Αξιούμε!!!

Κάνε δική σου τη σελίδα μας.

Κύρια Σελίδα.

Εμείς...
Χάρτης
Ομιλίες
Έγραψαν...

Τα Σχολεία μας

Εκπαίδευση
Ενημέρωση
Δημοτικό & Νηπιαγωγείο
Γυμνάσιο
Τα παιδιά μας γράφουν

Δημογραφικά Στοιχεία
Κάτοικοι, Κοινοτικό Συμβούλιο, Σχολική Εφορεία

Μαθητές
Ιστορία
Ασχολίες Κατοίκων

Καταστροφή Πολιτιστικής μας κληρονομιάς

Οι "Δικοί" μας Άγιοι
Χερσόνησος Αγίων

Απόστολος Ανδρέας (1)
Απόστολος Ανδρέας (2)

Άγιος Φίλωνας (1)
Άγιος Φίλων (2)
Άγιος Συνέσιος (1)
Αγ. Συνέσιος (2)
Αγία Φωτεινή
Μονή και Θαύματα του Απ. Ανδρέα
H Eπισκοπή Καρπασίας

Εγκλωβισμένοι
Το δράμα των εγκλωβισμένων
Οι εγκλωβισμένοι μας
Δολοφονίες, Ξυλοδαρμοί, Κλοπές
ΚΑΡΠΑΣΙΑ: Οι τελευταίοι των Ευρωπαίων εγκλωβισμένων
Μηνύματα Εγκλωβισμένων
Στο ευρωπαϊκό δικαστήριο οδήγησαν οι Ριζοκαρπασίτες τους Τούρκους

Τα δικά μας
Ριζοκαρπασίτικες Συνταγές
Συντυχάννετε (ομιλείτε) ριζοκαρπασίτικα;
Το χωρκόν μου
Ο καιρός στο Ριζοκάρπασον

Το Ριζοκάρπασον στη μνήμη μας
Σωματεία

Ιστορία
Γεωγραφία
Τοπωνυμία
Παραλίες
Μνήμες

Πρόσωπα
Οι Ριζοκαρπασίτες γράφουν
Χερσόνησος Ηρώων
Αγνοούμενοι
Γιάννης Μανιταράς

Το Μαρίν
Νάσα Παταπίου
Πάρις Αθανασιάδης
Γιάννης/Μαρία


Φωτογραφίες
Φωτογραφίες του χθες  (1)
Νέες ανέκδοτες μαθητικές φωτογραφίες  (2)
Νέες Ανέκδοτες φωτογραφίες  (3)
Ανέκδοτες φωτογραφίες  (4)
Νέες Φωτογραφίες  (5)
Νέες μαθητικές φωτογραφίες  (6)
Φωτογραφίες σήμερα (7)
Φωτογραφίες σήμερα (8)

Μαθητικές (9)

Εφημερίδα Ριζοκαρπάσου
Τεύχος 1
Τεύχος 2
Τεύχος 3

Τεύχος 4
Τεύχος 5

Τεύχος 6
Τεύχος 7
Τεύχος 8

Τεύχος 9


Άλλες ενδιαφέρουσες σελίδες
Τα κατεχόμενα μνημεία μας

Υπουργείο Παιδείας
Κώμα Γιαλού
Νέτα
Επισκοπή Καρπασίας
Lobby for Cyprus
Cypriot Federation

Nepomak
Rizokarpasso fc
Κατωκοπιά



Τηλεφωνικοί κατάλογοι:

ΑΤΗΚ (Κύπρου)

Ο.Τ.Ε (Ελλάδας)

Αρχείο

Ιωάννης Γιαννίκκου, ακόμα ένας Ριζοκαρπασίτης στο πάνθεο των Αθανάτων

Ιωάννης Γιαννίκκου, του Μιχάλη και της Χριστίνας ετών 19,  Από το Ριζοκάρπασον. Ο προτελευταίος αγνοούμενος του Ριζοκαρπάσου που ανευρέθηκαν και ταυτοποιήθηκαν τα οστά του. Συνεχίζει να παραμένει αγνοούμενος ο Νίκος κορκού. Ο Γιαννάκης εκτελέστηκε άγρια μαζί με άλλους 6 ελληνοκυπρίους κοντά στο κατεχόμενο χωριό Αγιά βορειοανατολικά της Αθηένου.


Γ
εννήθηκε τον Αύγουστο του 1955. Άριστος μαθητής αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Ριζοκαρπάσου τον Ιούνιο του 1973. Στις 23 Ιουλίου ανήμερα της γιορτής του Αγίου Θερίσου κατατάγηκε στην Εθνική Φρουρά. Ο μαύρος Ιούλιος του 1974 τον βρήκε να αντιστέκεται στις ορδές του Αττίλα στην περιοχή της Μιας Μηλιάς. Τελευταία φορά που θεάθηκε ζωντανός ήταν στις 14 Αυγούστου 1974. Έκτοτε μάταια οι γονείς του περίμεναν την επιστροφή του Γιαννάκη τους.


Στην τελευταία θέση αριστερά ο ήρωας Γιαννάκης. Φωτογραφία Ε' Γυμνασίου 1972.


Δεύτερος από δεξιά. Τελική εκδρομή 1973 Μπελαπαΐς.

______________________________________________________________________________________________________

Έτσι δολοφόνησαν τον Γιαννάκη μας

Νεώτερες πληροφορίες σχετικά με την εκτέλεση του εθνικού ήρωα του Ριζοκαρπάσου.

Το πάζλ που στήθηκε γύρω από την εξαφάνιση του Γιαννάκη  μας είναι το ακόλουθο:

Ο  Γιαννάκης  Γιαννίκου  κατά τον πόλεμο του 1974 εκτελούσε την στρατιωτική του θητεία  στο πυροβολικό στον Καράολο σαν πυροβολητής στα αντιαρματικά  εξάλιπρα.

Η εισβολή των Τούρκων στις 20 Ιουλίου το 1974 βρήκε τον Γιαννάκη να μάχεται εναντίον των Τούρκων από την έδρα της  173 ΜΑ/τΠ (Μοίρα Αντιαρματικού Πυροβολικού) του στο ΚΕΝ Αμμοχώστου. Απ' εκεί έκαναν βολές  κατά των τούρκων που που τους επιτίθεντο από το κάστρο της Αμμοχώστου.
Αρχές   Αυγούστου μεταφέρθηκε μαζί με μέρος της μοίρας του στη περιοχή της Μιας Μηλιάς  όπου μέσα στην καρδιά της πεδιάδας της Μεσαορίας στήθηκε η αμυντική γραμμή της ΕΦ. Στόχος της αμυντικής γραμμής ήταν η ανακοπή των εκατοντάδων αρμάτων των Τούρκων εισβολέων.

Όταν άρχισε την επίθεσή τους στις 14 Αυγούστου, μετά από άνιση και καταδικασμένη σε αποτυχία μάχη λόγω υπεροπλίας και υπεράριθμης υπεροχής του εχθρού  η γραμμή της Μιας Μηλιάς έσπασε. Τότε οι περισσότεροι στρατιώτες μας αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν προς την Αμμόχωστο.  Ο Γιαννάκης μαζί με άλλους στρατιώτες βρισκόταν σε φορτηγό στρατιωτικό όχημα μαζί με καμιά 15ριά άλλους στρατιώτες, οι πέντε ήταν της Μοίρας του. Κατευθύνονταν στην Αμμόχωστο για να μεταφέρουν 2 τραυματίες της Μοίρας τους. Το φορτηγό τελικά έσπασε οπότε αναγκαστικά κατέβηκαν όλοι και σταμάτησαν άλλο όχημα της ΕΦ τύπου Land Rover. Έβαλαν σε αυτό τους δύο πληγωμένους που είχαν μαζί τους. Στο μικρό όχημα ανέβηκε και ένα άτομο της Μοίρας του για να συνοδεύσει τους τραυματίες στο νοσοκομείο της Αμμοχώστου.  Πράγματι Οι τραυματίες έφθασαν στο νοσοκομείο της Αμμοχώστου, για να βρεθούν μετά την εγκατάλειψη της πόλης, στο νοσοκομείο της Λάρνακας. Ο ένας εκ των δύο που ήταν και της Μοίρας του σε μερικές μέρες απεβίωσε.
Τις πιο πάνω πληροφορίες τις έδωσε ο μοναδικός επιζήσας που δεν ήταν άλλος από τον στρατιώτη συνοδό.

Ο Γιαννάκης μαζί με τους υπόλοιπους συνελήφθησαν από τους Τούρκους.

