταν νεκρός οι στρατιώτες λυσσασμένοι συνέχισαν να τον πυροβολούν και να τον λογχίζουν.

Αιωνία ας είναι η μνήμη του. Ο Νικόλας Χρονίας πέτυχε να διασωθεί και από τη δεύτερη επίθεση του στρατού. Ο Παύλος Δημητρίου δεν έγινε αντιληπτός από τους στρατιώτες γιατί προχώρησε προς την αντίθετη κατεύθυνση από εμάς.

Ο αείμνηστος Παναγιώτης κάσπης επισφράγισε με τον ηρωικό του θάνατο μια πλούσια δράση κατά τη διάρκεια του επικού εκείνου αγώνα της ΕΟΚΑ. 

Πέτυχε όμως αυτό που ζητούσε. ην λευτεριά που ποθούσε την έζησε σαν ανυπότακτος αγωνιστής, την γεύτηκε εντονότερα την ώρα της ενέδρας όταν κτυπούσε τον κατακτητή.

Το όνειρο του πραγματοποιήθηκε γιατί μας έλεγε συχνά: "Εμένα οι άγγλοι ζωντανό δεν θα με πιάσουν. Αν το απαιτήσει η περίσταση θα πέσω μαχόμενος αλλά στο κλουβί δεν θα κλείσουν".

Την άλλη μέρα η αιματοβαμμένη γη του Ριζοκαρπάσου δέχθηκε στα σπλάχνα της το ηρωικό παιδί της. Αργότερα η προτομή του ήρωα στήθηκε δίπλα από την προτομή του Πετράκη Γιάλλουρου, ήρωα και αυτού της κοινότητάς μας. Τις δύο προτομές τις έσκιαζε η γαλανόλευκη σημαία μας για χάρη της οποίας αγωνίστηκαν και έπεσαν μαχόμενοι οι ήρωές μας.

Αυτό όμως κράτησε τόσο λίγο! Ήλθε το μαύρο καλοκαίρι του 1974 που έφερε τον Αττίλα στην πατρική μας γη. Το ηρώο μας ξεθεμελιώθηκε και στη θέση του στήθηκε η προτομή του Κεμάλ Αττατούρκ, πατέρα των Νεότουρκων. Στο ίδιο ιστό όπου ανυψώνετο η σημαία μας σήμερα κυματίζει η η τούρκικη σημαία για να μας θυμίζει την κατοχή αλλά και το καθήκον για αγώνα μέχρι την απελευθέρωση.

Στην Καρπασία, χερσόνησο των Αγίων και των Μαρτύρων όπως και σ' όλη τη κατεχόμενη Κύπρο μας καταστρέφεται συστηματικά κάθε τι το χριστιανικό, κάθε τι το ελληνικό.

Στα χωριά και στις πόλεις μας δόθηκαν τουρκικά ονόματα οι εκκλησίες μας βεβηλώνονται, ή μετατρέπονται σε τούρκικα τεμένη, τα ηρώα μας ξεθεμελιώνονται και στη θέση τους στήνονται τούρκικα μνημεία, χώροι ποτισμένοι με ηρώων αίμα στενάζουν κάτω από την μπότα του βάρβαρου ασιάτη, οι εγκλωβισμένοι ζουν την πιο πικρή σκλαβιά  ενώ η πολιτιστική κληρονομιά μας καταστρέφεται ή ξεπουλιέται από τους αρχαιοκάπηλους. Αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην κατεχόμενη γη μας είναι για μας πρόκληση, είναι εθνική ταπείνωση. Δεν έχουμε δικαίωμα να παραμείνουμε απαθείς μάρτυρες της εθνικής καταστροφής. Κανένας δεν πρέπει να ξεχάσει ποτέ ότι πίσω από τις τεχνητές γραμμές του Αττίλα υπάρχουν εδάφη ελληνικά 13 ποτισμένα με αίμα Αγίων ηρώων και μαρτύρων. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να παραδώσει τα εδάφη αυτά οποιονδήποτε κατακτητή γιατί δεν του ανήκουν. Ανήκουν σ' εκείνους που αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν γι' αυτά, ανήκουν στις μέλλουσες γενιές που έχουν κάθε δικαίωμα να ζήσουν ελεύθερες στην γη των προγόνων τους.