Στις 18/8/2007 βρέθηκαν τα οστά του Γιαννάκη  και δεκατριών άλλων, μερικές δεκάδες μέτρα ανατολικά του τουρκοκυπριακού χωριού Αγιά μέσα σε ένα πηγάδι βάθους τριών μέτρων μαζί με 13 άλλα άτομα. Όλοι εκτελέστηκαν εν ψυχρώ με σφαίρες στο κεφάλι. Μετά οι βάρβαροι  προσπάθησαν να εξαφανίσουν κάθε ίχνος τους βάζοντας  φωτιά σε όλους ομαδικά. Απ' ότι φαίνεται όμως η φωτιά έσβησε και δεν κάηκαν παρά μόνο τα ρούχα τους. Οι δώδεκα ήταν ταγμένοι ανατομικά ολόκληροι ενώ των δύο τα οστά ήταν διάσπαρτα στο πηγάδι. Ο Γιαννάκης δέχτηκε δύο σφαίρες στο λαιμό για να βγουν από τον κρόταφο. Άλλου άτομου που βρέθηκε στον ίδιο ομαδικό τάφο έλειπε μέρος του αριστερού του κρανίου πράγμα που υποδηλεί ότι μάλλον όλοι εκτελέστηκαν εν ψυχρώ. Τρία χρόνια μετά έγινε η ταυτοποίηση με την μέθοδο του DNA επτά ατόμων από τα δεκατέσσερα.

Αιωνίως Ριζοκαρπασίτης
14/8/2010

____________________________________________________________________________________________

Κηδεύουμε τον Ήρωά μας

Η κηδεία του Ήρωα  του Ριζοκαρπάσου Γιαννάκη Γιαννίκκου θα γίνει το Σαββάτο 21 Αυγούστου 2010 και ώρα 11 πμ στον ιερό ναό των Αγίου Αυξεντίου και Ευσταθίου στον προσφυγικό συνοικισμό Ζήνων   στις Καμάρες Λάρνακας.
Ο ενταφιασμός θα γίνει στο κοιμητήριο Αγίου Γεωργίου Κοντού.

Καλούνται όλοι οι Ριζοκαρπασίτες να τον τιμήσουμε με την παρουσία μας.

Αιωνίως Ριζοκαρπασίτης
14/8/2010

____________________________________________________________________________________________________________

Με τιμές και δόξες κηδεύτηκε ακόμα ένας ήρωας του Ριζοκαρπάσου, ο Ήρωας Γιαννάκης Μιχάλη Γιαννίκκου.

Η εξόδιος ακολουθία του έγινε στον ιερό ναό των Αγίων Αυξεντίου και Ευσταθίου στον προσφυγικό συνοικισμό Ζήνων στη Λάρνακα. Της κηδείας προέστει ο Μητροπολίτης Κιτίου και παρέστει ο υπουργός Δικαιοσύνης και δημόσιας τάξης της Κυπριακής Δημοκρατίας, βουλευτές όλων των κομμάτων εκπρόσωπος της αστυνομικής διεύθυνσης Λάρνακας και άλλοι επίσημοι. Παρέστησαν επίσης όλα τα οργανωμένα σύνολα του Ριζοκαρπάσου συγγενείς, συμμαθητές, συμπολεμιστές, πλήθος Ριζοκαρπασιτών και φίλων του ήρωα.

Επικήδειους εκφώνησαν ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Λουκά, ο Ριζοκαρπασίτης βουλευτής κ. Κουλίας, τα αδέλφια Χριστάκης και Ανδρούλα Γιαννίκου και ο συμμαθητής και φίλος του Ηλίας Ηλία Μανιταράς.

Πλήθος κόσμου κατέθεσε στεφάνια μεταξύ των οποίων όλα τα οργανωμένα σύνολα του Ριζοκαρπάσου: Σωματείον "Το Ριζοκάρπασον", Σύνδεσμος Ριζοκαρπασιτών Μ. Βρετανίας, Αθλητική Ένωση Νέων Καρπασία, της οποίας ήταν ενεργό μέλος το ήρωας μας, Λαογραφικός Όμιλος Ριζοκαρπάσου, η Συντονιστική επιτροπή Καρπασίας, εκπρόσωπος των Ριζοκαρπασιτών Αυστραλίας, οι συμμαθητές της τάξης του και πλήθος Ριζοκαρπασιτών.

Εδώ νιώθουμε την ανάγκη να εκφράσουμε την αγανάκτηση όλων των οργανωμένων συνόλων προς το συντονιστή της Εθνικής Φρουράς που δεν επέτρεψε την εκφώνηση των ονομάτων των οργανωμένων συνόλων του Ριζοκαρπάσου.

Στεφάνια επίσης Κατέθεσαν εκ μέρους του προέδρου της Δημοκρατίας ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Λουκά, ο Μητροπολίτης Κιτίου, ο πατέρας του Μιχάλης, ο Ριζοκαρπασίτης βουλευτής εκ μέρους του Προέδρου της βουλής, βουλευτές όλων των Κομμάτων, εκπρόσωπος του προέδρου του ΔΣ και του Ανώτατου εκτελεστικού διευθυντή της Cyta.

_________________________________________________________________________________________________________________________________


Επικήδειοι λόγοι:

Του Λουκά Λουκά, υπουργού Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης.

Εδώ και τριάντα έξι χρόνια, αυτές τις μέρες η Κύπρος θυμάται και μνημονεύει τα παιδιά της. Τιμά όσους έδωσαν την ζωή τους στο αγώνα για την υπεράσπιση της δημοκρατίας, της ανεξαρτησίας και της αξιοπρέπειας του λαού μας. Αυτές τις μέρες, ο τόπος μας και ο λαός μας δεν ξεχνούν το μαύρο Ιούλη και Αύγουστο του 1974 που υπήρξαν η  απαρχή του δράματος της μοιρασμένης ακόμα πατρίδας μας. Αυτές τις μέρες φέρνουμε στη μνήμη μας την περίοδο πριν το εγκληματικό πραξικόπημα, όταν με εύηχα και πομπώδη συνθήματα, η Χούντα των Αθηνών και οι εδώ συνεργάτες τους προσπαθούσαν να οδηγήσουν τον τόπο στην εσωτερική αναταραχή, με τελικό αποτέλεσμα το πραξικόπημα, την ανατροπή του νόμιμα εκλελεγμένου ηγέτη του Κυπριακού λαού, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου του Γ΄, και τελικά στην εισβολή και την κατοχή.     Τριάντα έξι χρόνια μετά, μετράμε δυστυχώς ακόμα τις πληγές που άφησαν πίσω τους τα τραγικά γεγονότα του καλοκαιριού του 1974.

Σήμερα κηδεύουμε τα λείψανα ενός νέου παιδιού από το Ριζοκάρπασο, του Ιωάννη Γιαννίκου. Σήμερα ζούμε ξανά ολοζώντανη την τραγωδία του 1974 και την τραγική ιστορία του Ιωάννη.  Ο Ιωάννης θυσιάστηκε προασπιζόμενος τη λευτεριά και την ανεξαρτησία της μικρής μας Κύπρου.

Ο Ιωάννης γεννήθηκε την 1η Σεπτεμβρίου 1955 στο Ριζοκάρπασο.  Στο Ριζοκάρπασο  διέμενε με τους γονείς του, κάνοντας, όπως όλοι οι νέοι, όνειρα για το μέλλον.  Το μαύρο καλοκαίρι του 1974 του προδοτικού πραξικοπήματος και της βάρβαρης τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, ο Ιωάννης εκτελούσε την στρατιωτική του θητεία στην Εθνική Φρουρά, όπου κατατάγηκε τον Ιανουάριο του 1974 (διόρθωση Ιστοσελίδας Κατατάγηκε στις 23 Ιουλίου το 1974). Υπηρετούσε στην 173 Μοίρα Αντιαρματικού Πυροβολικού (Μ.Α./Τ.Π.) της οποίας η έδρα ήταν στον Καράολο Αμμοχώστου. Εκεί βρισκόταν ο Ιωάννης στις 20 Ιουλίου 1974, ημέρα έναρξης της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο.

Εκείνη τη μέρα, η Β’ Πυροβολαρχία της 173 Μοίρας Αντιαρματικού Πυροβολικού όπως και η Γ’ Πυροβολαρχία πήραν εντολή και επάνδρωσαν θέσεις στην περιοχή Μιας Μηλιάς. Μαζί τους ήταν και ο Ιωάννης.  Η Α’ Πυροβολαρχία παρέμεινε στη βάση της. Όταν οι δυο Πυροβολαρχίες έφθασαν στην περιοχή Μιας Μηλιάς έταξαν τα πυροβόλα τους κατά μήκος της γραμμής Μιας Μηλιάς – Κουτσοβέντη και οι στρατιώτες της ομάδας του Ιωάννη πήραν θέσεις μάχης ανάμεσα της Μιας Μηλιάς και του Τουρκοκυπριακού χωριού Χαμίτ Μάντρες.

Στις 14 Αυγούστου 1974 και με την έναρξη της β’ φάσης της Τουρκικής εισβολής, ισχυρές Τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις διενήργησαν μεγάλη και συντονισμένη επίθεση εναντίον των θέσεων της Εθνικής Φρουράς στην περιοχή Μιας Μηλιάς.

Σκληρές οι μάχες και άνισες. Η υπεροπλία των τουρκικών στρατευμάτων, τα πολυάριθμα τουρκικά  άρματα μάχης και τα σύγχρονα πολεμικά αεροπλάνα  ανάγκασαν τους  στρατιώτες μας να οπισθοχωρήσουν, κατόπιν οδηγιών, για ανασυγκρότηση.

Ο Γιαννίκου μαζί με άλλους συστρατιώτες του επιβιβάστηκαν σε φορτηγό αυτοκίνητο και αφού βοήθησαν και δυο τραυματίες συναδέλφους τους να επιβιβασθούν, πήραν πορεία προς την Αμμόχωστο.

Κοντά στη διασταύρωση προς το Παλαίκυθρο το φορτηγό στρατιωτικό αυτοκίνητο υπέστη μηχανική βλάβη και ακινητοποιήθηκε και έτσι ο Γιαννίκου και οι υπόλοιποι στρατιώτες αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν.

Εκείνη τη στιγμή πέρασε από κοντά τους ένα όχημα τύπου Λαντ-Ρόβερ της Εθνικής Φρουράς το οποίο παρέλαβε μόνο τους δυο τραυματίες στρατιώτες και ακόμη ένα στρατιώτη λόγω έλλειψης χώρου.  Οι υπόλοιποι μεταξύ των οποίων και ο Γιαννίκου παρέμειναν στην περιοχή Παλαικύθρου η οποία στη συνέχεια περιήλθε υπό τον έλεγχο των Τουρκικών στρατευμάτων εισβολής.

Έκτοτε χάθηκε κάθε σημείο ζωής του Ιωάννη όπως και των υπολοίπων συστρατιωτών του. Έκτοτε η τύχη του αγνοείτο. Όλα αυτά τα χρόνια οι γονείς του, οι συγγενείς και οι φίλοι του  περίμεναν τον αγαπημένο τους να επιστρέψει. Άδικα όμως τον  περίμεναν.  Το 2007 τα λείψανα του εντοπίστηκαν σε ομαδικό τάφο σε περιοχή του Τουρκοκυπριακού χωριού Αγιά στα πλαίσια του προγράμματος εκταφών και αναγνώρισης λειψάνων της Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων Κύπρου που λειτουργεί υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών.

Σήμερα η ψυχή του ήρωα θα αναπαυτεί. Η κηδεία των λειψάνων του Ιωάννη βάζει ένα τέλος στο μαρτύριο της προσμονής και της αβεβαιότητας στην οποία για χρόνια ολόκληρα έζησε η οικογένεια, οι συγγενείς και οι φίλοι του.

Σήμερα ανανεώνουμε τη δέσμευση μας προς τους συγγενείς όλων των αγνοουμένων της Κύπρου ότι θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε τη πλήρη διερεύνηση και  διακρίβωση της τύχης τους. Θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε το έργο της Διερευνητικής Επιτροπής ώστε να επιταχυνθεί η όλη διαδικασία και να τερματισθεί το πολύχρονο δράμα που ζουν. Κάθε οικογένεια αγνοουμένου έχει το δικαίωμα να γνωρίζει για την τύχη του δικού τους ανθρώπου.

Συμπατριώτες,

Η τουρκική εισβολή έφερε στη χώρα και το λαό μας τον πόνο, την προσφυγιά, τους αγνοούμενους, τους εγκλωβισμένους. Η εισβολή έφερε την κατοχή μεγάλου μέρους του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία. Αυτές τις πληγές αγωνιζόμαστε να θεραπεύσουμε και να επιτύχουμε τη λύτρωση και τη δικαίωση μέσα από την επανένωση της πατρίδας μας.

Είμαστε προσηλωμένοι στο στόχο της λύσης που θα τερματίζει την κατοχή και τον εποικισμό, θα απαλλάσσει την Κύπρο από ξένες εξαρτήσεις και θα διασφαλίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις βασικές ελευθερίες όλων των Κυπρίων. Δεσμευτήκαμε ότι θα δώσουμε τον αγώνα αυτό με όλες μας τις δυνάμεις.

Παραμένουμε πιστοί στις αρχές και τη βάση λύσης του Κυπριακού. Επιδιώκουμε λύση διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας για ένα κράτος με μια κυριαρχία, μια διεθνή προσωπικότητα και μια ιθαγένεια και με πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων όπως αυτή περιγράφεται στα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Λύση λειτουργική και βιώσιμη στη βάση των αρχών του Διεθνούς Δικαίου, των σχετικών Ψηφισμάτων του ΟΗΕ, των Συμφωνιών Υψηλού Επιπέδου του 1977 και 1979 και των αρχών επί των οποίων εδράζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αυτός είναι ο στόχος μας και για την υλοποίηση του αγωνιζόμαστε με συνέπεια.

Αυτή είναι η δέσμευση μας έναντι των νεκρών μας. Αυτή είναι η δέσμευση μας έναντι της νέας γενιάς αλλά και έναντι των επόμενων γενεών.

Ιωάννη, ας είναι αιωνία η μνήμη  σου! Ο σεβασμός και η αγάπη μας θα σε συνοδεύουν για πάντα!

21/8/2010
 

_________________________________________________________________________________________________________________________________

Του  βουλευτή Ζαχαρία Κουλία, συγχωριανού, συγγενή

Γιαννάκης Γιαννίκκου

Ημερομηνία Γεννήσεως 15/9/1955

Γιός πρωτότοκος του Μιχάλη και της  Χριστίνας

Αδέλφια αυτού ο Χριστάκης , η Ανδρούλλα και η Ελένη

Τόπος Γεννήσεως: Κωμόπολης – Ριζοκαρπάσου

Απεφοίτησε από το Δημοτικό Αρρεναγωγείο  Ριζοκαρπάσου και περάτωσε την γυμνασιακή του παιδεία στο Ελληνικό Γυμνάσιο  της γενέτειρας του  αξιωθείς του βαθμού Άριστα.

Ήταν άριστος των αρίστων. Άριστα σε όλα. Στο ήθος , στη διαγωγή στη συνέπεια στην επιμέλεια, στον αθλητισμό. Ήταν γλυκύτατος και προσηνής, εξαίρετο  υπόδειγμα νέου , ένα σωστό παλικάρι.

Όταν  αποφοιτούσε από το Ελληνικό Γυμνάσιο Ριζοκαρπάσου τον Ιούνιο του 1973 απεκόμισε και τα 7 βραβεία του σχολείου του.

Χωρίς φροντιστήρια   και έξωθεν βοήθεια  αλλά με μόνο όπλον την επιμέλεια του και την συνέπεια του, τις γνώσεις του που απεκόμισε  από τους δασκάλους και καθηγητές  των σχολείων του επιτυγχάνει να εξασφαλίσει θέση τοπογράφου μηχανικού στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο Αθηνών, σε ένα  εξαιρετικά δύσκολο  συναγωνισμό, τιμώντας τους δασκάλους του, τα σχολεία του την κωμόπολη του, αλλά πάνω απ΄ όλα κάνοντας περήφανους  για πολλοστή φορά  τους αγαπημένους του  γονείς Μιχάλη και Χριστίνα και την  οικογένεια του.

Τον Ιούλιο του 1974 κατατάσσεται στο ΚΕΝ Καραόλου και παίρνει την ειδικότητα πυροβολητή  και τοποθετείται στην 173 μοίρα  ειδικού αντιαρματικού πυροβολικού  Μ.Ε.Α.Π.

Η προδοσία του 1974 σε βρίσκει  ακριβώς  στα μέσα της στρατιωτικής σου θητείας.

Τραγικές η συνέπειες για σένα  , την οικογένεια σου, για τον τόπον μας και τον λαό μας.

Η πρώτη φάση της εισβολής βρίσκει την μονάδα σου να μάχεται στο Ζακκάρια όπου και οι πρώτες απώλειες  μεταξύ αυτών και ο Διοικητής της μοίρας σου Εμμανουήλ  Χατζηδάκης μαζί με τον συγχωριανό  μας Σώτο Χ΄΄ Προκοπίου, Δόκιμο αξιωματικό και τον Ελλαδίτη ανθυπασπιστή Κατσάνο.

Η δεύτερη φάση της εισβολής σε  βρίσκει  στη  πρώτη γραμμή Μιας Μηλιάς – Κυθρέας σε ένα άνισο  αγώνα με ένα πάνοπλο τούρκικο στρατό.