Ο αγώνας είναι δύσκολος, πέρα από τις δικές μας δυνατότητες όπως διακηρύττουν κάποιοι ρεαλιστές. Ο εχθρός διαθέτει την δύναμη των όπλων και την αριθμητική υπεροχή, εμείς όμως διαθέτουμε ψυχή ελληνική και έχουμε το δίκαιο με το μέρος μας. Ας μη λιποψυχήσουμε λοιπόν αλλά ενωμένοι ας σταθούμε στις επάλξεις του αγώνα έτοιμοι για κάθε θυσία.

Είμαστε βέβαιοι πως με την συμπαράσταση των Πανελλήνων και όλων των φιλελεύθερων λαών αλλά και πάνω απ' όλα με την βοήθεια του θεού θα πετύχουμε την τελική δικαίωση. Πώς είναι δυνατό αυτοί που ισχυρίζονται σήμερα ότι καταπολεμούν την διεθνή τρομοκρατία να εθελοτυφλούν για πάντα και να παραβλέπουν την αδικία που γίνεται σε βάρος μας. Οι διεθνείς συνθήκες αλλάζουν και πιστεύουμε ότι τελικά θα αναγνωριστεί και το δικό μας δίκαιο. Η πορεία μας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση οπωσδήποτε θα συμβάλει και στην επίλυση του εθνικού μας προβλήματος. Και τότε ελεύθεροι θα επιστρέψουμε στην πατρική μας γη για να ανορθώσουμε τα ιερά και όσιά μας, να ξαναστήσουμε τα ηρώα μας και να τιμήσουμε και πάλιν τους ήρωές μας όπως τους αξίζει στον τόπο της θυσίας τους. Αιωνία ας είναι η μνήμη σου αξέχαστε Παναγιώτη Κάσπη και ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει.

 

Επιμνημόσυνος Λόγος του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων

Δρα Αντώνη Βασιλείου στο εθνικό μνημόσυνο του ήρωα της ΕΟΚΑ Παναγιώτη Κάσπη
Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2006, ώρα 8.30π.μ.
Ιερός Ναός Αγίων Αναργύρων Λάρνακα

Με βαθιά συγκίνηση βρισκόμαστε σήμερα συγκεντρωμένοι στον ιερό τούτο χώρο, για να αποτίσουμε τον οφειλόμενο φόρο τιμής στο ηρωικό παλικάρι του κατεχόμενου Ριζοκαρπάσου, τον αείμνηστο Παναγιώτη Κάσπη,  που θυσίασε ό,τι πολυτιμότερο είχε, την ίδια τη ζωή του, για τη λευτεριά της πατρίδας.

Η μικρή Κύπρος, στη  μακρόχρονη ιστορία της, γνώρισε πολλούς κατακτητές, λόγω της στρατηγικής θέσης και του πλούτου της. Ο λαός μας κλήθηκε πολλές φορές να αντισταθεί σε επίδοξους και αδίσταχτους κατακτητές, τόσο στο απώτερο παρελθόν όσο και στη νεότερη και σύγχρονη περίοδο της ιστορίας μας. 

Στους  αγώνες αυτούς για ελευθερία και εθνική αξιοπρέπεια οι νέοι της Κύπρου βρίσκονταν πάντα μπροστάρηδες, κάθε φορά που τους καλούσε η πατρίδα. Στην πιο πρόσφατη ιστορία μας, τα παιδιά της Κύπρου  έγραψαν λαμπρές σελίδες δόξας και ηρωισμού στη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα του 1955-59, που είχε ως αποτέλεσμα την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας και την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας,  όπως επίσης και σε όλους τους κατοπινούς αγώνες του λαού μας, με αποκορύφωμα την αντίσταση ενάντια στο προδοτικό πραξικόπημα και τη βάρβαρη τουρκική εισβολή του 1974.