Οι προδότες  που 20 ολόκληρες μέρες και παρά την  εκεχειρία άφηναν ανενόχλητο τον Τούρκικο στρατό να αποβιβάζει άρματα, στρατό, οπλισμό, πυρομαχικά και παρά το ότι εγνώριζαν μετά  πάσης λεπτομέρειας τι θα ελάμβανε χώρα  την 14 Αυγούστου άφησαν στο έλεος της Τουρκίας άμαχο πληθυσμό , κληρωτούς και εφέδρους στρατιώτες ως λεία στον αιμοδιψή  πάνοπλο  Αττίλα.

Παρά ταύτα οι στρατιώτες μας μαζί  τους και συ Γιαννάκη δεν λιποψυχήσατε , παραμείνατε στις  θέσεις σας , σε  μία ύστατη απέλπιδα προσπάθεια, σωτηρίας της Κύπρου.

Η γραμμή σπάζει κάτω από την υπέρμετρη υπεροπλία του  αντιπάλου και έκτοτε  η τύχη του Γιαννάκη αγνοείται.

36 χρόνια αγωνίας και αναζητήσεως  από τους οικείους του χωρίς αποτέλεσμα.

Τα τραγικά νέα  φθάνουν στην οικογένεια σου 5/8/2010, κοντά μου φθάνουν  το πρωινό της Παρασκευής 6 Αυγούστου , και την Δευτέρα 9 Αυγούστου  μαζί με την οικογένεια σου  και τα αδέλφια σου βρισκόμαστε ενώπιον των Ιερών σου λειψάνων.

Ώρα δύσκολη  και συνάμα τραγική  ώρα που σου προκαλεί  θυμό, αγανάκτηση, λυγμούς, μοιρολόι .

Το έγκλημα  του Τουρκικού στρατού αποτυπωμένο επί των Ιερών σου οστών. Δύο χαρίστηκες βολές στο κεφάλι και καμένο  το αριστερό σου πόδι.

Έγκλημα ειδεχθές και αποτρόπαιο και μη αντέχοντας ούτε οι ίδιοι οι δολοφόνοι το βάρος τέτοιας εγκληματικής πράξεως, επεχείρησαν να κάψουν  τα  14 νεκρά παλικάρια μέσα σε βάθους  3 – 5 μέτρων πηγάδι για να εξαφανίσουν   την  μαρτυρία του στυγερού τους εγκλήματος.

Θεία Πρόνοια όμως,  δεν τα καταφέρνουν, και το  βάρβαρο έγκλημα τους  36 χρόνια μετά διαπιστωμένο και  αποδεδειγμένο βρίσκεται  ενώπιον μας για να καταδείξει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο τα εγκλήματα της  Τουρκίας   κατά παράβαση  των διεθνών συνθηκών  και του καταστατικού χάρτη των Ηνωμένων Εθνών που και ίδια έθεσε την υπογραφή της αλλά ουδέποτε σεβάσθην αποδεικνύοντας  κατά συρροή, κατ΄ επανάληψη  και σε διάρκεια ότι το Τουρκικό Κράτος  είναι ένα κράτος αδίστακτων εγκληματιών και δολοφόνων.

Αψευδείς μαρτυρίες η γενοκτονία Αρμενίων, γενοκτονία Ποντιακού Ελληνισμού, Μικρά Ασία – Κύπρος  1974 και τα συνεχή εγκλήματα  τους εις βάρος των εγκλωβισμένων  και ιδιαίτερα της γενέτειρας σου Ριζοκαρπάσου , όπου και άλλοι συγχωριανοί σου πλήρωσαν με την ζωή τους  την βαρβαρότητα  και εγκληματικότητα του Τουρκικού στρατού και  Τουρκικού Κράτους.

Η αδελφή σου Ελένη μονολογώντας  και μοιρολογώντας  στη θέα των καμένων σου λειψάνων διερωτήθηκε απεγνωσμένα ποιά διαφορά σου από την καμένη σορού του Γρηγόρη Αυξεντίου.

Η απάντηση είναι ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ.

Εξ΄ άλλου η δική σας θυσία, εσένα και άλλων 13 παλικαριών φέρει πανομοιότυπη  την συμπεριφορά των κατακτητών του  τόπου μας  Άγγλων και Τούρκων.

Οι Άγγλοι  δεν  άντεχαν να δώσουν την σορό του τιμημένου ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου  για ταφή στους δικούς του γιατί θα φαινόταν το έγκλημα  τους ένας ολόκληρος στρατός να κάψει ένα άνθρωπο και έθαψαν τον νεκρό στα φυλακισμένα μνήματα φυλακίζοντας τον  και νεκρό.

Και εδώ οι Τούρκοι έπραξαν ακριβώς το ίδιο. Μη αντέχοντας  ούτε οι ίδιοι το  βάρος του εγκλήματος τους δεν έδωσαν τους σορούς σας για ταφή αλλά τους έθαψαν άρον άρον σε πηγάδι , προσπαθώντας  να κάψουν  τα νεκρά σώματα των παλικαριών για  να εξαφανίσουν το δολοφονικό τους έργο. Έκλεισαν το πηγάδι και το ισοπέδωσαν να μη φαίνεται.

Αγαπητέ Γιαννάκη είμαι βέβαιος ότι με την ταπεινότητα  που σε διέκρινε  θα   είχες σοβαρή ένσταση να σου  πλέκει κάποιος  το εγκώμιο σου   έστω και ήρωας.

Πλην όμως  εσύ δεν είσαι πλέον ένας κοινός θνητός, ούτε μόνο ο γιός του Κοινοτάρχη   Μιχάλη και της Χριστίνας από το Ριζοκάρπασο, αλλά έχεις  περάσει  στο Πάνθεον των ηρώων της Κύπρου κάνοντας βίωμα σου το ΕΙΣ ΟΙΩΝΟΣ ΑΡΙΣΤΟΣ ΑΜΥΝΕΣΘΑΙ  ΠΕΡΙ ΠΑΤΡΙΣ.

Και ως εκ τούτου καθήκον  απάντων ημών είναι να μνημονεύωμεν  την ηρωική σου  θυσία και να σε έχουμε ως λαμπρό παράδειγμα  για τις παρούσες και μέλλουσες γενεές.

Ασφαλώς  δεν θα παραλείψω να αναφερθώ  στους αγαπημένους σου γονείς που μεν μητέρα σου η γλυκύτατη Χριστίνα έφυγε από τον πρόσκαιρο αυτό  κόσμο χωρίς ποτέ να πληροφορηθεί την τύχη σου , ο δε χαροκαμένος σου πατέρας  ως πατέρα ενός ήρωα  παρέμεινε όρθιος και αντιμέτωπος των γεγονότων  παρευρισκόμενος  στην εξόδιο ακολουθία  του Ήρωα γιου του.

Και ασφαλώς προς παρηγοριά των αγαπημένων σου  προσώπων , του πατέρα σου και των αδελφιών σου είναι η επιλογή την οποίαν  εσύ επέλεξες παραμένοντας  ακλόνητος εις υπεράσπιση της  γενέθλιας γης  μετατρέποντας  σε πράξη το 

ΜΗΤΡΟΣ ΤΕ ΚΑΙ ΠΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΑΠΑΝΤΩΝ ΤΙΜΙΩΤΕΡΩΝ ΕΣΤΙΝ ΠΑΤΡΙΣ ΚΑΙ ΣΕΜΝΟΤΕΡΟΝ ΚΑΙ ΑΓΙΩΤΕΡΟΝ ΚΑΙ ΕΝ ΜΕΙΖΟΝΙ ΜΟΙΡΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑ ΘΕΟΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡ ΑΝΘΡΩΠΟΙΣ  ΤΟΙΣ ΝΟΥΝ ΕΧΟΥΣΙ.

(Και από την μητέρα και από τον πατέρα και από  όλους  τους προγόνους  γενικά η πατρίδα  είναι το πιο πολύτιμο αγαθό και πιο αξιοσέβαστο και πιο Ιερό  και το έχουν σε καλύτερη μοίρα και οι Θεοί  και όσοι άνθρωποι είναι συνετοί).

Αγαπητέ Γιαννάκη, όταν χάθηκαν τα ίχνη σου δεν πρόλαβες καν να  κλείσεις τα 19 σου χρόνια. Σού έλειπαν 29 μέρες.

Απειροπόλεμος, όμως με παλικαριά εκείνες τις δύσκολες ώρες που ο κίνδυνος  διεγείρει  το αίσθημα  του φόβου και το ένστικτο της  αυτοσυντήρησης, επέλεξες συνειδητά  να υπακούσεις  στην επιταγή του καθήκοντος  μέσα από τον όρκο του Αθηναίου  πολίτη

“ΟΥ ΚΑΤΑΙΣΧΥΝΩ ΟΠΛΑ ΤΑ ΙΕΡΑ  ΟΥΔ΄ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΩ ΤΟΝ ΠΑΡΑΤΑΤΗ ΟΤΩ ΑΝ ΣΤΟΙΧΗΣΩ ..... ΑΜΥΝΩ ΔΕ ΚΑΙ ΥΠΕΡ ΙΕΡΩΝ ΚΑΙ ΟΣΙΩΝ ΚΑΙ  ΜΟΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΟΛΛΩΝ”      .

Γιαννάκη εσύ έπραξες το καθήκον σου και με τη θυσία σου φωτίζεις  τον δύσκολο και ανηφορικό δρόμο της απελευθέρωσης. Σε μας τους εναπομείναντες  παραμένει να πράξουμε το χρέος μας, έναντι του τόπου μας και του λαού μας.

Τα λόγια του ποιητή Γιάννη Ρίτσου αγαπητέ Γιαννάκη νομίζω ότι γράφτηκαν για σένα ή και για σένα .

“  Ήσουν  καλός, ήσουν γλυκός, είχες τις χαρές όλες, όλα τα χάδια  τ΄ αγεριού του κήπου όλες τις βιόλες”.

Και σήμερα Γιάννη τα Ιερά σου λείψανα ενταφιάζονται μακράν της  Γενέθλιας ΓΗΣ.

ΟΜΩΣ ΑΝΔΡΩΝ ΕΠΙΦΑΝΩΝ ΠΑΣΑ ΓΗ ΤΑΦΟΣ

Σήμερα αποχαιρετούμε  ένα σπουδαίο γιό , ένα σπουδαίο συμμαθητή, ένα σπουδαίο στρατιώτη, ένα σπουδαίο συγχωριανό, ένα σπουδαίο συμπατριώτη, ένα σπουδαίο Έλληνα.

Συμπατριώτες, Συμπατριώτισσες, ΔΕΥΤΕ ΛΑΒΕΤΕ ΦΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΛΛΙΚΑΡΙΟΥ , ΔΕΥΤΕ ΛΑΒΕΤΕ ΘΑΡΡΟΣ , ΔΕΥΤΕ ΛΑΒΕΤΕ ΠΙΣΤΗ.

ΓΙΑΝΝΗ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΝΑ ΠΑΣ ΣΤΟ ΚΑΛΟ, ΑΙΩΝΙΑ  ΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ

21/8/2010

___________________________________________________________________________________________________________

Του Χριστάκη Γιαννίκκου, αδελφού

Αγαπημένε μου αδερφέ, έφυγες από το πατρικό μας σπίτι για τον πόλεμο, όρθιος ένας λεβέντης 19 χρόνων, και τώρα σε φέρνουν σε ένα κουτί στην προσφυγιά και μας λένε αυτός είναι ο γιος σας, αυτός είναι ο αδερφός σας. Δεν μπορείς όμως να σηκωθείς να σε αγκαλιάσουμε και να σε φιλήσουμε.

Έφυγες και έσβησε για πάντα το γλυκό σου χαμόγελο, αυτό το χαμόγελο που ήταν μόνιμα ζωγραφισμένο στα χείλη σου.

Ήσουνα ο πρωτότοκος γιος της οικογένειάς μας, ήσουνα το καμάρι μας, το πρότυπο μας στη ζωή, ήσουν δίκαιος, αξιοπρεπής, με ήθος και αριστούχος μαθητής.

Είχες πολλά όνειρα για τη ζωή, όνειρα που δεν μπόρεσες να εκπληρώσεις ποτέ, διότι έτρεξες πρώτα στο καθήκον για την πατρίδα και χάθηκες.

Έφυγες και κλονίστηκε η ζωή μας. Σε ψάχναμε παντού, παρακαλούσαμε κάθε νύχτα τον Θεό και την Παναγία να σε έχουν καλά όπου και να βρίσκεσαι, σε ψάχναμε ακόμη και στα όνειρα μας να σε δούμε έστω και για λίγο.

Την τελευταία φορά που σε είδαμε ήταν αρχές Αυγούστου 1974, όταν ήρθες για λίγες ώρες στο αγαπημένο μας χωριό Ριζοκάρπασο να μας δεις και έφυγες πάλι βιαστικά πίσω στη μονάδα σου, στην πρώτη γραμμή του μετώπου, στην περιοχή της Μιας Μηλιάς, απέναντι από τα τανκς των Τούρκων εισβολέων.

Η τελευταία συμβουλή που μου έδωσες πριν φύγεις ήταν να μείνω κοντά στους γονείς και στις αδελφές μας.

Θυμάμαι που μου έλεγες ότι εβρίσκεστο σε μια  έρημη πεδιάδα, χωρίς δέντρα, μόνο μια μικρή φιλιά υπήρχε και αυτή ξερή. Σκάψατε ορύγματα στο έδαφος για να προφυλάγεστε. Απέναντι σας σε μικρή απόσταση βλέπατε τα τανκς των Τούρκων, τα ξεκινούσαν καθημερινώς και μούγκριζαν για να σας φοβίσουν. Εσείς μένατε εκεί ακλόνητοι, πιστοί στο καθήκον σας.

Πιστεύατε απ’ ότι μου έλεγες ότι θα ερχόντουσαν τα ελληνικά αεροπλάνα να βοηθήσουν. Δεν ήρθαν ποτέ.

Δεν ήξερες όμως αδερφέ μου ότι πίσω από εσάς, μακριά, σε ασφαλές μέρος εβρίσκοντο οι προδότες, οι οποίοι άνοιγαν το δρόμο στους Τούρκους να περάσουν, για να μοιράσουν την πατρίδα μας.

Στις 14 Αυγούστου μετά από άνιση μάχη με τον εχθρό, λόγω υπεροπλίας και αριθμητικής υπεροχής, έσπασε η γραμμή της Μιας Μηλιάς, οπότε οπισθοχωρήσατε. Κατά την οπισθοχώρηση πιάστηκες αιχμάλωτος μαζί με άλλους συμπολεμιστές σου.

Βάση διεθνών κανονισμών έπρεπε οι Τούρκοι να σας σεβαστούν, να σας κρατήσουν αιχμαλώτους και να σας αφήσουν ελεύθερους. Αντί αυτού σε έχουν εκτελέσει εν ψυχρώ μαζί με άλλους 13 στρατιώτες στο Τουρκοκυπριακό χωριό Αγιά και σας έχουν εξαφανίσει για 36 ολόκληρα χρόνια, διαπράττοντας ένα από τα φοβερότερα εγκλήματα πολέμου.

Το παράδοξο της όλης υπόθεσης, το εξωφρενικό, αυτό που δεν το χωράει ο νους του ανθρώπου, είναι που η Τουρκία παρουσιάζεται στον κόσμο σαν υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και φωνάζει για εγκλήματα πολέμου που γίνονται σε άλλες χώρες.

Ενώ η ίδια και οι άνθρωποι της έχουν παραβιάσει χιλιάδες φορές τα ανθρώπινα δικαιώματα στη χώρα μας και έχουν διαπράξει τα φοβερότερα εγκλήματα πολέμου. Κανείς, καμιά χώρα δεν κατηγορεί, δεν καταδικάζει την Τουρκία. Απ’ εναντίας πολλές χώρες την χειροκροτούν και προσπαθούν με κάθε τρόπο να την ανταμείψουν και από πάνω.

Έχουμε χρέος να μην προδώσουμε ποτέ τα ιδανικά για τα οποία αγωνιστήκατε και να μην παραδοθούμε ποτέ στα σχέδια των Τούρκων και των συμμάχων τους.

Αδελφέ μου, ευρισκόμαστε σήμερα εδώ να αποτίσουμε φόρο τιμής στη μνήμη σου και να σε αποχαιρετίσουμε για την τελευταία σου κατοικία, έστω και καθυστερημένα για 36 χρόνια.

Βρίσκονται σχεδόν όλοι εδώ. Απουσιάζουν όμως και αρκετά αγαπημένα σου πρόσωπα, που δεν βρίσκονται στη ζωή. Η Μάνα μας, το πιο αγαπημένο σου πρόσωπο έχει φύγει για πάντα από τη ζωή πριν ένα χρόνο, με τον μεγάλο καημό, δεν πρόλαβε να μάθει τα νέα σου. Αγωνιούσε μια ζωή για σένα, έκλαιγε μέρα νύχτα για το χαμό σου, δεν αποχωριζόταν ποτέ μια μικρή φωτογραφία σου, την οποία έβαζε κάτω από το προσκέφαλο της. Μαζί με τον πατέρα μας γέμισαν τους τοίχους του προσφυγικού τους σπιτιού με τις φωτογραφίες σου για να σε έχουν κοντά τους. Εμείς προσπαθούσαμε να τους απαλύνουμε λίγο τον πόνο τους.