Η ηρωογεννήτρα Καρπασία ήταν πάντοτε παρών στους αγώνες του λαού μας.  Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι η επανάσταση του Ιωαννίκιου Καλόγερου στα χρόνια της Τουρκοκρατίας οργανώθηκε και άρχισε από τη χερσόνησο της Καρπασίας, για να απλωθεί σταδιακά σε ολόκληρη την Κύπρο.  Αλλά και γενικότερα, όσον αφορά τους εθνικούς αγώνες του ελληνισμού, τεράστια υπήρξε η συμβολή της Καρπασίας, από την Επανάσταση του 1821 ίσαμε τη Μικρασιατική Εκστρατεία και τον αντιφασιστικό πόλεμο του 1940-44.

Όσον αφορά ειδικότερα το Ριζοκάρπασο, η ιστορία καταγράφει το γεγονός ότι ήταν το πρώτο χωριό της Κύπρου σε αριθμό εθελοντών πολεμιστών,  οι οποίοι εντάχθηκαν στο Κυπριακό Σύνταγμα και στον ελληνικό στρατό, στη διάρκεια του Β΄Παγκόσμιου Πολέμου. Πολέμησαν μαζί με όλους τους ελεύθερους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου για την απόκρουση του χιτλεροφασισμού και την προάσπιση της πανανθρώπινης ελευθερίας και αξιοπρέπειας.
Στον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-59 η Καρπασία κατέθεσε την προσφορά της με τα παλικάρια που  στρατεύτηκαν από τους πρώτους στον υπέρ ελευθερίας αγώνα και έδωσαν το αγωνιστικό τους «παρών», στη σύγχρονη κυπριακή ιστορία. Ανάμεσά τους, οι ήρωες του Ριζοκαρπάσου Πετράκης Γιάλλουρος και Παναγιώτης Κάσπης.

 Ο ηρωικός μαθητής Πετράκης Γιάλλουρος, μαθητής του Ελληνικού Γυμνασίου Αμμοχώστου,  σκοτώθηκε από τα πυρά των Βρετανών κατακτητών σε μια μαθητική διαδήλωση στις 7 Φεβρουαρίου του 1956, ενώ ο Παναγιώτης Κάσπης, τη μνήμη του οποίου τιμούμε σήμερα, έπεσε μαχόμενος για τη λευτεριά της Κύπρου μας στις 13 Οκτωβρίου του 1958.

Κι αργότερα όταν η λαίλαπα του τουρκικού Αττίλα ξέσπασε στο αιματοβαμμένο νησί μας, το Ριζοκάρπασο πλήρωσε και πάλι το δικό του τίμημα με τη θυσία του ήρωα του 1974 Αντρέα Αντώνη Καλογήρου.

Συμπατριώτες και συμπατριώτισσες, 

Τιμούμε σήμερα και μνημονεύουμε έναν από τους πιο διαλεκτούς   ήρωες του απελευθερωτικού μας αγώνα, τον αείμνηστο Παναγιώτη Κάσπη, που γεννήθηκε στο Ριζοκάρπασο στα 1939, κι ήταν μόλις 16 χρονών όταν άρχισε ο αγώνας της ΕΟΚΑ, την 1η Απριλίου του 1955.

Είχε ενταχθεί στον αγώνα από το 1956, όταν ήταν ακόμα μαθητής της τετάρτης τάξης γυμνασίου, στην αρχή ως μέλος της ΑΝΕ (Άλκιμης Νεολαίας της ΕΟΚΑ) και αργότερα ως ομαδάρχης. Στο διάστημα μέχρι το 1958 που τελείωσε το Γυμνάσιο ανέπτυξε σημαντική αγωνιστική δράση, με τη διανομή φυλλαδίων, την αναγραφή συνθημάτων, τη διαφώτιση  του λαού και την παροχή πληροφοριών σε αγωνιστές.