Εύχομαι να φρόντισε ο Θεός να είναι κοντά σου. Από σήμερα θα σε έχει για πάντα στην αγκαλιά της, αυτό που επιθυμούσε όταν ήταν στη ζωή.

Το μόνο παρήγορο στον μεγάλο μας πόνο, είναι που ο πατέρας μας άντεξε τόσα χρόνια καρτερικά και έμαθε για την τύχη σου.

Στο καλό αδερφέ μου. Αιωνία σου η μνήμη και ο Θεός ας αναπάψει την ψυχή σου.

21/8/2010

________________________________________________________________________________________

Της Ανδρούλας Γιαννίκκου, αδελφής

Στο Γιαννάκη μας

Γιαννάκη μου, 

Γεννήθηκες το 1955, όταν η Κύπρος ξεκινούσε τον αγώνα για τη λευτεριά από τους Άγγλους και έφυγες το 1974, όταν η Κύπρος αντιμετώπιζε τη βάρβαρη τούρκικη εισβολή. Ήρθες και έφυγες, σε περιόδους όπου η πατρίδα, γέμισε από ήρωες.

Ήσουν ο μεγάλος μας αδερφός, ήσουν το πρότυπό μας. Υπάκουες στους γονείς μας περισσότερο από μας, σεβόσουν τους γονείς μας περισσότερο από μας. Στα παιχνίδια που παίζαμε, ποτέ δεν τσακωνόσουν μαζί μας, στις αγροτικές δουλειές που κάναμε πάντα εργαζόσουν ήσυχα και συγυρισμένα, χωρίς να συγκρίνεις τον εαυτό σου με το τι έκαναν οι άλλοι. Στο σχολείο πάντα πρώτος, μελετηρός, συνεπής, υπεύθυνος , συγυρισμένος άριστος μαθητής. Διάβαζες λιγότερο από μας και απέδιδες περισσότερο. Δεν περιορίζονταν τα ενδιαφέροντά σου μόνο στα μαθήματα του σχολείου. Ήσουν μέλος της Αθλητικής Ένωσης Νέων Ριζοκαρπάσου, του Λαογραφικού Ομίλου Ριζοκαρπάσου, έπαιζες ποδόσφαιρο, διάβαζες εφημερίδες, άκουες ειδήσεις, μέχρι και  μαθήματα με αλληλογραφία έκανες. Τα βιβλία και τα τετράδιά σου ξεχώριζαν και ήταν κάθε τι δικό σου πάντα τακτοποιημένο  και  συγυρισμένο.

Πάντα ήσουν σοβαρός , υπεύθυνος, ήρεμος , χαμογελαστός, αισιόδοξος. Έβαζες στόχους και τους πετύχαινες . Προχωρούσες με σίγουρα και σταθερά βήματα στη ζωή και μεις σε θαυμάζαμε και σε ακολουθούσαμε. Πάντα ήσουν πρόθυμος να μας βοηθήσεις σε όποια δυσκολία αντιμετωπίζαμε και κυρίως στα μαθήματα. Όποιος είχε δυσκολία στα μαθήματα έτρεχε κοντά σου , όχι μόνο εμείς τα αδέρφια σου , αλλά και  γειτονόπουλα και  ξαδέρφια και  φίλοι και συμμαθητές σου.

Όταν αποφοιτούσες από το εξατάξιο Γυμνάσιο Ριζοκαρπάσου, το καλοκαίρι του 1973 ο καθηγητικός σύλλογος σου έδωσε πολλά βραβεία για την επίδοση και για το ήθος σου. Θυμόμαστε εκείνη τη μέρα που ακούαμε συνέχεια το όνομά σου και είδαμε τη χαρά και το καμάρι ζωγραφισμένη στα πρόσωπα των γονιών μας.

Πέρασες στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο στη θέση Τοπογράφων Μηχανικών. Μόνος σου προσπάθησες χωρίς καμιά βοήθεια και τα κατάφερες . Για χρόνια στο άκουσμα του ονόματος Μετσόβιο Πολυτεχνείο εμείς μαραζώναμε.

Τον Ιούλιο του 1973 κατατάγηκες στην εθνική φρουρά και συγκεκριμένα στην 173 μοίρα αντιαρματικού Πυροβολικού.

Όταν ερχόμασταν να σε δούμε στο στρατόπεδο του πυροβολικού, στον Καράολο στο Βαρώσι και στην Παναγία της Αχεροποιήτου στη Λάπηθο, πάντα μας υποδεχόσουν με ένα γλυκό χαμόγελο και πάντα έβρισκες να μας πεις λόγια θετικά και αισιόδοξα . Πάντα προσπαθούσες να μην στενοχωρήσεις και να μην πληγώσεις κανένα και ποτέ δεν παραπονιόσουν για οποιεσδήποτε δυσκολίες  αντιμετώπιζες.

Μετά την πρώτη τουρκική εισβολή είχες έρθει για μια σύντομη επίσκεψη στο χωριό και εμείς μόλις σε αντικρίσαμε από μακριά να έρχεσαι, με τη στρατιωτική σου στολή,  φωνάζαμε «Έρχεται ο Γιαννάκης, έρχεται ο Γιαννάκης». Εκείνη τη μέρα γύρισες και είδες όλους τους συγγενείς, σαν να το ήξερες πως ήταν η τελευταία φορά.

Μας διηγήθηκες πως γλίτωσες από μια έκρηξη που έγινε στο στρατόπεδό σας στην Αμμόχωστο από τούρκικα πυρά,  όπου σκοτώθηκαν  Έλληνες   αξιωματικοί.  Εγώ ένιωσα ότι ήμασταν από τους τυχερούς που σε είχαμε κοντά μας ζωντανό και για να επιβεβαιώσω τις ελπίδες μου, ότι όλα θα πάνε καλά, σου είπα: «Γιαννάκη νομίζω δε θα ξαναγίνει πόλεμος» κι εσύ δε μου απάντησες ούτε ναι , ούτε όχι , απλώς με κοίταξες με ένα βλέμμα καθησυχαστικό για να μη φοβούμαι, μα εγώ μέσα μου, φοβόμουν για σένα.

Σε αυτή τη σύντομη επίσκεψή σου,  μας είχες πει ότι σας μετέφεραν στην περιοχή της Μιας Μηλιάς και παρατάξατε τα πυροβόλα σας σε μια έρημη πεδιάδα όπου δεν υπήρχε κανένα δέντρο για κάλυψη , απέναντι από τα τούρκικα τανκς.

Πάντα ήσουν υπεύθυνος και πιστός στο καθήκον και πολέμησες μέχρι την τελευταία στιγμή, για να κρατηθεί η πατρίδα ελεύθερη.

Ήσουν το πρότυπό μας και το καμάρι όλων μας.

Τώρα που τα δικά μας παιδιά έχουν την ηλικία που είχες όταν χάθηκες, τώρα νιώθουμε πόσο νέος ήσουν αδερφέ μας.

Ζήσαμε τα εφηβικά μας χρόνια περιμένοντάς  σε , ζήσαμε τα νεανικά μας χρόνια περιμένοντας εσένα αδερφέ μου, να γυρίσεις. Μέρα νύχτα παρακαλούσαμε, να πάρουμε ένα μήνυμα σου ότι ζεις και είσαι καλά . Μόνο αυτό ζητούσαμε.  Ήταν το μεγαλύτερο δώρο για μας, το πιο χαρμόσυνο μήνυμα που θα μπορούσαμε να δώσουμε στον πατέρα και στη μητέρα.

Ζήσαμε μια ολόκληρη ζωή να σε περιμένουμε και όταν μας είπαν ότι βρέθηκες, νιώσαμε ότι ήρθες κοντά μας και σε φανταστήκαμε νέο, λεβέντη όπως σε ξέραμε.

Για μέρες προσπαθούσαμε να συνδυάσουμε στο μυαλό μας τα οστά που είδαμε στο ανθρωπολογικό εργαστήριο, με τη μορφή του λεβέντη που θυμόμασταν.

 Τα οστά και ό,τι απόμεινε από τα καμένα στρατιωτικά σου  ρούχα που αντικρίσαμε στο ανθρωπολογικό εργαστήριο, έφεραν στο μυαλό μου τους ήρωές μας.

Οι μάνα μας άντεξε, έγινε 86 χρονών και σε περίμενε. Μέρα νύχτα έκλαιε και παρακαλούσε το Θεό για σένα και  γέμισε το σπίτι με τις φωτογραφίες σου. Όταν με ρωτούσε: « Γιατί δε με παίρνει και μένα ο Θεός» εγώ  της απαντούσα :  «Είναι για να βλέπεις τα εγγόνια σου μάνα». Μέσα μου πίστευα πως ο Θεός την κρατούσε στη ζωή για να μάθει για σένα. Ο Θεός όμως αποφάσισε να την πάρει κοντά του ένα χρόνο πριν μάθουμε γιατί ίσως η μάνα να μην άντεχε να περάσει αυτό που περνούμε εμείς αυτές τις μέρες.

Ζήσαμε μια ολόκληρη ζωή με τον καημό σου αδερφέ μου και μέρα νύχτα παρακαλούσαμε να γίνει ένα θαύμα και να έρθεις κοντά μας. Παίρναμε κουράγιο από το κουράγιο του πατέρα και από τη μεγάλη του πίστη στο Θεό και προχωρούσαμε.

Προσπάθεια μας ήταν να κάνουμε αυτά που θα έκαναν τους γονείς μας να νιώσουν χαρά και να χαμογελάσουν, γιατί έτσι νιώθαμε ότι απαλύναμε έστω και λίγο τον πόνο τους.

Στα πρόσωπα των παιδιών μας, ψάχναμε να βρούμε αυτόν που θα σου μοιάζει. Στο τέλος καταλάβαμε, ότι ο καθένας είναι μοναδικός και ότι ο Γιαννάκης μας γεννήθηκε μόνο μια φορά και καμιά μάνα δεν μπορεί να τον γεννήσει ξανά.

Από τότε που έφυγε η μάνα μας έρχεται πάντα στα όνειρά μου χαρούμενη και ευτυχισμένη. Τώρα καταλαβαίνω το γιατί, είναι γιατί συνάντησε εσένα αδερφέ μου που ήσουν ο καημός της.

Όσοι σε γνώρισαν αδερφέ μου,  ξέρουν ότι όσα είπαμε για σένα είναι η πραγματικότητα και χωρίς καμιά υπερβολή. Ο κάθε ένας που σε γνώρισε έχει και κάτι ωραίο να θυμηθεί από εσένα, γιατί ωραία και θετικά άφηνες πάντα από όπου περνούσες. Σε σένα  ήταν συγκεντρωμένες όλες οι αρετές.

Ο πρόωρος χαμός σου αποδεικνύει ακόμα μια φορά ότι ο Θεός διαλέγει τους πολύ καλούς και τους παίρνει γρήγορα κοντά του.

Σημασία δεν έχει πόσα χρόνια ζει κανείς σ’ αυτή τη γη , αλλά πόσο καλός άνθρωπος είναι και εσύ αδερφέ μου, ήσουν καλόψυχος και αθώος και σίγουρα είσαι κοντά στο Θεό μαζί με τη μητέρα.

Όλοι αργά ή γρήγορα θα φύγουμε από αυτό τον κόσμο. Εσύ αδερφέ μου έφυγες νέος , όμορφος, αθώος , αμόλυντος  και πάνω απ’ όλα  έφυγες ηρωϊκά και όλοι εμείς , ο πατέρας σου, τα αδέρφια σου, τα αδερφοτέχνια σου , οι συγγενείς , όσοι σε γνώρισαν και όσοι βρίσκονται σήμερα εδώ , είμαστε περήφανοι για σένα.

Πάντα θα υπάρχεις στις καρδιές μας . Τα ποιήματα και τα κείμενα για τους ήρωές μας θυμίζουν εσένα, τα πατριωτικά τραγούδια θυμίζουν εσένα, η λεβεντιά, η καλοσύνη, η αρετή θυμίζουν εσένα, ο Εθνικός Ύμνος θυμίζει εσένα.

Το όνομά σου είναι για πάντα γραμμένο στην  ιστορία της Κύπρου μας.

Τώρα είσαι στον κόσμο των αθανάτων ηρώων μας.

Αιωνία σου η μνήμη αγαπημένε λεβέντη,  ήρωα, αδερφέ μου.

Ο Θεός ας αναπαύσει τη ψυχή σου.

21/8/2010

___________________________________________________________________________________________________________________________

Του Ηλία Ηλία Μανιταρά, συμμαθητή 

 «Άρξομαι δε από των προγόνων πρώτον’’’  δίκαιον γαρ αυτοίς και πρέπον δε άμα εν των τοιώδε την τιμήν ταύτην της μνήμης διδόσθαι...» Μτφρ: «Θα μιλήσω πρώτα για τους προγόνους μας. Γιατί είναι δίκαιο, αλλά συγχρόνως και πρέπον, σε μια τέτοια περίσταση, όπως η σημερινή, να τους απονέμεται η τιμή αυτή να μνημονεύονται πρώτοι.» Από τον Περικλέους Επιτάφιο του Θουκυδίδη, Βιβλ. Β κεφ 36.

Γιαννάκη Γιαννίκκου,
Είχες την τιμή να γεννηθείς στο ανατολικότερο άκρο του Ελληνισμού, εκεί που ακόμα δοκιμάζονται οι αντοχές ολόκληρου του ελληνισμού, αλλά και οι ανοχές των Ριζοκαρπασιτών έναντι των διοικούντων ημάς.

Ήσουν το πρωτότοκο παιδί του Μιχάλη και της Χριστίνας.

Μεγάλωσες μέσα σ’ ένα αθώο και οικογενειακό περιβάλλον. Γαλουχήθηκες με τα δημοκρατικά ιδεώδη στο σπίτι σου και στα σχολεία του Ριζοκαρπάσου, που μέχρι σήμερα συνεχίζουν να γράφουν τη δική τους ιστορία εις πείσμα μερικών. Σ’ αυτά πήρες αριστείο στο ήθος, αριστείο στα γράμματα, αριστείο στην ανθρωπιά, αριστείο στον αθλητισμό, αριστείο στην τιμιότητα μα, πάν’ απ’ όλα αριστείο στην αγάπη για την πατρίδα. Άνθρωπος δημοκρατικών πεποιθήσεων, είχες τη δημοκρατία τρόπο ζωής. Ηθική πάντοτε η στάση και συμπεριφορά σου. Έλεγες πάντοτε ότι, η γνώση και το ήθος είναι τα κύρια συστατικά της δημοκρατίας και μόνο με αυτά μπορούμε να τη διαφυλάξουμε. Νέος χαμηλών τόνων, αυτοκυριαρχημένος, προσηνής, ανυπόκριτος, ευγενικός και τίμιος, δίκαιος και διακριτικός, απροκατάληπτος και φιλοσοφημένος, εκοσμήσουν με όλες τις αρετές.

Δεν αυτομόλησες, στάθηκες εκεί εφ’ ω ετάχθεις. Πρόταξες το στήθος σου για να προστατεύσεις τη μάνα, τον πατέρα τ’ αδέλφια, την πατρίδα σου.

Δεν σε νίκησε ο εχθρός. Νίκησες τον εχθρό με την τόλμη και την παλικαριά σου. Ο εχθρός νίκησε τους ριψάσπιδες που άφησαν τα όπλα και τράπηκαν σε φυγή, ίσως όμως διότι αντελήφθησαν την προδοσία. Ο εχθρός νίκησε αυτούς που τον ήθελαν να πατήσει το πόδι του στην πατρίδα μας. Νίκησε τους προδότες Εφιάλτιδες που ηθελημένα του άνοιξαν τις πόρτες. Αυτούς που ακόμα και σήμερα βρίσκονται παντού και ελλοχεύουν για να τις ξανανοίξουν. Ο εχθρός νίκησε αυτούς που σου σφράγισαν το διαβατήριο για να βρεθείς τόσο νέος στην αιωνιότητα. Εσείς, τα παλικάρια, όλοι οι συμπολεμιστές, σου που γίνατε θυσία στο βωμό της πατρίδας, έχετε γράψει τα ονόματά σας αιώνια με χρυσά γράμματα στο πάνθεο των ηρώων. Εσείς νικήσατε. (Εμείς σκλαβωθήκαμε. Σκλαβωθήκαμε από τους Τούρκους, τους πάτρωνές τους Αγγλοαμερικάνους και τα εδώ γιουσουφάκια τους, από αυτούς που θέλουν να εξαλείψουν παντελώς την τετραπληγική Κυπριακή Δημοκρατία.)