Το  1958, ανταποκρινόμενος στην έκκληση της οργάνωσης, ανέβαλε τις σπουδές του στην Αθήνα, όπως και αρκετοί άλλοι αγωνιστές, για να συνεχίσει την προσφορά του προς την πατρίδα. Εντάχθηκε στις ένοπλες ομάδες  της ΕΟΚΑ, ως χειροβομβιστής και διακρινόταν ως ο καλύτερος σε ακρίβεια και ευστοχία. Πήρε μέρος σε διάφορες επιχειρήσεις, ανάμεσα στις οποίες ήταν και η επιχείρηση ενέδρας, που στήθηκε στην είσοδο του Ριζοκαρπάσου,  στις 13 Οκτωβρίου του 1958. Εκείνη τη μέρα είχε δοθεί οδηγία από την Οργάνωση στα μέλη της ομάδας των χειροβομβιστών να ανακόψουν την πορεία βρετανικής στρατιωτικής αυτοκινητοπομπής, που κατευθυνόταν από τον Απόστολο Αντρέα προς το Ριζοκάρπασο.

Στην επιχείρηση συμμετείχαν ο Παναγιώτης Κάσπης, ο  Γιάννης Τανής και ο Νικόλας Χρονίας, μέλη και οι τρεις της ΑΝΕ. Αφού έριξαν τις χειροβομβίδες τους ενάντια στους Βρετανούς κατακτητές, τα τρία παλικάρια, που ήταν άοπλα, έτρεξαν προς το Ριζοκάρπασο για να γλιτώσουν.  Τους κυνήγησαν όμως οι Άγγλοι και κατάφεραν τελικά να τραυματίσουν σοβαρά τον Γιάννη Τανή και να σκοτώσουν με μια ριπή οπλοπολυβόλου τον Παναγιώτη Κάσπη, το δεκαεννιάχρονο παλικάρι του Ριζοκαρπάσου, που είχε ορκιστεί να μην πέσει ζωντανός στα χέρια των Άγγλων. Το άψυχο σώμα του δέχτηκε με τις πρέπουσες τιμές η ηρωική γη της Καρπασίας, που τον τίμησε μάλιστα με την ανέγερση προτομής, η οποία στήθηκε στην κεντρική πλατεία του Ριζοκαρπάσου, δίπλα από την προτομή του Πετράκη Γιάλλουρου.

Κι είναι τραγικό να αναλογιστεί κανείς ότι στη θέση των δύο προτομών των ηρωικών παιδιων του Ριζοκαρπάσου στήθηκε το 1974 από τους Τούρκους εισβολείς η προτομή του Κεμάλ Ατατούρκ. Μάρτυρες της θυσίας τους αλλά και της βεβήλωσης του μνημείου οι ηρωικοί μας εγκλωβισμένοι, οι σύγχρονοι ήρωες – αγωνιστές της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, που κρατιούνται εδώ και 32 χρόνια στη γη που τους γέννησε, μέσα σε τρομακτικά αντίξοες συνθήκες, προσμένοντας την ώρα της λύτρωσης και της επιστροφής.

Αγαπητοί εκτοπισμένοι του Ριζοκαρπάσου και άλλων κατεχόμενων περιοχών της μαρτυρικής μας πατρίδας,

Ο τραγικός απολογισμός του δίδυμου εγκλήματος σε βάρος του  νησιού μας, ήταν μια πρωτόγνωρη τραγωδία, που  όμοιά της δε γνώρισε ποτέ η Κύπρος στη νεότερη ιστορία της. Οι χιλιάδες νεκροί,  οι αγνοούμενοι, οι πρόσφυγες, οι εγκλωβισμένοι και η  συνεχιζόμενη για τριάντα δύο χρόνια κατοχή του 37% των πατρογονικών μας εδαφών από τον τουρκικό Αττίλα, είναι μια μόνιμη χαίνουσα πληγή στις ψυχές μας κι ένα χρέος δυσβάστακτο απέναντι στα ηρωικά παλικάρια μας, που θυσιάστηκαν στον αγώνα για την προάσπιση της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της  εδαφικής μας ακεραιότητας.