Γιαννάκη Γιαννίκκου,
συμμαθητή μου. Στην τάξη,,,, σου θυμίζω,,, καθόσουν στην τελευταία θέση, μπροστά σου εγώ. Πάντα σ’ όλες τις ερωτήσεις είχα αμέσως την απάντηση από σένα μέσα στ’ αυτί μου. Αλληλέγγυος προς το συμμαθητή, προς το συνάνθρωπό σου. Παρόλο που τα σπίτια μας βρισκόταν του ενός στο νοτιότερο άκρο της κωμόπολής μας και του άλλου στο βορειότερο, πολύ συχνά βρισκόμασταν μαζί. Μαζί παίζαμε στις ελάχιστες ελεύθερες ώρες που είχαμε, μαζί επισκεπτόμασταν την μαθητική λέσχη, μαζί διαβάζαμε, μαζί κυνηγούσαμε με τα αεροβόλα μας. Δεν θα ξεχάσω την κουβέντα που κάναμε καθήμενοι αντίκρυ-αντίκρυ στα κρεβάτια μας, όταν διανυκτερεύσαμε μαζί στο ίδιο δωμάτιο του ξενοδοχείου στο λιμανάκι της σκλαβωμένης Κερύνειας κατά την τελική μας εκδρομή. Ενώ οι άλλοι συμμαθητές  βγήκαν βόλτα το βράδυ, εμείς καθίσαμε στο δωμάτιο και συζητούσαμε για το μέλλον και τα όνειρά μας. Συζητούσαμε για τα χόμπι και τις ομάδες μας. Ήμασταν οι μόνοι από την τάξη μας, που είχαμε για ομάδα, άλλη από τον Παναθηναϊκό που μεσουρανούσε τότε. Είχαμε τον ΠΑΟΚ. Γιατί; Έπρεπε, έλεγες, να υποστηρίζουμε μια προσφυγική ομάδα. Μας είχαν ανάγκη αυτοί οι άνθρωποι, ήθελαν την αλληλεγγύη μας, ήταν πρόσφυγες, λες και ήξερες τι επρομηνύετο.

Εικοστρείς Ιουλίου 1973, ανήμερα της γιορτής του Αγίου Θερίσου, μια δεκαπενταριά αμούστακα τότε Ριζοκαρπασιτόπουλα, μπήκαμε μέσα στο λεωφορείο για να μας μεταφέρει στο ΚΕΝ Αμμοχώστου. Είχα δει για πρώτη φορά τότε τον πατέρα μου να δακρύζει, όπως ίσως και όλοι οι πατεράδες. Τίποτα δεν προμήνυε, τουλάχιστο για μας στο ειρηνικό Ριζοκάρπασο, τον όλεθρο που θα ακολουθούσε. Σαν άριστος μαθητής που ήσουν ήρωα Γιαννάκη και στα μαθηματικά, επιλέγηκες για το πυροβολικό. Μπήκες από τότε σε διαφορετικό μονοπάτι απ’ ότι εμείς οι υπόλοιποι. Η πορεία σου είχε προκαθοριστεί.

Ένα ακριβώς χρόνο μετά, ήλθε η μεγάλη προδοσία και ο όλεθρος. Φωτιά και μπαρούτι έπεφταν πάνω από τα κεφάλια μας. Έψαχνε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Οι γονείς μας και τ’ αδέλφια μας, άλλοι εγκλωβίστηκαν, άλλοι αιχμαλωτίστηκαν. Εμείς δεν ξέραμε αν ζούσαν οι γονείς μας και οι γονείς μας δεν ήξεραν αν ζούσαμε εμείς. Κάποιοι φανήκαμε ίσως τυχεροί. Ζήσαμε, βρήκαμε τη μάνα μας, μας βρήκε η μάνα μας. Εσένα όμως σ’ έψαχνε απεγνωσμένα ο πατέρας σου στις ελεύθερες περιοχές. Σ’ έψαχνε παντού. Η τύχη το ‘φερε να συναντηθούμε κάπου τέλη Σεπτέμβρη. Ήταν η πρώτη φορά που τον είδα να δακρύσει μόλις με αντίκρισε. -Μα δεν έχω ούτε μια φωτογραφία του, πώς να τον  εύρω γιέ μου; Μου είπε. Και έβγαλα από την τσέπη μου μια μαθητική φωτογραφία που μου χάρισες όταν αποφοιτούσαμε και του τη έδωσα. Την πήρε από τα χέρια μου και την φίλησε. Ακολούθως την έδειξε σε όλους τους παρευρισκόμενους και τους έλεγε με καμάρι αλλά και με πόνο ψυχής: -Αυτός είναι ο γιός μου, ο Γιαννάκης μου. Και πήρε σβάρνα τα βουνά και τα στρατόπεδα να σε βρει.

Μάταια όμως. Και όταν μετέπειτα, στις λίγες φορές που συναντήθηκα με τον πατέρα και τη μητέρα σου, πάντοτε με έσφιγγαν μέσα στην αγκαλιά τους και με φιλούσαν. Το ένιωθα. Εκείνη την ώρα αγκάλιασαν το γιό τους, το Γιαννάκη τους. Δακρύζαμε μαζί, αλλά εγώ δεν τολμούσα να τους κοιτάξω στα μάτια. Δεν είχα τη δύναμη. Ένιωθα ένοχος, ένοχος που δεν μπόρεσα να κάνω κάτι για να προστατεύσω τον καλύτερο φίλο μου.

Ο χρόνος, τα χρόνια, περνούσαν και μόνο στον ύπνο μου ερχόσουν αραιά για να συναντηθούμε και να τα πούμε. Πριν τρεις περίπου μήνες, στις δύσκολες δικές μου στιγμές, συναντηθήκαμε, ήμασταν νέοι όπως τότε. Ήσουν πολύ χαρούμενος και ευτυχισμένος. Σε ρώτησα που ήσουνα τόσο καιρό και δεν φάνηκες; Μου απάντησες ότι σπούδαζες αρχιτέκτονας στην Ελλάδα. Άπλωσα το χέρι μου για χειραψία, αλλά ξύπνησα. Μάταια έκλεινα τα μάτια μου για να κρατήσει κι’ άλλο η συνάντησή μας. Είχες αντιληφθεί φαίνεται ότι κόντεψε η ώρα να δοξασθείς γι’ αυτό ήσουν χαρούμενος.

Πριν περίπου ένα χρόνο λύγησε και η μητέρα σου. Δεν άντεξε,,, ο πόνος, η πίκρα και ο καημός την σκότωσαν. Σίγουρα θα συναντηθήκατε. Ήρωας εσύ, ηρωομάνα αυτή. 

Φίλε αγαπημένε, η δόξα σ’ αγκάλιασε. Σ’ έβαλε κάτω από τη σκέπη της πια.

«Δοκεί δε μοι δηλούν ανδρός αρετήν πρώτη τε μηνύουσα και τελευταία βεβαιούσα η νυν τώνδε καταστροφή» Μτφρ: «Έχω η γνώμη, ότι ο θάνατος αυτών εδώ των νεκρών παρέχει το μέτρο της αξίας ενός ανθρώπου, είτε είναι ο πρώτος που τη φανερώνει, είτε ο τελευταίος που την επισφραγίζει.» Περικλέους Επιτάφιος του Θουκυδίδη Βιβλ. Β κεφ 42.

Εναπόκειται δηλαδή πλέον  σε μας, να διαφυλάξουμε και να συντηρήσουμε τη μνήμη σου.

Εναπόκειται σε μας να μην επιτρέψουμε να πάνε χαμένοι οι αγώνες και οι θυσίες σας.

Εναπόκειται σε μας να μην παραδώσουμε ολόκληρη την Κύπρο σαν Εφιάλτηδες στους Τούρκους φονιάδες και στους πάτρωνές τους.

Αιωνία σου η μνήμη.

21/8/2010

__________________________________________________________________________________________________________________________________

Φωτογραφικό υλικό από την κηδεία

 

 
Σ' ένα μικρό φέρετρο που έφερε το όνομα Ιωάννης Γιαννίκκου ήταν τοποθετημένα τα οστά του


Τέσσερεις συμπολεμιστές του μαζί με τον Ριζοκαρπασίτη βουλευτή κ. Κουλία και τον Ταξίαρχο εν αποστρατεία κ. Παπαχριστοδούλου


Οι τραγικές φιγούρες των αδελφού και πατέρα


Πλήθος κόσμου ακολουθεί τη νεκρική πομπή


Η ταφή στο κοιμητήριο του Αγίου Γεωργίου Κοντού στη Λάρνακα


Η ταφή του έγινε στον οικογενειακό τάφου όπου ήταν θαμμένη η μητέρα του


Ο πατέρας του ενώ παραλαμβάνει τις σημαίες της Κύπρου και Ελλάδας με τις οποίες ήταν σκεπασμένα τα ηρωικά οστά του.

 


English


Ελληνικοί Ραδιοσταθμοί
 

 


Οι εφημερίδες έγραψαν για το Ριζοκάρπασον


Σχολιάζουμε, Κρίνουμε, Επικρίνουμε



Ευρωπαϊκή Ένωση


Κυπριακή Δημοκρατία


Ανακοινώσεις


Έφηβος Βουλευτής



Πρώτο Κουδούνι


Γιάννης Μανιταράς



Κινηματογράφος Λουϊζιάνα

Για χρήση οποιουδήποτε περιεχόμενου επικοινωνήστε μαζί μας. © 2010 Copyright Εκδόσεις "ρο"
Επικοινωνία - Email
Επισκέψεις από: 11/10/1999