Τιμώντας σήμερα την ηρωική θυσία του Παναγιώτη Κάσπη,   οφείλουμε να αναλογιστούμε κι εμείς τις δικές μας ευθύνες απέναντι στους ηρωικούς μας νεκρούς  αλλά και απέναντι στην ιστορία του τόπου μας.

Καλούμαστε να συνεχίσουμε τον αγώνα που εκείνοι άρχισαν, με το ίδιο σθένος και την ίδια αποφασιστικότητα,  σταθεροί, αγονάτιστοι και ανυποχώρητοι στους στόχους μας.

Τριάντα δύο  χρόνια κατοχής είναι ήδη πολλά. Αποτελεί ανεπίτρεπτο αναχρονισμό ενώ διανύουμε την πρώτη δεκαετία   του 21ου αιώνα και με το νησί μας ενταγμένο στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια, να διεξάγουμε ακόμα αντικατοχικούς αγώνες και  να  ζούμε σε μια πατρίδα βίαια  και παράνομα διαιρεμένη και διαχωρισμένη.

Οι βασικές αρχές πάνω στις οποίες εδράζεται ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών αλλά και η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι καιρός να ισχύσουν και να εφαρμοστούν και στη δική μας πατρίδα. Δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται η μικρή Κύπρος, που είναι σήμερα πλήρες και ισότιμο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης,  να αποτελεί την εξαίρεση του κανόνα.

Είμαστε έτοιμοι να ζήσουμε ειρηνικά με τους Τουρκοκύπριους, μέσα σε συνθήκες που να εγγυώνται τη διασφάλιση και την εφαρμογή των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων όλων ανεξαίρετα των κατοίκων του νησιού μας. ΄Ομως χωρίς κατοχικά στρατεύματα, χωρίς εγγυητικά δικαιώματα, έποικους, εγκλωβισμένους, πρόσφυγες  και αγνοούμενους. 

Λαός και ηγεσία είμαστε όλοι στρατευμένοι στο στόχο της ειρήνης και της επανένωσης του νησιού μας, μέσα στα πλαίσια μιας ειρηνικής, λειτουργικής και βιώσιμης λύσης, η οποία ελπίζουμε και προσδοκούμε ότι βρίσκεται σήμερα πιο κοντά, με βάση και τα νέα δεδομένα που δημιουργεί η ένταξή μας στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια.

Με την ευχή και την ελπίδα ότι σύντομα θα κτυπήσουν χαρμόσυνα και στο νησί μας οι καμπάνες, αποτίουμε σήμερα τον οφειλόμενο φόρο τιμής στον ήρωα του απελευθερωτικού μας αγώνα Παναγιώτη Κάσπη, εκφράζοντας την αιώνια ευγνωμοσύνη μας για τη μεγάλη θυσία του.  

Η απελευθέρωση της πατρίδας μας θα είναι για τον αείμνηστο Παναγιώτη Κάσπη αλλά και για όλους τους ηρωικούς νεκρούς μας το καλύτερο μνημόσυνο. Ας είναι αιώνια η μνήμη τους.

 


English


Ελληνικοί Ραδιοσταθμοί
 

 


Οι εφημερίδες έγραψαν για το Ριζοκάρπασον


Σχολιάζουμε, Κρίνουμε, Επικρίνουμε



Ευρωπαϊκή Ένωση


Κυπριακή Δημοκρατία


Ανακοινώσεις


Έφηβος Βουλευτής



Πρώτο Κουδούνι


Γιάννης Μανιταράς



Κινηματογράφος Λουϊζιάνα

Για χρήση οποιουδήποτε περιεχόμενου επικοινωνήστε μαζί μας. © 2010 Copyright Εκδόσεις "ρο"
Επικοινωνία - Email
Επισκέψεις από: 11/10/1999